The Trip (1967)

Was destijds al een modieuze film zonder veel inhoud, maar is nu echt een curiosum geworden - alleen nog een beetje interessant door de tijdgeest.

Bezopen op Lowlands gezien. Maar ik heb em gezien...das dan ook alles.

een cultfilm uit de jaren '60, leuk om eens gezien te hebben.

Erg goede film, is net of je zelf in de Trip zit. Fonda speelt een goede rol, ook toffe bijrol van Dennis Hopper.

i love this shit!

deze film geeft veel beter een lsd trip weer dan het overgewaardeerde Fear and Loathing in Las Vegas......daar wordt zo overdreven in geacteerd.....er is geen 1 film die een trip zo goed weergeeft als deze.....en ik kan het weten.

Weet je dat wel heel zeker...? IK vind het nogal mild uitgebeeld in deze film...

200 motels

o.k. dan....zojuist blueberry gezien en ik kom terug op mijn uitspraak.....hoewel l.s.d. en paddestoelen een ander soort trip geven is een paddo trip in blueberry perfect weergegeven.....alleen vind ik the trip als film beter geslaagd.

Leuke film! Soms enorm foute visuals, en soms hele mooie. Soms zwaar over the top en soms een realistische weergave van een acidtrip. Vaak ook erg grappig (de scene in de wasserette.) Sowieso heb ik wel wat met jaren 60 counter-culture dingen. 4*

Ach ja, Roger Corman, een regisseur die zich wel aan deze film wilde wagen, omdat hij wel manieren zag 'm te verkopen waarschijnlijk. Op het hoogtepunt van de 60's counterculture waren er in de VS genoeg nieuwsgierigen die niet echt durfden die ook weleens wilden zien wat er nou aan de hand was. Jack Nicholson schreef het (natuurlijk) warrige script.

Viel me in het begin tegen. Ik vond 'm een stuk suffer en saaier dan verwacht , maar wordt gedurende de film, en vooral vanaf het moment dat Fonda op pad gaat, stukken leuker. Al met al wordt het zelden ècht geschift, vooral omdat de film niet durft volledig het perspectief van Fonda te kiezen en alleen maar zijn waarnemingen te laten zien, maar vooral de tweede helft geeft een erg leuk beeld van de jaren '60.

3.0*

Een leuk filmpje waarbij je hoofd ook gaat duizelen ook al heb je niks genomen.

Een enorm kleurenpalet en mooie (kleur)effecten.

Het acteren was matig ( dezelfde acteurs als later in Easy Rider), en het script van Nicholson flinterdun. Maar het levert toch wel mooie spacende beelden op!

4*

Erg vermakelijk deze filmtrip.. je komt weer helemaal in de jaren 60 terug

Een vermakelijke en boeiende jaren 60 film waardoor je inderdaad weer helemaal terug komt in de jaren 60 sfeer, heerlijk!

Vond de LSD Trip erg goed gemaakt! de kleuren en de situaties die door elkaar heen liepen is erg leuk gedaan en gemonteerd!

Leuke rol voor Dennis Hopper trouwens!

4 sterren voor nu, zeker een film om meerdere malen te bekijken!

Een kijkervaring opzich! hou wel van dit soort films!

Film voor de 2de keer gekeken en wederom weer opgegaan in de jaren 60 sfeer.

Toch vond ik de film in vergelijking met de eerste keer iets minder, daarom ga ik een half sterretje omlaag

Niet te min is deze film zeker ondergewaardeerd.

Wat het doel is van The Trip, is me na het zien van de film eigenlijk ontgaan. De opening is heel duidelijk in ieder geval. Eigenlijk had ik daarom wel verwacht dat het vervolg volledig anti drugs zou zijn. Dat zou ook wel in het tijdsbeeld passen. Aan de andere kant is Jack Nicholson verantwoordelijk voor het script. De toon is dan eigenlijk ook niet anti drugs, maar eerder waarschuwend van aard.

De link met Easy Rider wordt snel gelegd. Beide films hebben een duidelijk onafhankelijk karakter. Het zijn allebei hippiefilms, maar het onderwerp is gewoon anders. Het draait volledig om de trip van de hoofdpersoon en dat betekent een reeks visuele effeten. De trip heeft verschillende stadia. Goede en slechte kanten. We zien ook hoe de buitenwereld reageert op de enigszins afwezige hoofdpersoon. Het is een film van ruim zeventig minuten, en die film wordt keurig volgemaakt. Het lijkt kort, maar het had ook niet veel langer moeten duren. Het hoogtepunt voor mij zijn de donkere trips die een heerlijk klassiek horrorkarakter hebben. Het past duidelijk in het beeld dat men destijds over het algemeen hadden van geestverruimende middelen. Tegenstanders vonden het de poort naar Satan en demonen. Ik ga er van uit dat Jack Nicholson daar niet in gelooft, maar hij heeft er wel dankbaar gebruik van gemaakt. Het is geen toegankelijke film, maar iedereen met een gezonde interesse voor cultwerkjes kan zich hier best aan wagen.

Interessant uitstapje met een persoon die de hallucinerende drug LSD tot zich neemt. Hij begint in een pand van een vriend waar alle muren en meubels geheel op de gemoedstoestand afgestemd lijken te zijn. Op een gegeven moment neemt Paul de benen en komt hij op een aantal onverwachte plaatsen terecht. Schitterend om hem zo wazig rond te zien lopen en op zoek is naar 'de waarheid'. Zelf heb ik wel eens truffels op en ben toen ook gaan rondlopen omdat ik me op de hoofdlocatie niet helemaal pluis voelde. Ik kwam een aantal mensen tegen en op dat moment wist ik hoe simpel het was om met andere mensen te praten en hoe iedereen denkt etc. Nu ziet Paul weliswaar allerlei vormen en kleuren, maar ook hier komt het het 'verbindingen' met andere 'geesten' aan de orde. Hierdoor had deze trip extra impact op mij, maar ik vond het sowieso wel tof gemonteerd en de hoofdrolspeler speelt subliem.

Roger Corman die zich aan drugsploitation waagt gebaseerd op een script van Jack Nicholson. Het levert een niet erg boeiend kijkstuk op. je kan het een soort voorloper noemen op de surrealistische psychedelische films die men soms als (pyschologische) horrorfilms probeert te verkopen. Veel verhaal zit er dus niet in, het houdt ook allemaal weinig steek. Peter Fonda zijn karakter om wie het allemaal draait boeit ook niet. De hallucinaties maakten me gelukkig niet gek, enkel naar het einde toe kreeg je snelle beelden achter elkaar gemonteerd. Ik had iets meer met gekke kleuren verwacht. Leukste nog in die nachtclub waarbij een topless danseres ofwel gebodypaint leek ofwel was het Fonda's karakter die haar zo waarnam. Wat meer vrouwelijk schoon had ook wel geholpen.

Maffe, door Jack Nicholson geschreven film over een regisseur (Peter Fonda) die door middel van LSD grip op zijn leven probeert te krijgen. Wat volgt is niet veel meer dan een aaneenschakeling van willekeurige ontmoetingen en gebeurtenissen, psychedelisch in beeld gebracht door regisseur Roger Corman. Leuk om Bruce Dern, Dennis Hopper en Dick Miller in hun jonge jaren te zien, maar veel heeft dit niet om het lijf. En voor een film van slechts een uur en een kwartier voelt het allemaal behoorlijk opgerekt aan.