The Rocky Horror Picture Show (1975)

Als naam deed de film zeker belletje luiden, een klok zelfs, maar om nu te zeggen waarover het precies ging, neen, dat weer niet. Een musical dus, mja, ver weg in het onderbewustzijn wist ik dit misschien wel. Een aparte musical wel. Een beetje steviger als muziekkeuze en ook de bonte crew had zo zijn eigen smaak en stijl. Wel een leuke muziekkeuze en -stijl bij momenten.

Niet dat alles geweldig goed was, maar er zat leven en dynamiek in. Vreemde excentrieke zaken en humor gaan verder hand in hand in deze film waardoor het gevarieerd en boeiend blijft. Niet dat dit ooit in één van mijn toplists zal komen, maar ik begrijp het enthousiasme van sommigen wel. Bij mij zal het toch bij één keertje blijven.

Ik had deze film nog nooit eerder gezien. Blij dus dat ze dit draaide in De Studio in Antwerpen, extra aangekleed met een dansgezelschap tijdens de film en een hele hoop fans die er een interactieve beleving van maakten. Het is een over de top film die doet denken aan een Lynch met een extra blik glitter, rode verf en het uitzicht van weinig budget. Het maakt de film een ware belevenis. Musical is al een filmgenre dat het (vooral hier) wel wat minder doet. Maar als je je er voor open stelt is het een boeiende rit met de nodige humor.

En alweer een uitermate bekende titel die verrassend genoeg op Disney+ staat en daarmee toch niet bepaald een film die ik daar zou verwachten. Nu is de titel ontzettend bekend, ik zou zo eigenlijk niet eens weten waarvan, toch wekt het de interesse ook al had ik geen flauw idee waar dit over ging. En ik moet zeggen dat ik veel verwacht had maar niet dit.

Want wat is dit in hemelsnaam voor drag queen fast meets glam rock opera? Ik moet zeggen dat ik graag uitgebreide reviews schrijf maar hier ben ik toch eigenlijk sprakeloos van en niet in de positieve zin van het woord maar vooral in de negatieve zin van het woord, dat ik denk waar heb ik nu in godsnaam naar zitten kijken en wat moet ik hier van denken. Overduidelijk is wel dat Tim Curry toch een zwaar onderschatte, en voor het grote publiek wellicht onbekend acteur is, die toch werkelijk overal wat van weet te maken want als er iemand overtuigt in deze film dan is het Tim Curry wel. Het mag met recht ongelooflijk genoemd worden wat die man toch weer neer weet te zetten. Ander positief punt is toch op zijn minst de muziek. Glam Rock is niet perse een stijl die ik heel erg waardeer maar het is wel degelijk pruimbaar in een dergelijke combinatie waar ik toch normaal musical en gezing in films verafschuw.

Het zijn twee lichtpuntjes in een film die ik verder tot meenemen met een soort van afgrijzen, want wat een gedoe allemaal, wat een hysterie en pompeus circus. Waar dit voor een ander waarschijnlijk super hilarisch is het mij toch allemaal veel te flauw, kan ik hier heel moeilijk mijn aandacht bijhouden en verlang ik al snel naar het einde. Duidelijk mag zijn dat dit niet bepaald mijn ding is en voel ik me verder ook niet genoodzaakt meer woorden hier aan vuil te maken. Brrrr...snel verder naar de volgende film. Wat een tegenvaller waar ik toch echt horror of griezel verwacht had.

Vreselijk dit, maar dat had ik kunnen weten. 100 minuten ongein in de destijds populaire theatrale rock stijl van Bohemian Rhapsody en Paradise By The Dashboard Light. En die Meat Loaf doet zelfs nog mee hier.

Klassiekeralert. Het is een musical en dan ligt de lat altijd anders dan bij spoken movies. In dit geval valt er héél wat te beleven. De diverse karakters vormen een kleurrijk en amusant geheel. Het verhaal is warrig maar doet er niet zoveel toe. De humor mag er zijn. De sfeer is decadent/extravagant: alle remmen los. De muziek is catchy met leuke silly lyrics. Het is hoofdzakelijk een mix van retro jaren ‘50 rock’n roll en de toen gangbare glamrock. David Bowie en Marc Bolan zijn bij momenten niet ver weg. En natuurlijk is Meat Loaf ook niet ver weg. Hij zorgt voor één van de leukste muzikale en verhaaltechnische intermezzo’s als pizzaman. De muziek die hij later met veel succes zou uitbrengen lijkt ook heel hard op het genre dat we hier horen in deze film. Paradise by Dashboard Lights had zo in deze film gepast.

De acteerprestaties zijn in orde binnen het extravagante sfeertje. Mijn favoriet was de butler: hilarische man.

Het verhaal speelt zich af in zo’n typische Engels kasteel/landhuis en is ook grotendeels gefilmd in de Bray Studio’s. Vandaar dat men hier ook gebruik heeft gemaakt van props en decors die voorheen te zien waren in sommige Hammerproducties. De watertank waarin Rocky rust is degene die we ook zien in Revenge of Frankenstein.