Francofonia (2015)

Zeker niet Sokurov's beste, maar ik vond deze film vanuit historisch oogpunt best wel interessant. Je kreeg namelijk in het Louvre ook de kamer te zien met kunstschatten uit het Assyrische Rijk. Het is bekend dat vooral in de 19e eeuw de westerse mogendheden en dan heb ik het over Frankrijk en Groot-Brittanië zeer veel kunstschatten vanuit het Midden-Oosten naar Parijs (Het Louvre) en London (National Gallery) transporteerden. Kunstroof werd het ooit genoemd. Maar ... stel je voor dat de grote mogendheden destijds zich niet met de diefstal van het cultureel erfgoed hadden bezig gehouden en alle kunstschatten uit het voormalige Assyrië in Irak waren gebleven. Je kunt het al raden... dan waren ze waarschijnlijk door de terreurgroep IS nu in gruzelementen geslagen. Waar kunstroof soms niet goed voor kan zijn.
Verder is dit natuurlijk vanwege de zeer herkenbare stijl een film van Sokurov, die voor mij toch meer een semi-documentaire is.
Mooiste (surrealistische) scène: de Messerschmitt (?) bommenwerper die door het Louvre vloog.

3.5*

Wat naast het oorlogsgeweld en machtsexplosie de impact is op het patrimonium aan kunstschatten van een land, is wel interessant eens te doorlichten en ongetwijfeld kan de geschiedenis nog heel wat verrassende en merkwaardige gevallen bloot leggen.

Sokurov's film lijkt mij een semi-documentaire. De mengeling van documentire aspecten als archiebeelden met scènes die als fictie overkomen bleek mij eigenlijk meer af te leiden van de bewuste doelstelling van de film en éénmaal zover ging hij lichtjes vervelen.

Geef mij dan maar liever een echte, volle documentaire, zou ik zeggen.

Toch weer een heel ander soort film van Sokurov dan wat ik van hem ken. Ik vond het een geslaagde film/ semi-docu over conservering in oorlogstijd, waarbij hoofdrolspelers in de geschiedenis van het Louvre tot leven worden gewekt om al dan niet fictieve gebeurtenissen na te spelen, commentaar te geven, of in het geval van Marianne het Franse motto te pas en te onpas mede te delen.

De vele archiefbeelden, slim tot leven gewekt met geluidseffecten, vond ik het meest interessant, toch wel bizar hoe anders de Duitsers omgingen met die andere grote Europese schatkamer (St Petersburg) in vergelijking met Parijs. Maar ook de vele beelden vanuit het Louvre vond ik wel mooi om te zien, het is soms alsof je zelf in het museum staat maar dan zonder 1000 anderen, en je steekt er ook weer wat van op. Ik vond alleen het geschakel tussen de regisseur en een schip met kunstschatten aan boord dat een storm trotseert niet echt passen binnen de film. Misschien om het persoonlijker te maken, of een brug te slaan met de geschiedenis, hoe dan ook mij deed het weinig. Gelukkig duurt dat niet te lang.

Ik moet nog steeds Russian Ark kijken, een film die al tijden klaarlig maar waar ik eigenlijk nooit een goed moment voor vond. Naar die film kijk ik wel meer uit nu.