Medea (1969)

Pasolini en het gulden vlies

Ik zit ondertussen bijna aan de helft van het oeuvre van Pier Paolo Pasolini en van hetgeen ik nog niet heb gezien leek Medea me de interessantste te zijn. Pasolini die opnieuw een Griekse mythe ging aanpakken, zijn Edipo Re vond ik ook al vrij sterk, en bovendien de enige echte filmrol voor opera diva Maria Callas. Ik vreesde echter voor één probleem en dat was dat mijn kennis van het verhaal van Euripides wel eens te pover kon zijn om de film in zijn geheel te kunnen waarderen.

Dat bleek gelukkig nogal mee te vallen. Medea is een film in de typische eind jaren '60 stijl van Pasolini. Dat betekent weinig dialoog, veel mooie beelden en bij vlagen een ongelooflijk schelle soundtrack. Het staat echter ook meestal garant voor een boeiende filmervaring en dat is hier niet anders. Pasolini deelt de film op in 2 stukken waarvan het eerste segment zich vooral concentreert op Jason en de zoektocht naar het gulden vlies. Hoewel het op zich wel een fascinerend stukje cinema is, kon ik me toch meer vinden in het tweede deel van de film waar het leven Jason en Medea verder wordt uitgewerkt. Pasolini verwacht veel van zijn publiek (alleen al het feit dat hij de dood van prinses Glauce op twee verschillende manieren, de eerste als een soort van visioen en de tweede als de werkelijkheid, toont is al vreemd), maar hij neemt ook nog eens ruimschoots de tijd om het verhaal te vertellen waardoor het geheel nogal traag en vaag overkomt. En toch, ik bleef gefascineerd en daar hebben de prachtige locaties ook wel hun steentje aan bijgedragen.

Helemaal geen idee waarom Pasolini perse Maria Callas in de hoofdrol wou hebben. Ze zingt ook geen enkele noot in heel de film dus voor voor haar zangkwaliteiten deed hij het niet. Zag hij op voorhand dan al in haar wat voor een actrice het zou kunnen zijn? Want je moet toegeven, Callas doet het wel voortreffelijk in de titelrol. Ze imponeert met haar mimiek, haar expressies en straalt een zekere hypnotiserende vibe uit. Voor de rest eigenlijk weinig van de vertrouwde garde van de regisseur. Kleine bijrol voor Massimo Girotti als Creonte, maar vond vooral nieuwkomer Giuseppe Gentile als Jason nog de grootste meerwaarde hebben. Pasolini werkte sowieso wel graag met amateurs, maar Gentile is één van de beste die hij heeft opgediept. Vreemd dat die nadien nooit meer in een film heeft meegespeeld.

Beetje een taaie brok, maar je krijgt er wel wat voor in de plaats. Pasolini's "Mythical Cycle" is vooral de moeite voor de twee Griekse verfilmingen, al is Porcile ook nog wel leuk, en het is vooral het tweede deel waarin Pasolini echt in uitblinkt. Callas en Gentile trekken goed hun plan in de hoofdrollen. Misschien wel aan te raden al eens eerder een verfilming van Medea te hebben gezien.

3,5*

In navolging van dat andere Griekse epos Edipo Re (Film, 1967) waagt Pasolini zich hier opnieuw aan een Griekse mythe. Medea herbergt ook een duister thema waarbij afwijzing leidt tot kindermoord, moord op de eigen kinderen dan nog wel. Dormi, mi amore klinkt het uit de mond van Medea die meedogenloos en vol wrok haar duister plan ten uitvoer brengt. Prima gebracht trouwens door Maria Callas, haar enige film nota bene las ik ergens.

Ik vond de verhaallijn niet altijd even makkelijk om te volgen, wellicht ook omdat ik het verhaal niet echt kende. Moest ik wellicht Grieks gestudeerd hebben destijds ...

Vond vooral de passages tussen Jason en Medea interessant. En die laatste blinkt echt uit in haar rol. Die doordringende ogen bvb!

Voor de rest vond ik de film langdradig en niet altijd interessant om te volgen. Maar appreciëren doe ik hem wel.