The Rocky Horror Picture Show (1975)

And crawling on the planet's face

some insects, called the human race

lost in time, lost is space... and meaning

Waanzinnige cult-musical met een grootse Curry en prachtige catchy songs. Grappig, fris, bizar, en aan het eind zelfs ontroerend. Wel erg gay? Misschien. Maar dan was mijn 1e homoseksuele ervaring een heel prettige

4,5*!

Als theaterstuk in NY is hij geweldig. Iedereen springt op en zingt keihard alle liedjes mee. Als film komt de sfeer niet zo over. Misschien wel in een sing along bioscoop ha ha. De film is in eerste instantie niet bedoeld om zo'n sfeer te creeeren, maar toch, ik vind als ik aan de Rocky Horror Picture show denk, dan komt als eerste dat beeld in mijn hoofd.

I've tasted blood and i want more, more, more !

Anders dan andere musicals. Anders eigenlijk dan de vele films die ik al heb gezien. Zonder twijfel een baanbreker! Wie denkt er nu bij musical aan een romantisering van het Frankenstein-verhaal, aliens, een romance tussen een kerel in een gouden onderbroek en een sweet travestiet en ontzettend veel jarretels?

The Rocky Horror Picture Show straalt gewoon in al zijn gekkigheid. Dit komt mede door zijn uitzinnige cast. Riff Raff, Dr Von Scott, Columbia, Eddie en Magenta, hoe schitterend die rollen ook wel zijn, ze verbleken bij Tim Curry's Dr. Frank N. Furter. Ongelooflijk hoe die man met zoveel enthousiasme Frank speelt, alsof hij het al jaren is. Hilarisch wanneer hij Rocky's gedrag niet aanvaardt ! Naast de geweldige cast heb je natuurlijk ook de musicalnummers die, hoe belachelijk de Time-Warp dans ook mag zijn, geweldig catchy zijn. Het plot raakt kant noch wal maar de hilariteit van de hele film kwam daardoor des te meer uit de verf.

4.5*

Wat moet het inderdaad heerlijk zijn om dit live te zien !

Ik vond deze film dus echt saai, ik ben niet zo een musical fan, maar ik dacht wat jaren terug bij mezelf:''Waarom kijk ik deze film maar niet, want hij heeft immers toch 4 (of 5 sterren wat het ook was)sterren gekregen van de Veronica Magazine.''
Ik snap echt niet wat ze met deze film wouden bereiken, er moeten zogenaamd aliens verkleed als travestieten op aarde komen om wat te doen en dan dat getrouwde stelletje dat pech krijgt en in die ruimteschip/huis terecht komt. Gewoon te vaag voor mij.

Ik geef 'm 1 ster voor de moeite.

In het begin vond ik hem nogal moeilijk te plaatsen, maar na het arriveren wordt het direct duidelijk: dit is een freaky verzameling van muziek en personages. Een meesterlijke ode aan de B-Film en de popcultuur die in iedere scene meesterlijk verweven zit. De muziek is erg prettig maar de show wordt zondermeer gestolen door Tim Curry in zijn briljante performance van dr. Frank. Enige puntje van kritiek vind ik de director of cinematografy. Het camerawerk had van mij veel dynamischer en gevarieerder gemogen en ik denk dat dat zeker een positieve toevoeging had gegeven aan het verdraaide karakter van de film. Ook het licht had van mij veel uitbundiger gemogen. Hoe dan ook een absolute cultclassis!

Om te beginnen is musical absoluut mijn ding niet maar door verscheidene verhalen en tips van users en de vele referenties die hier in moesten zitten naar SF/Horror het toch maar eens gewaagd. Die referenties zijn puur gebruikt om een idiote mix van stijlen te creëren en op film te zetten. Een cocktail van SF en horrorfilms, travestie en rockmuziek is namelijk niet eentje die je snel zult tegenkomen. De cult is hierdoor bij mij ver te zoeken. The Rocky Horror Picture Show voelt aan als een film die zeer bewust is van zijn eigen cult pretentie en zo zie ik ze niet echt graag. Curry doet het nog wel aardig en de openingssong beloofde nog enigszins wat maar dan is al het positieve imo wel gezegd.

1,5*

Mijn interesse voor deze film was al een tijdje gewekt.Ik weet nog toen ik een aantal jaren geleden een stukje van de film zag.Dat was de binnenkomst van Meatloaf als Eddie.Gek genoeg heb ik hem toen niet verder gekeken omdat toen mijn interesse vooral lag bij andere films.Laatst toch maar eens aangeschaft en daar heb ik geen moment spijt van gehad.

Het begin is al lekker weird en past precies in mijn straatje van wat ik leuk vind in een film als deze.Het verloop van de film is niet anders.Vreemd, mooi in beeld gebracht, felle kleuren, en een geweldige aankleding van het geheel.Toen kwam het eerste liedje en die vond ik niet heel erg leuk.Ik dacht echt zoiets van hoe ga ik dit in hemelsnaam ruim anderhalf uur volhouden.Eenmaal aangekomen bij het kasteel wordt het beter en steeds leuker.Het nummer van die Timewarp was echt geweldig en ik merkte dat ik er op de een of andere manier helemaal vrolijk van werd.De rest van de liedjes in de film waren eveneens fijn om aan te horen.Met natuurlijk het nummer van Eddie, die nog op m'n netvlies gebrand stond, als een van de hoogtepunten.Ook het laatste van Tim Curry is werkelijk prachtig, ook de musical uitvoering daarvoor was leuk in beeld gebracht.Af en toe verliest de film wel wat vaart en wordt in het midden wat minder interessant.

Ik begrijp best dat dit een cult hit is geworden onder de liefhebbers.Alles is leuk en weird in beeld gebracht, de liedjes zijn erg aanstekelijk en je word er gewoon erg vrolijk van.al gaat het mij iets te ver om mezelf te verkleden en te dansen op de liedjes en ze keihard meebrullen.

Heerlijke campy en maffe film met leuke liedjes en briljante teksten

4*

Brad en Janet zijn stereotype Amerikaanse braveriken. Noodgedwongen kloppen zij aan bij Frank'N Furter, de travestiet der travestieten, die de perfecte man wil bouwen. Zo ongelooflijk fout, dat het perfect cult is.

De musical op het podium (zonder het woordje picture), zag ik een jaar of 10 geleden. Pas daarna heb ik de film gekeken. Die valt dan toch een beetje tegen. De echte musical is nu eenmaal één grote belevenis, omdat je zelf lekker mee mag doen.

Overigens is de theatershow ontstaan uit de massale participatie van het publiek tijdens de nachtelijke filmvertoningen. Men kwam verkleed, schreeuwde weerwoorden naar het scherm, speelde stukjes mee en nam attributen mee.

Dus als je met een glimlach op (biertje erbij, nootjes binnen handbereik, guitige vrienden -niet homofoob- op de bank) de Rocky Horror Picture Show kijkt, wordt het heus een vrolijke boel. Meezingen verplicht!

Viel tegen deze musical. De cinematografie ziet er kleurrijk uit en de liedjes swingen dr ook lekker op los. Maar daaromheen heb ik weinig kunnen genieten van deze bizarre musical. Mannen met een overdosis make-up zijn imho ook nooit een succes.

Dé horrorkomediemusicalcultfilm bij uitstek. Leuke kostuums, catchy liedjes en een fan-tas-ti-sche Tim Curry. Die gast was echt memorabel. Alleen om zijn excentrieke moet je de film gezien hebben. Volgens de planning zal dit jaar een remake verschijnen voor op tv.

Niet echt mijn ding gebleken. Was wel benieuwd; de 70's en het musical genre zouden voor een prima fundament moeten zorgen. Dat viel jammergenoeg wat tegen.

Toch kent de film wel wat leuke liedjes, een prima sfeer en een leuke rol van Tim Curry. Echt bijzonder vond ik het nooit. Nog maar eens proberen; dan wél in fitte toestand.

Vermoedelijk de film die ik het vaakst gezien heb (ik gok ergens in de 10+ keren, waarvan ooit nog een bioscoopvoorstelling inclusief publieks-participatie).
Alle liedjes kan ik meezingen (ja de soundtrack zwerft ook nog ergens rond in huize Vortex).
Michael Reni was ill the day the earth stood still....
Briljante liedjes, campy op de goede manier, bizarre decors en soms zelf nog ontroeren (I'm Going Home) en inclusief King Kong-finale op het RKO-logo.
En Dr Frank N. Furter is volgens mij een zeer grote inspirator geweest voor Freddy Mercury.

Leuke film met alweer knotsgekke personages en erg aanzwepende liedjes. Moest vooral lachen bij het Janet en Brad liedje bij de bruiloft. Erg hilarisch gedaan.

Soms wel een iets te erge stortvloed aan liedjes, dat soms het tempo uit de film haalt. Maar over het algemeen waren het erg leuke meezingers. het verhaal slaat natuurlijk nergens op en de cast acteert lekker overdreven. Precies zoals het moet. Moest bij Curry inderdaad aan Freddie Mercury denken, denk toch dat dit personage wel lichtjes op hem gebasseerd is. Killer Queen komt inderdaad uit '74 en het album Night At the Opera uit 75. Dus ga er wel van uit dat Mercury een bron van inspiratie is.

Had wel liever gezien dat er iets meer humor buiten de liedjes in de film zou zitten, een paar keer flink moeten lachen. Maar had iets consistenter gemogen.

Prima vermaak verder.

3*

Holy ...

zelden een film gezien die zo hallucinant slecht is. Het eerste half uur zorgt dat nog voor een morbide fascinatie, daarna is de rek er echt wel uit en wordt het nog een zeer lange en irritante zit.

Met het bonte gezelschap is op zich niks mis. Je krijgt een Mercury look-a-like, wat travestietoestanden verpakt in een belachelijk verhaaltje en een mislukt horror concept.. Dat alles wordt bijgestaan door wat liedjes, waarbij enkel het eerste een leuk Janet-achtergrondkoortje had.

De muziek is afgrijselijk, de decors zijn decorarm en spuuglelijk. De kostuums evenzeer zo, het camerawerk en de cinematografie zijn gewoon randje amateuristisch.

Het geheel doet mij denken aan een foute Fellini (type Satyricon) overgoten met een goor glamrock sausje en geplaagd door een gebrek aan talent en budget. Da's erg hard lachen voor een kwartiertje maar daarna is de pret op.

De verhalen van de voorstellingen hier lijken mij trouwens een persoonlijke hel.

0.5*, oververdiend.

HOLY... fishnet stockings Batman!

Een briljante ode aan de Jaren 1950 Late Night Double Features. Waar de Geest van Edward Wood rondwaart als poeppapier onder je schoen, als een onverklaarbare meur in je wc, als een steeds terugkerende, maar stiekem toch prettige jeuk aan je zak, dat is the Rocky Horror Picture Show!

zelden is er ZÓ vet geknipoogd, met ZÓ'N ongelofelijk vet gemake-up'd mannenoog, naar de Sci-Fi 'Keep Watching The Skies' film...

Alles klopt aan deze film, het flinterdunne, edoch vermakelijke verhaal, de cheesy meezingnummers en dansroutines, de bordkartonnen decors, de heerlijk theatraal overacterende acteurs, geweldig! Dit is science fiction met een supervette, bloedrood gestifte lippen, tong in de aanslag ademnood-zoen récht op de bek van het gezapige biospubliek!

ZIE... Barry Bostwick en Susan Sarandon als het kaars-straight paartje, dat langzaam geperverteerd wordt door de van karnale lusten doorwrochten huishouding van Huize Frank'N. Furter.

ZIE... Richard O'Brien als Riff-Raff, a handyman!

ZIE... Tim Curry als de onvergetelijke Frank'N'Furter, een zoete travestiet uit Transsexual, Transsylvania!

HOOR... geweldige liederige shownummers, die -of je wilt of niet- meegedaan MOETEN worden door het publiek, ook al zit je met een nootje en een biertje veilig thuis op de bank!

ZIE... Meatloaf als Eddie, een nozem met een kop als het kauwspeeltje van een pitbull, en een stem van afgewerkte motorolie en goud!

ZIE... Peter Hinwood als Rocky, blauwogige, blonde perfectie in 1.90m geoliede, gebronsde spieren!

BELEEF... een heerlijk sci-fi avontuur zonder enige pretenties, louter met het doel om te vermaken!

DO... The TIMEWARP again!

Heerlijk schmierende clichés en citeerbare dialogen van de cast, die er duidelijk plezier in heeft! Van het superburgelijke paartje Brad en Janice, tot Frank'N. Furter en zijn gasten in het kasteel waar -zal je altijd net zien- zojuist een feest aan de gang is! Richard O'Brien is perfect als de kruiperige butler Riff-Raff. Maar Tim Curry steelt de show als de 'Heer' des Huizes, de elegante en knettergekke Frank'N. Furter!

Na een bruiloft krijgen Brad en Janice autopech In de stromende regen kloppen ze aan bij het kasteel van de excentrieke Frank'N. Furter. Ze willen eigenlijk alleen telefoneren, even drogen, misschien wat hulp met de auto... Meneer Furter, en zijn hulpje Riff-Raff hebben echter andere plannen!

Voor a Sweet Transvestite from Transsexual, Transsylvania, the Timewarp en de rebelse Eddie op z'n motorfiets, 4.5 glorieuze sterren in Trannyvision!

Nee, dit deed het hem toch echt niet voor mij. Ik heb niks specifieks tegen musicals/rock opera's (kan prima genieten van Jesus Christ Superstar, The Wall en Tommy, al vind ik laatste twee toch een ander stijl dan JCS of RHPC), maar hier viel uitzonderlijk weinig te genieten. Een paar leuke nummers, sterke rollen van Curry en Charles Gray en uiteindelijk even lachen om het feit dat de burgemeester van Spin City vroeger ook op tv verscheen, maar meer dan dat zat er ook niet in. Zal toentertijd wel heel schokkend geweest zijn, maar ik heb geen echt statement gevonden, waardoor de verkleed-show vooral kitscherig in plaats van gewaagd op me over kwam.

De muziek faalt uiteindelijk nog het meeste. The Timewarp is erg catchy, maar verder zijn de nummers oh zo gezapig en weinig spannend dat ik er niks mee kon. De teksten deden me al vrij weinig, maar als er dan ook geen lekkere hooks, solo's of gewaagde composities te vinden zijn, houdt het al snel op.

Uiteindelijk is het uit te zitten, omdat de verbazing me lang vasthield, maar genoten heb ik niet.

Hot patootie, bless my soul, I really love that rock 'n' roll

The Rocky Horror Picture Show was een film die al enorm lang op mijn verlanglijst stond. Het waren afleveringen van o.a. The Simpsons, Glee en de film Fame die ervoor zorgden dat ik meer en meer geïnteresseerd geraakte in de film. Het probleem was echter dat de film hier in België werkelijk nergens meer is te vinden maar gelukkig bestaat er zoiets al Bol.com Een paar dagen geleden was de film aangekomen dus gisteren maar eens opgezet.

En het is een vreemde ervaring geworden, zoveel is duidelijk. Ik had al vaker wilde verhalen gehoord over de midnight vertoningen van de film maar daar kwam hier natuurlijk niet veel van in huis vermits ik de film nog nooit had gezien en alleen was maar het is volgens mij wel een heerlijke ervaring want de film heeft wel erg veel sfeer. Het begint al met het aanstekelijke science-fiction nummer en we worden getrakteerd op een aantal erg catchy nummers. Persoonlijke favorieten zijn zonder twijfel The Time Warp, Hot Patootie en Touch-a Touch-a Touch-me. De film leek toen op een erg hoge score af te stevenen maar weet jammer genoeg dat niveau niet vol te houden. Het is vooral de rol van Dr. Frank-N-Furter die me op den duur serieus begon tegen te steken. Niet omdat hij zo'n overduidelijk gay personage speelt, laat dat duidelijk zijn, maar omdat hij precies serieus de vaart uit de film haalt. Het I'm Going Home nummer werd zelfs enorm lang uitgesponnen waardoor het einde best nog een lange zit werd. Het flinterdunne plot is op zich dan nog wel vermakelijk maar krijgt de doodssteek wanneer de twee andere aliens op de proppen komen. Zelden trouwens zo'n zootje ongeregeld gezien die op het eerste gezicht maar wat ronddansen maar die uiteindelijk toch een nagenoeg perfecte choreografie neerzetten. Vooral het Time Warp nummer blinkt uit in kramakkelige moves maar het werkt perfect.

Ik heb eigenlijk een hartsgrondige hekel aan Susan Sarandon. Als er één actrice is die meteen mag ophouden met acteren dan is zij het toch wel. Ik hield mijn hart dan ook vast voor de film maar het is een stuk beter meegevallen dan verwacht. Meer zelfs, Sarandon zet hier een uitstekende prestatie neer als Janet Weiss. Ten tijde van opnemen was ze helemaal nog niet zo bekend (ze had nog maar een dikke 10 rollen op het scherm vertolkt) en blijkbaar gaf dat haar iets extra want ze spat werkelijk van het scherm af. De musicalnummers gaan haar goed af en ze slaagt er zelfs in om er aantrekkelijk uit te zien, iets wat ik in geen 1000 jaar had geloofd nadat ze de erotische liefdesscènes tussen haar en Catherine Deneuve in The Hunger uit '83 compleet verneukte. Toen Barry Bostwick voor het eerst in beeld kwam, dacht ik eerst dat we met een jonge versie van Alan Ruck hadden te maken. Ruck, die voornamelijk bekend is van Ferris Bueller's Day Off, heeft later ook nog in Spin City meegespeeld en ik meende een jonge versie van hem te herkennen. Het toeval wou dat ik een paar uur voor het opzetten van de film nog een aflevering van die reeks had opgezet en toen schoot het me ineens te binnen. Het is niet Alan Ruck uit Spin City maar de president! Barry Bostwick had blijkbaar vroeger al die heerlijke droge Leslie Nielsen-achtige blik en doet dit dan ook erg leuk. The Rocky Horror Picture Show was ook meteen de eerste film voor Tim Curry maar die doet het op zich ook wel leuk. Ben nooit echt een enorme fan van hem geweest (It zelfs nog niet gezien) maar dit is een erg vermakelijk rolletje. Meat Loaf als Eddie is trouwens ook geniaal.

Een aantal leuke rollen (zowel hoofdrollen als bijrollen) en een heerlijk sfeertje zorgen ervoor dat The Rocky Horror Picture Show een film is die je sowieso gezien moet hebben. Het flinterdunne verhaal en het gebrek aan vaart naar het einde toe zorgen er echter voor dat de film meer en meer inzakt en dat is toch wel jammer. Heerlijke soundtrack, dat wel.

3.5*

The Rocky Horror Picture Show stond al lang op mijn “te zien lijst”, maar ergens had ik wel het idee dat dit niet echt iets voor mij zou zijn. Hoewel het allemaal nog niet zo slecht begint, is die gedachte uiteindelijk wel uitgekomen. Het is een rariteitenfestival, waarvan de humor vaak langs mij heen ging.

Het begint allemaal nog wel hoopvol met een leuke opening en introductie van de personages en sfeervolle muziek. Dat Timewarp nummer is zelfs erg goed en klinkt gewoon erg relaxed. Vanaf het moment dat we bij kasteel Frankenstein aankomen is het voor mij grotendeels wel met de pret gedaan. Afgezien van de rol van Tim Curry zit er verder maar weinig leuks in de film. De absurditeit wordt erger en erger en daar heb ik geen problemen mee, maar dan moet het allemaal wel leuk zijn. Op zich is de wijze om alles lekker dik en overdreven neer te zetten wel een juiste keuze, maar bij mij sloeg het totaal niet aan. Daarnaast is de muziek meestal toch ook van wat mindere kwaliteit.

Het is een soort van verkleedpartij, waarbij voor de acteurs een hoop lol gehad moeten hebben. Ik snap best dat mensen dit wel kunnen waarderen, maar ook dat anderen hiervan gillend naar huis rennen. Ik had geen moeite om alles uit te zitten en bleef nieuwsgierig naar de uiteindelijke afloop. Van verveling is ook nooit sprake omdat er zoveel tegelijkertijd op het scherm gebeurt, maar ik had gehoopt dat het allemaal iets leuker zou zijn.

The Rocky Horror Picture Show is een poging tot iets excentrieks en aparts, die in mijn ogen niet helemaal geslaagd is te noemen.

2,0*

Deze musical had 'k nog nooit gezien, maar wel al van gehoord. Dus tijd om er eens verandering in te brengen.

'k heb er eigenlijk wel van genoten. Het is er natuurlijk wel over, maar de liedjes waren wel leuk.

De cast was wel opmerkelijk. Tim Curry ken 'k eerder van serieuzere rollen en in deze film was hij wel totaal iets anders. Ook Susan Sarandon was verrassend, maar het werkte wel.

'k vond de film naar het einde toe wel iets minder, maar verder toch wel aangenaam verrast.

In één woord hilarisch.

Heerlijk over the top. Ben geen musicalliefhebber maar de kostuums en de aanstekelijke songs in de film maken dat ik direct de timewarp meedans. Tim Curry is geweldig als de sweet transvestite from Transylvania.

Eerste helft is geweldig maar het tweede deel is iets minder sterk.

Ik wil deze film zo graag een keer op groot scherm zien dus hoop dat ie een keer al dan niet met audience participation in een bios wordt vertoond.

Geen liefhebber.

Zowel de stijl, de camp als de glamrock is niet mijn ding.

Typisch hate it or love it dingetje.

Het begon nog wel aardig met een grappig liedje hier en daar maar op een gegeven moment heb ik de gimmick wel gezien.

Meesterlijke film, geweldige soundtrack, mooie sets, humor, bizar verhaal en Curry op zijn best.

Eén lange gimmick die een klein uur lang leuk blijft, maar daarna verzandt in nikserigheid en zonder plotontwikkeling ook nergens meer weet te verrassen. De film wordt dan saai en kijk je plichtmatig uit. Maar tot die tijd erg geinig en volledig van de pot gerukt, maar nog net op het randje dat het genietbaar blijft. Scheelt ook dat de glamrock (dit is heel erg jaren 70) redelijk catchy is en dat de film überhaupt een musical is, dan slik je al die onzin een stuk makkelijker. Susan Sarandon ziet er verder leuk uit en Curry steelt de show. Maar jammer van die laatste drie kwartier. 3,0*.

Iconische film! Ik kijk hem standaard elk jaar omdat hij nooit saai word. De liedjed zijn catchy en Tim Curry is altijd een genot om naar te kijken.

Als ik aan The Rocky Horror Picture Show dacht, dacht ik altijd aan die tien geweldige minuten waarin de nummers Time Warp en Sweet Transvestite elkaar opvolgen. Twee uiterst memorabele nummers. Met als eerste een lied waarbij stilzitten niet mogelijk is - zelfs onze criminoloog springt op tafel - en als tweede een nummer waarbij de legende Tim Curry het podium op komt walsen en alle aandacht naar zich toetrekt als hij zijn strot open gaat. Wat een overheerlijke vent en wat een fenomenale rol. Toch moet ik zeggen dat ik op die twee nummers na weinig van Rocky Horror kon herinneren. Viel er verder nog wel wat leuks te beleven?

Het antwoord is ja, maar het grote hoogtepunt is met Time Warp en Sweet Transvestite volgens mij wel geweest. Wat niet wil zeggen dat er geen leuke scènes meer volgen; Meat Loaf die uit het niets uit een diepvries komt gereden met z’n motor, een botergeile Tim Curry die mensen het bed in probeert te krijgen en professor Dr. Everett V. Scott (A Rival Scientist), die mee gaat dansen en zingen (“Und I did”). Een hoop erg leuke gekkigheid, hoewel ik richting de finale wel merkte dat de film wat inkakt. Mede doordat je geen idee hebt waar de film naartoe gaat en de meest willekeurige dingen kunnen gebeuren, ben je als kijker veelal zoekende wát we nu weer kunnen verwachten. Gaandeweg de climax was ik redelijk uitgeput. Uitgeput, maar voldaan. En trek in een sigaret.

4 sterren.

Cult.

Voor de tijd waarin het is gemaakt zou het uiteraard bijzonder ontvangen zijn, want zeker in die preutse periodes hakt deze film geweldig in op het publiek. Dat het in de eerste plaats geen succes wordt is dan ook te verwachten, maar dat de film vervolgens zijn publiek wel kon vinden juich ik alleen maar toe. Ik reken mezelf echter geen fan na het zien van de film.

Niettemin kon ik de film voor een aardige tijd best waarderen door de nogal bijzondere en uitvoerige aanpak. Ze wilde graag laten zien dat hun budget niet enkel uit een anderhalf miljoen bestond, waardoor je veel decoraties en hocus pocus zal aantreffen in de film. Ook leuk om te zien hoe veel van deze acteurs na deze film mooi zijn doorgebroken, met als ideaal voorbeeld Tim Curry die hier lekker zijn ding doet.

De nummers pakken soms geweldig. "Let's do the Time Warp again" en "Touch-a-Touch-a-Touch-a-Touch Me" bleven voor een lange tijd in mijn hoofd rondspoken. Lekker vrolijke en pakkende nummers die een film als deze maken. Curry vond ik een leuk personage spelen, maar zijn nummers waren repetitief. De nummers lijken gericht te zijn op onderscheidenheid, maar toch bleven maar weinig andere nummers me bij.

Acteerwerk is leuk, maar het probleem van de film is dat al die gekkigheid geen stand kan houden, waardoor de tweede helft wat meer een slog is. Vooral gedurende de finale begon de verveling sterk in te slaan. Ik hoopte weer op een Time Warp-achtig nummer want er zat gewoon geen kracht en tempo meer in. De eerste helft kan nog leunen op de vreemde aanpak die zo bizar is dat het je makkelijk aan de buis gekluisterd houdt, daarna vervaagd dat.

Het mag absoluut duidelijk zijn waarom een film als deze een status weet te verwerven. Je zal, zeker in die tijd, niet snel iets zien dat maar een beetje op deze film lijkt. Het ging alleen te lang door en veel excentrieke types verdwijnen uiteindelijk te veel naar de achtergrond. Het mag duidelijk zijn dat Curry de hoofdfreak moest zijn, maar ik vond elk type net zo leuk als hem, waardoor de sterke focus op één enkele freak na enige tijd vermoeiend uitpakt.

Goeie film waarin een net verloofd stel met hun auto stranden bij een vreemd kasteel. Een bonte rock-musical met een bizar plot, dat niet echt weet te boeien. De liedjes zijn wel fijn en de decors en kostuums zien er lekker belachelijk uit. Tim Curry zet zijn rol vol overgave neer. Duidelijk een product van zijn tijd en de cult-status van deze film is dan ook begrijpelijk. Een nipte 3.5 sterren.

De muziek is oké, het open ‘transsexual’ sfeertje ook wel (zeker voor die tijd denk ik wel een ding) en Tim Curry zet daarmee een memorabele rol neer, maar verder ging dit me op den duur nogal vervelen. Ben geen enorme liefhebber van dingen die wat aparter zijn of cult, dus op een gegeven moment had ik het wel gezien, ook omdat er nu niet echt een heel boeiend plot in zit.

Ik kan me verder wel voorstellen dat het de status en cultfollowing heeft die het heeft. Qua stijl, thema en extravagantie zal het vast een groep mensen aanspreken die er mee los kunnen gaan.

Werkt misschien ook wel beter als stage-musical.

3*

Euhm.

Over-the-top is wel het minste wat je van deze film kan zeggen. Totaal belachelijk in alle geledingen. Absurd en uitbundig. Ik had wel wat gehoord over deze komische horrormusical maar ik kan iedereen aanraden het met z'n eigen ogen te zien.

Niet dat het echt een goede film is. Dat is het niet. Daarvoor heb ik te weinig een idee naar wat ik heb zitten kijken. Een kakofonie van jewelste, veel verder kom ik niet. Alsof de film cult moést zijn en er dus maar wat zotte dingetjes bijeen gegooid zijn. Ik moet toegeven dat ik af en toe wel kon lachen om wat ik zag, maar als film in z'n geheel heb ik toch meermaals de wenkbrauwen gefronst. Daar schort toch e.e.a. aan.

2

Alhoewel ik enorm van echte horrorfilms houd, heeft Rocky Horror een gigantische plek in mijn hart gekregen de laatste jaren. Vandaar hebben een paar vrienden, mijn man en ik ons verkleed als Rocky Horror-personages. Zo waren Brad en Janet aanwezig maar ook twee versies van Frank-N-Furter. Uiteraard kon je mij vinden in de netkousen, jarretels en hoge hakken. Ik kan u ook mededelen dat zo'n korset niet bepaald lekker zit. We namen ons zakje aan attributen en een geprint script en gingen voor de full experience mét audience participation. Voor wie dit nog niet heeft meegemaakt - en dus een virgin is - moet dit zeker eens beleven. De opkuis achteraf is dan weer minder aangenaam.

Brad (asshole) en Janet (slut) hebben op weg naar hun goede vriend Dr. Scott autopech. Doorheen de regen vinden ze een groot kasteel met daarin wel heel bizarre personages. Zo hebben we de iconische Tim Curry in de rol van Frank-N-Furter die een sexy man genaamd Rocky heeft samengesteld. Uiteraard heeft hij zo zijn eigen seksuele bedoelingen met zijn creatie. Magenta en Riff-Raff zijn de twee handlangers die de hoop vullen met hun humor en bizarre acties. Columbia is de ex-vriendin van Frank en heeft een oogje op Eddie (Meat Loaf). Wat volgt is een geweldige trip vol camp en seksuele vrijheid.

Laat ons gewoon zeggen dat Tim Curry in deze film zijn beste performance heeft gebracht.

4,5*