Shock and Awe (2017)

Een film over onderzoeksjournalistiek, daar hebben we toch met enige regelmaat een aantal goede exemplaren van gezien. Lijkt wel alsof regisseur Reiner zich dat terdege realiseert, en er zich bij voorbaat al bij neerlegt dat hij met deze poging er nauwelijks overheen kan en daarom maar in sneltreinvaart deze ogenschijnlijke haastklus aflevert. Shock and Awe is geen puur slechte film geworden, maar wel veel te vluchtig en fragmentarisch gezien het interessante en beladen onderwerp. In krap anderhalf uur worden er talloze situaties en personages opgevoerd, die nauwelijks een ontwikkeling in het overvolle verhaal krijgen( de romance tussen journalist Marsden en mevrouw Biel heeft bijvoorbeeld geen functie) , waardoor je al vlug het gevoel krijgt naar een incomplete film te kijken. Reiner maakt bovendien de fout zichzelf een hoofdrol te gunnen als de redactiechef, maar als acteur mist hij het talent om iets moois te maken van deze cruciale rol. Je merkt aan de sterk bezette cast dat Reiner op basis van zijn verleden nog steeds veel krediet heeft in Hollywood, maar als acteurs van naam nauwelijks ruimte krijgen om iets van hun bijdrage te maken(Tommy Lee Jones, Jessica Biel, Milla Jovovich) heeft hun aanwezigheid geen meerwaarde. Gemiste kans derhalve dat dit meer oogt als een tussendoortje, het onderwerp had een accuratere behandeling verdiend.

Redelijke film over de vraag of de Amerikaanse invasie na 9/11 in Irak gerechtvaardigd is. Wanneer alle grote media de visie van het Witte Huis verkondigen, is er één krant die een ander verhaal heeft. Qua onderwerp wel een interessant, maar als film zelf wat minder geslaagd. De film duurt ook te kort en de personages komen niet van de grond. Ook flink wat archiefmateriaal, wat op zich wel goed gebracht wordt, maar de film er niet beter op maakt. Een kleine 3.0 sterren.

Inmiddels weten we dat de Amerikaanse regering onder George W. Bush de aanslagen van 11 september 2001 gebruikte als excuus om Irak binnen te vallen en Saddam Hussein af te zetten. De manipulatie en de leugens van de kabinetsleden, met Donald Rumsfeld en Colin Powell als belangrijkste spillen, zijn inmiddels scherp veroordeeld. Dit boeiende drama herinnert ons eraan dat de media zich indertijd lieten meeslepen door aangewakkerd vaderlandsliefde en zich daardoor onvoldoende kritisch opstelde tegenover Bush en de zijnen. Enige uitzondering op die regel was Knight Ridder, een groep journalisten onder leiding van John Walcott [Rob Reiner], dat schreef voor een consortium. Zij bleven graven en bleven kritisch maar hun artikelen werden keer op keer geweigerd door wat we nu de mainstreammedia noemen. Gebaseerd op de biografieën van Walcott, Jonathan Landay, Warren Strobel en veteraan Joe Galloway verklaart dit waardoor de reputatie van de traditionele media permanente schade opliep.