The Rocky Horror Picture Show (1975)

http://www.stoptheremake.com

Heb nu ook de soundtrack opstaan. Heerlijk foute lyrics met nogal knullige instrumenten maar eigenlijk behoorlijk goede rockende composities.

Mijn interesse voor deze film was al een tijdje gewekt.Ik weet nog toen ik een aantal jaren geleden een stukje van de film zag.Dat was de binnenkomst van Meatloaf als Eddie.Gek genoeg heb ik hem toen niet verder gekeken omdat toen mijn interesse vooral lag bij andere films.Laatst toch maar eens aangeschaft en daar heb ik geen moment spijt van gehad.

Het begin is al lekker weird en past precies in mijn straatje van wat ik leuk vind in een film als deze.Het verloop van de film is niet anders.Vreemd, mooi in beeld gebracht, felle kleuren, en een geweldige aankleding van het geheel.Toen kwam het eerste liedje en die vond ik niet heel erg leuk.Ik dacht echt zoiets van hoe ga ik dit in hemelsnaam ruim anderhalf uur volhouden.Eenmaal aangekomen bij het kasteel wordt het beter en steeds leuker.Het nummer van die Timewarp was echt geweldig en ik merkte dat ik er op de een of andere manier helemaal vrolijk van werd.De rest van de liedjes in de film waren eveneens fijn om aan te horen.Met natuurlijk het nummer van Eddie, die nog op m'n netvlies gebrand stond, als een van de hoogtepunten.Ook het laatste van Tim Curry is werkelijk prachtig, ook de musical uitvoering daarvoor was leuk in beeld gebracht.Af en toe verliest de film wel wat vaart en wordt in het midden wat minder interessant.

Ik begrijp best dat dit een cult hit is geworden onder de liefhebbers.Alles is leuk en weird in beeld gebracht, de liedjes zijn erg aanstekelijk en je word er gewoon erg vrolijk van.al gaat het mij iets te ver om mezelf te verkleden en te dansen op de liedjes en ze keihard meebrullen.

Heerlijke campy en maffe film met leuke liedjes en briljante teksten

4*

We mogen trouwens blij zijn dat de nummers voor deze film andere arrangementen hebben gekregen dan tijdens de 1973 live-shows, veel nummers zouden namelijk zonder die verbetering niet half zo goed zijn als nu.

Erg komisch, hard om gelachen. En wat een leuke liedjes eigenlijk. Prima vermaakt! 4 sterren.

Heerlijk topvermaak.

Tja, wat zal ik zeggen... Zo eentje als deze kom je niet snel tegen. Een heerlijk onzinnig verhaal met heerlijke over-the-top personages waarbij Tim Curry (Dr. Frank N. Furter) op eenzame hoogte staat en hier eventjes zijn beste prestatie neerzet. De liedjes zijn erg catchy, de dialogen vermakelijk en de humor erg aanstekelijk.

Een prent die je uitdaagt en waaraan je heel veel plezier kan beleven.

Wat een specialeke. Deze film was voor mij de meest vreemste musical ooit. De muziek is wel erg goed (vooral meatloaf), erg vreemd sfeertje en Tim Curry was gewoon raar.

Plezante musical. Fout op een leuke manier en verrassend leuke liedjes. Probleem dat ik vaak wel heb met musicals is dat het na verloop van tijd gaat vervelen met de liedjes. Toch een positief gevoel overgehouden aan deze film.

3*

Brad en Janet zijn stereotype Amerikaanse braveriken. Noodgedwongen kloppen zij aan bij Frank'N Furter, de travestiet der travestieten, die de perfecte man wil bouwen. Zo ongelooflijk fout, dat het perfect cult is.

De musical op het podium (zonder het woordje picture), zag ik een jaar of 10 geleden. Pas daarna heb ik de film gekeken. Die valt dan toch een beetje tegen. De echte musical is nu eenmaal één grote belevenis, omdat je zelf lekker mee mag doen.

Overigens is de theatershow ontstaan uit de massale participatie van het publiek tijdens de nachtelijke filmvertoningen. Men kwam verkleed, schreeuwde weerwoorden naar het scherm, speelde stukjes mee en nam attributen mee.

Dus als je met een glimlach op (biertje erbij, nootjes binnen handbereik, guitige vrienden -niet homofoob- op de bank) de Rocky Horror Picture Show kijkt, wordt het heus een vrolijke boel. Meezingen verplicht!

Viel tegen deze musical. De cinematografie ziet er kleurrijk uit en de liedjes swingen dr ook lekker op los. Maar daaromheen heb ik weinig kunnen genieten van deze bizarre musical. Mannen met een overdosis make-up zijn imho ook nooit een succes.

Alweer een lekkere musical. Ik heb een tijdje volgehouden dan musicals niet mijn ding waren, maar daar moet ik toch maar is vanaf stappen zeg! Wat een feest. Vanaf het moment dat Dr. Frank n Furter zijn entree maakt is de film een groot feest: slechte rockmuziek die toch eigenlijk helemaal niet slecht is, heerlijke sets, en een opeenstapeling van gekkigheid. Zoals het alom bkende spreekwoord gaat: overdaad baat.

p.s. nog zo'n soort musical is The Happiness of the Katakuris.

Dé horrorkomediemusicalcultfilm bij uitstek. Leuke kostuums, catchy liedjes en een fan-tas-ti-sche Tim Curry. Die gast was echt memorabel. Alleen om zijn excentrieke moet je de film gezien hebben. Volgens de planning zal dit jaar een remake verschijnen voor op tv.

Niet echt mijn ding gebleken. Was wel benieuwd; de 70's en het musical genre zouden voor een prima fundament moeten zorgen. Dat viel jammergenoeg wat tegen.

Toch kent de film wel wat leuke liedjes, een prima sfeer en een leuke rol van Tim Curry. Echt bijzonder vond ik het nooit. Nog maar eens proberen; dan wél in fitte toestand.

Vermoedelijk de film die ik het vaakst gezien heb (ik gok ergens in de 10+ keren, waarvan ooit nog een bioscoopvoorstelling inclusief publieks-participatie).
Alle liedjes kan ik meezingen (ja de soundtrack zwerft ook nog ergens rond in huize Vortex).
Michael Reni was ill the day the earth stood still....
Briljante liedjes, campy op de goede manier, bizarre decors en soms zelf nog ontroeren (I'm Going Home) en inclusief King Kong-finale op het RKO-logo.
En Dr Frank N. Furter is volgens mij een zeer grote inspirator geweest voor Freddy Mercury.

Vergeet dan ook niet het volgende mee te nemen:

Rijst

Krant

Plantensproeier

Sterretjes (aansteker)

Rubberen handschoen

Ratelaar

Confetti

Toiletpapier

Feesthoed

Belletje

Kaartspel

en een hot dog.

Voor gebruiksaanwijzing zie hier

Ik zou eerder het omgekeerde beweren. Queen bestond toen al een aantal jaar.

en met de look en de stijl van de glamrock is toch vooral David Bowie begonnen. (en die heeft zich weer laten inspireren door Andy Warhol, Lou Reed, de VU en Little Richard)

Ja, ja Queen bestond al, maar ze braken pas echt door na 1976 (en vergelijk de mimiek van Mercury maar eens met die van Curry) en "Rose Tint My World" is de blauwdruk voor "Bohemian Rhapsody".

Weet niet of dat echt zo is hoor, maar het idee spreekt me wel aan.

Freddy liep er 1972 al zo bij, daarbij waren er inderdaad ook al andere glamrock artiesten. Bovendien brak Queen al door in 1974 met Killer Queen en is Bohemian Rhaspody ook uit 1975 en dus waarschijnlijk al geschreven voordat deze film uitkwam. Is bovendien ontstaan doordat Mercury drie nummers samenvoegde waar hij individueel niet mee uitkwam.

Hele aparte musical, wel hele leuke liedjes. Ik vond de musical in de theaters leuker dan de film, omdat je lekker met de voorstelling mee mocht doen, wat een bende was het toen in carre.

Net iets beter dan Repo!: The Genetic Opera dan.

Leuke film met alweer knotsgekke personages en erg aanzwepende liedjes. Moest vooral lachen bij het Janet en Brad liedje bij de bruiloft. Erg hilarisch gedaan.

Soms wel een iets te erge stortvloed aan liedjes, dat soms het tempo uit de film haalt. Maar over het algemeen waren het erg leuke meezingers. het verhaal slaat natuurlijk nergens op en de cast acteert lekker overdreven. Precies zoals het moet. Moest bij Curry inderdaad aan Freddie Mercury denken, denk toch dat dit personage wel lichtjes op hem gebasseerd is. Killer Queen komt inderdaad uit '74 en het album Night At the Opera uit 75. Dus ga er wel van uit dat Mercury een bron van inspiratie is.

Had wel liever gezien dat er iets meer humor buiten de liedjes in de film zou zitten, een paar keer flink moeten lachen. Maar had iets consistenter gemogen.

Prima vermaak verder.

3*

Los van dat het Freddie is. liep Mercury er vanaf dag één van Queen zo al bij bekijk het "Live at the Rainbow" footage uit 1974 anders.

Daarnaast is het volgens mij nooit een geheim geweest dat de film het karakter van Frank n Further heeft geinspireerd uit de glamrock en dan met name David Bowie's "Ziggy Stardust".

Toch jammer dat van bepaalde ideëe van David Bowie, en ook Peter Gabriel (Broadway!) nooit een film is gekomen. Rocky horror is eigenlijk de enige goede rock opera.

Holy ...

zelden een film gezien die zo hallucinant slecht is. Het eerste half uur zorgt dat nog voor een morbide fascinatie, daarna is de rek er echt wel uit en wordt het nog een zeer lange en irritante zit.

Met het bonte gezelschap is op zich niks mis. Je krijgt een Mercury look-a-like, wat travestietoestanden verpakt in een belachelijk verhaaltje en een mislukt horror concept.. Dat alles wordt bijgestaan door wat liedjes, waarbij enkel het eerste een leuk Janet-achtergrondkoortje had.

De muziek is afgrijselijk, de decors zijn decorarm en spuuglelijk. De kostuums evenzeer zo, het camerawerk en de cinematografie zijn gewoon randje amateuristisch.

Het geheel doet mij denken aan een foute Fellini (type Satyricon) overgoten met een goor glamrock sausje en geplaagd door een gebrek aan talent en budget. Da's erg hard lachen voor een kwartiertje maar daarna is de pret op.

De verhalen van de voorstellingen hier lijken mij trouwens een persoonlijke hel.

0.5*, oververdiend.

Volgens mij zouden een paar van die netpanties je best leuk staan.

HOLY... fishnet stockings Batman!

Een briljante ode aan de Jaren 1950 Late Night Double Features. Waar de Geest van Edward Wood rondwaart als poeppapier onder je schoen, als een onverklaarbare meur in je wc, als een steeds terugkerende, maar stiekem toch prettige jeuk aan je zak, dat is the Rocky Horror Picture Show!

zelden is er ZÓ vet geknipoogd, met ZÓ'N ongelofelijk vet gemake-up'd mannenoog, naar de Sci-Fi 'Keep Watching The Skies' film...

Alles klopt aan deze film, het flinterdunne, edoch vermakelijke verhaal, de cheesy meezingnummers en dansroutines, de bordkartonnen decors, de heerlijk theatraal overacterende acteurs, geweldig! Dit is science fiction met een supervette, bloedrood gestifte lippen, tong in de aanslag ademnood-zoen récht op de bek van het gezapige biospubliek!

ZIE... Barry Bostwick en Susan Sarandon als het kaars-straight paartje, dat langzaam geperverteerd wordt door de van karnale lusten doorwrochten huishouding van Huize Frank'N. Furter.

ZIE... Richard O'Brien als Riff-Raff, a handyman!

ZIE... Tim Curry als de onvergetelijke Frank'N'Furter, een zoete travestiet uit Transsexual, Transsylvania!

HOOR... geweldige liederige shownummers, die -of je wilt of niet- meegedaan MOETEN worden door het publiek, ook al zit je met een nootje en een biertje veilig thuis op de bank!

ZIE... Meatloaf als Eddie, een nozem met een kop als het kauwspeeltje van een pitbull, en een stem van afgewerkte motorolie en goud!

ZIE... Peter Hinwood als Rocky, blauwogige, blonde perfectie in 1.90m geoliede, gebronsde spieren!

BELEEF... een heerlijk sci-fi avontuur zonder enige pretenties, louter met het doel om te vermaken!

DO... The TIMEWARP again!

Heerlijk schmierende clichés en citeerbare dialogen van de cast, die er duidelijk plezier in heeft! Van het superburgelijke paartje Brad en Janice, tot Frank'N. Furter en zijn gasten in het kasteel waar -zal je altijd net zien- zojuist een feest aan de gang is! Richard O'Brien is perfect als de kruiperige butler Riff-Raff. Maar Tim Curry steelt de show als de 'Heer' des Huizes, de elegante en knettergekke Frank'N. Furter!

Na een bruiloft krijgen Brad en Janice autopech In de stromende regen kloppen ze aan bij het kasteel van de excentrieke Frank'N. Furter. Ze willen eigenlijk alleen telefoneren, even drogen, misschien wat hulp met de auto... Meneer Furter, en zijn hulpje Riff-Raff hebben echter andere plannen!

Voor a Sweet Transvestite from Transsexual, Transsylvania, the Timewarp en de rebelse Eddie op z'n motorfiets, 4.5 glorieuze sterren in Trannyvision!

Daar ben ik wel zeker van, maar dat maakt de film er nog steeds niet beter op.

Niet echt mijn smaak. Een bizarre musical met science-fiction elementen en travestieten. Tim Curry steelt wel echt de show met een hilarisch en memorabel personage, maar er gebeurt weinig interessants in de film. Hoewel de liedjes verrassend goed zijn met soms erg grappige teksten zijn het er te veel naar mijn smaak, en er zit niet echt tempo in de film. Riff Raff (als gebochelde butler) deed me trouwens sterk denken aan Jim Carrey's rol in Lemony Snicket.

Een originele film, maar ik heb me verveeld.

Tommy, The Wall...