Axolotl Overkill (2017)

Op 16 jarige leeftijd schreef regisseur Helene Hegeman de roman Axolotl Roadkill. In de film naar dat boek die een iets andere titel heeft gekregen, brengt zij het personage Mifti tot leven. De film vertelt over het leven van deze 16-jarige, dat bestaat uit vreemde seksuele escapades, nightclubbing, drugs- en drankgebruik en problemen met het gezag. Haar belevenissen worden onoverzichtelijk en fragmentarisch op het bordje van de kijker gedropt en gaan gepaard met veel turbulentie, warrigheid en luidruchtigheid.

Mifti staat op de rand van volwassenheid, maar wil of kan niet volwassen worden. Een deel van de titel zegt in dat opzicht veel. De axolotl is een Mexicaanse salamander die zijn hele leven als larf doorbrengt. Net als de axolotl hult Mifti zich volhardend in haar onvolwassen stadium. Om haar gevoelens van frustratie, verdriet, verwarring en agressie in te dammen heeft zij een harde cocon geweven die haar moet beschermen tegen de verantwoordelijkheden die haar in het volwassen leven wachten.

Mifti heeft diverse rollen tot haar beschikking die ze op het juiste moment aanwendt. Ze is een onvolwassen rebel, een verleidelijke Lolita, een naïef meisje en één en al energieke beweeglijkheid. De andere personages verbleken in haar nabijheid. En dat is gedurende de gehele film het geval. De andere personages fungeren als extreme clichés die elk voor een levensinvulling staan die Mifti samen met hen heel sprankelend uitprobeert.

De dialogen komen tamelijk gekunsteld over. De personages (ook de oudere) praten met een mix van scheldwoorden, Engelse terminologie, hippe slang en scherpe oneliners. De authenticiteit van de spraak ligt er wel heel dik op en klinkt juist daardoor erg onnatuurlijk.

Een onevenwichtige film is het. Een kapot, excentriek en dolgedraaid portret van een nachtelijk Berlijn met in het middelpunt de recalcitrante en ongrijpbare Mifti. De regisseur kiest voor overdreven aangezette dialogen en extreem aangezette personages om het portret in te vullen. Erg vermoeiend en eigenlijk ook helemaal niet nodig, want in een paar scènes met stemmige accenten en fijnzinnige details, die rustpunten zijn in de beeldende en sprekende chaos, zegt zij veel meer dan met het warrige gewoel en banale geschreeuw.

Enkele prachtige surrealistische scènes doorsnijden de warrige onrust en duiden heel precies en prettig absurd Mifti’s echte wezen. Haar dromerige karakter dat zijn best doet om in grip te komen met de harde vijandige wereld die zoveel van haar vraagt. De overige film richt zich op excessieve uitbraken en snijdt wat karaktervorming betreft weinig hout.

Echt jammer dat er niet meer scènes zijn zoals die ene grappige scène met die pinguïn. Of die onheilspellende scène van een stille stad met verspreid liggende slachtoffers van een ramp. Of die scène met die hoopvolle ontmoeting met een eenhoorn. Heerlijke scènes zijn het. Scènes die emotioneren. Veelzeggende scènes waar je je genietend even door laat verrassen, voordat je weer keihard wordt teruggeworpen in de vermoeiende fragmentarische warrigheid van de eigenlijke film.

Axolotl Overkill gaat veel op en neer en wisselt rumoerige scènes met clichématige personages en overtrokken dialogen af met stukken sfeervolle intimiteit. Van het ene is er teveel. Van het andere te weinig.