Enrico IV (1984)

Een klassiek toneelstuk van Pirandello over werkelijkheid en waan : de hoofdpersoon blijft steken in de rol die hij speelt (of misschien ook niet). Ik ben niet erg dol op de toneelstukken van P., en op zijn thematiek. Maar hij heeft ook honderden verhalen geschreven die vaak bewerkt zijn tot films (Kaos, bijvoorbeeld). Daar zit veel moois bij.

Mastroianni speelt dit goed, zoals te verwachten. Maar ik werd er niet opgewonden van.

Mastroianni laat wederom zien een groot acteur te zijn en draagt de complete film.

Een mooi stukje cinema waar ik geboeid naar heb zitten kijken en hoewel het verhaal nou niet echt veel om het lijf heeft weet Mastroianni met zijn spel de waanzinnige perfect neer te zetten.

Jammer dat het einde nogal snel wordt afgeraffeld, maar al bij al een prachtig schouwspel.

Bijzonder mooie film met een fantastische Marcello Mastroianni die wel tevreden lijkt te zijn met zijn waan en daarom niet in de tegenwoordige tijd hoeft te leven.

Jammer dat zo weinig mensen op Moviemeter "Enrico IV" hebben gezien.

't is Italiaans dus allemaal weer luidruchtig en regisseur Bellocchio had ook wel iets meer licht mogen gebruiken in z'n film.

Afgezien daarvan best een aardig drama dat ook nog eens sterk eindigt en het was al weer een tijdje geleden dat we Mastroianni zagen.

Even een 'schande' van mijn zijde weggepoetst (zoals gisteren beloofd), dan toch ook eindelijk een film van Marco Bellocchio gezien. Ben ook niet per se fan van Pirandello, maar de uitwerking hier, zeker in (een briljant gekozen) combinatie met de mooie muziek van Astor Piazzolla, is fraai. Mooi compact, door de theatrale aanpak (setting en acteren) invoelbaar, dwingend en dus meeslepend("urgent") en nergens rechtlijnig. De tijdlijnen die worden verweven terwijl de aristocraat (politicus, intellectueel, ...) ter verantwoording wordt geroepen door familie en religie (waarden): t heeft zelfs echo's van bijvoorbeeld het drieluik van Yoshida (dan houdt de vergelijking wel op hoor, maar t was wel grappig binnen één week tweemaal de confrontatie van een man met zijn omgeving te zien terwijl er druk gemanipuleerd werd in zowel de narratie als de vorm). Claudia wordt al minder betoverend, maar Mastroianni kan goed uit de voeten met dit materiaal.

De DVD-release van Home Screen is om te janken: naast letterboxed, ongelofelijk donker en die menu's daar zijn altijd bijzonder ergerlijk. Ga wél zeker nog op zoek naar Nel Nome del Padre en Buongiorno, Notte.