The Survivalist (2015)

Een film die me zeker niet tegenviel en waarvan ik denk dat ie terecht enkele awards heeft gekregen. Het eenvoudige verhaal van mensen die probeer te overleven in een postapocalyptische wereld (naar mijn idee, maar misschien ook gewoon een periode van extreme armoede), op zich misschien geen origineel thema, maar wel goed in beeld gebracht. Een best wel spannende film die mij in elk geval géén minuut verveeld heeft !

Ondanks dat er bijna niet gesproken werd, bleef de film me wel boeien. Redelijk goed drama, had wat korter mogen duren.

What's love but a second hand emotion!

Low budget post-apocalyptisch overlevingsdrama. Over hoe wetteloosheid en overlevingsdrift mensen terugwerpt op handelen uit zelfzuchtigheid, eigenbelang en medemensen op functie/waarde schatten. Het leidt tot een eenzaam bestaan waar elke nieuwe ontmoeting met medemensen getekend wordt door een wantrouwen naar mogelijke beweegredenen. Familiebanden en liefdesrelaties zijn in deze dystopische wereld dan ook constructies die elk moment verbroken kunnen worden als lijfbehoud zwaarder weegt dan de 'natuurlijke' relaties tussen mensen.

Vrijheid tot zelfontplooiing is het eerste slachtoffer van deze basale overlevingsstrategieën; vooral gender-relaties tussen mannen en vrouwen worden getekend door ongelijkwaardige machtsrelaties. Vrouwen moeten intimiteit en seksualiteit inzetten om zichzelf waarde te geven, terwijl mannen gedwongen worden om sterk te zijn en bescherming kunnen bieden. De ongelijke hiërarchieën tussen geslachten worden krachtig verbeeld in hoe 'The Survivalist' steeds de motieven en beweegredenen van zijn hoofdpersonages op losse schroeven zet. Elke keer dat je als kijker denkt dat er 'iets' van genegenheid en liefde tussen de karakters bestaat, dan blijkt dat veranderlijk te zijn als de leefsituatie nieuwe spelregels opdringt.

Omgekeerd zijn wantrouwen en xenofobie óók niet eeuwigdurend, want het ene moment is de relatie met een ander personage van meer belang dan op een ander moment. Menselijke relaties worden puur gevormd op basis van nut en noodzaak. Daarmee zijn positieve kwaliteiten (barmhartigheid, mededogen, liefde) net zo inherent verbonden aan dezelfde overlevingsdrift als negatieve kwaliteiten (misogynie, xenofobie, exploitatie). De mens teruggeworpen op zichzelf, is niet goed of slecht, maar elke menselijke interactie staat in dienst van zelfbehoud en overleving van de soort.

'The Survivalist' is niet voor elk wat wils. Het is een taaie film waar het af en toe doorbijten is door de minimale, trage opzet van minutenlang alleen mensen tonen die bezig zijn gewassen te bewerken, zwijgzaam naar elkaar kijken, of maaltijden aan het verorberen zijn aan de gemeenschappelijke tafel. Dialogen worden spaarzaam, effectief ingezet, waarbij personages nooit meer tegen elkaar zeggen dan op het moment nodig is. Altijd zakelijk en gericht op grenzen bewaken tussen elkaar. Door het trage tempo en de spaarzame dialogen blijft er een een afstand bestaan tot de karakters; zij worden nooit sympathiek of luchtig neergezet. Verwacht geen relativerende oneliners of ontroerende liefdesaffaires, want overleven is hier allerminst een romantische aangelegenheid. Overleven wordt getoond als een bittere lijdensweg vol onmacht, misère en mensenhaat.

Door het lage budget oogt het wat goedkoper en minder episch dan je van een film in dit genre verwacht, maar speelfilmdebutant Stephen Fingleton laat zien dat hij met minimale middelen al een contemplatieve, filosofische overpeinzing neer kan zetten. Regisseur om in de gaten te houden!

Een rauw overlevingsdrama dat zich in post-apocalyptische sferen afspeelt. Een wereld waarin enkel overleving telt. De basisbehoeften zijn voedsel en seks.

We volgen een eenzame overlever die gezelschap krijgt van een moeder en een dochter. Ze vinden bij hem onderdak. Ruilmiddel: seks.

De film ontwikkelt zich vanaf dat moment traag, maar wel spannend. Er gebeurt op zich niet heel veel in actieve zin. Wel veel in psychologische zin. De onderhuidse spanning loopt hoog op.

De ontwikkelingen in de onderlinge verhoudingen zijn erg boeiend. De mens is niet gemaakt om alleen te zijn. Ego is een relatief begrip. Medemenselijkheid is misschien niet uitgeroeid? Liefdeloosheid is schijnbaarheid of toch niet? Het is boeiende materie die nogal misplaatst lijkt in een keiharde leefomgeving waarin niet-materiële zaken er op het eerste gezicht niet toe doen.

Er is weinig dialoog. Het intense acteerwerk maakt zaken voldoende duidelijk. Niet alles hoeft te worden uitgesproken of te worden uitgelegd. Niet in deze wereld. Spraak is vaak overbodig en niet altijd zinnig. Het is verspilling. Zeker in een wereld waarin schaarsheid in alle opzichten de boventoon voert.

Mooi!

Geen film voor een groot publiek maar voor personen die houden van het dystopisch genre is dit post apocalyptische verhaal een sterk staaltje cinema. Vooral sterk is de verbeelding waarbij er veel valt waar te nemen zonder dialoog. De interesse voor de mens en natuur waarbij overlevingsdrang een grote rol speelt maakt met de nodige spanning en dreiging van dit filmpje een echt low-budget juweeltje.

Sterke film dit waarin ik helemaal ben opgegaan. De sfeer, de setting in het bos de cinematografie allemaal goed. Ook het verhaal en het acteerwerk zijn in orde. Zelf zou ik het waarschijnlijk niet overleven hoewel wellicht onvermoede krachten naar boven zullen komen.

Prachtige in en in sobere wereld , die je een post apocalyptische wereld laat zien , alleen door middel van de simpele introductie tijdlijn waarin blijkt dat de populatie enorm is gegroeid em het tegenovergestelde met de olie voorraad .

Veel van deze wereld krijg je verder niet te zien behalve het kleine stukje land van de hoofdpersoon .

Maar je weet daardoor wel hoe laat het is .

Er word eigenlijk geen gebruik gemaakt van een soundtrack , waardoor je compleet word opgenomen in het kleine doch soms wat heftige em droevige wereld , waarin in dit geval niet veel gebeurd .

Tot dat de Mia word geïntroduceerd . Dat levert complicaties voor de hoofdpersoon wiens naam we niet weten .

Het kan hier en daar traag aan voelen , maar als je kan je er ook aan overgeven , je verplaatsen in de situatie , en Dab levert dat een indrukwekkend en zoals ik al zie sober stuk cinema op .

Erg mooi .

Uitermate storend gebrek aan dialoog. Mensen die maanden samenwonen en het bed met elkaar delen die geen enkel normaal gesprek met elkaar voeren. Omdat er ook praktisch geen plot is om dit te verdoezelen, valt het des te pijnlijker op. Ongeloofwaardig en dit haalde mij constant compleet uit de film.
Verder is er ook bar weinig spanning, sfeer of ook maar iets aan mystiek om de kijker te boeien. De plot die er al is, is erg rechtlijnig en voorspelbaar.
Camerawerk en montage niks bijzonders, slechts in dienst van en registrerend. Voor acteerwerk geldt hetzelfde, vrij vlak en weinig opmerkelijk. Vrijwel geen soundtrack. De potentieel geschikte setting voor dit onderwerp wordt ook niets creatiefs mee gedaan.
Een te magere uitwerking op alle vlakken.

Veel punten waar deze film hoge ogen had kunnen gooien maar ik keek vooral uit naar het einde.