Ieri, Oggi, Domani (1963)

Ik heb ook uitzonderlijk genoten van Ieri Oggi Domani. Terwijl Mastroianni hier en daar over de over-acting grens heen'huppelt' en -'kraait', laat La Loren niks heel van negatieve kritieken. Mijn god, wat een performances. De beruchte striptease valt echter in het niet bij haar wulpse verleidingspogingen jegens de jonge pastoorsleerling gehuld in een badhanddoek terwijl haar rug bloot en nat ook mijn temperatuur een beetje deed stijgen.

Het tweede verhaaltje, gelukkig ook de kortste, deed mij het minste. Het script was iets te gemakkelijk naar mijn mening, terwijl de dollemans-chauffeur-praktijken van Loren actie-rijk in beeld zijn gebracht.

Temperamentvol drieluik, vol jolijt en mijn rechtervoet maakte overuren door de soundtrack. Dikke 4 sterren.

Af en toe moet een mens dit soort films bekijken, ze verlengen je leven in één klap met een dag of tien denk ik . Zo'n plezier, zo veel enthousiasme, en dan toch nog een goede film maken die iets te vertellen heeft: pure klasse. Ik kende De Sica enkel van reputatie en van het meesterlijke Ladri di Biciclette, maar hij is duidelijk veel veelzijdiger dan ik dacht. Deze film heeft dan ook alles mee: een schitterend regisseur, twee fenomenale acteurs die ik nog nooit beter heb zien acteren dan hier, drie erg mooie verhalen om van te vertrekken en drie prachtige steden als decor.

Het eerste verhaal is om te zoenen zo plezant. Het is zo'n verhaal waarvan je na tien minuten denkt 'Het zal toch niet zijn dat...?', en dan is het ook gewoon zo! Alles bruist, leeft, schreeuwt, zingt en danst, en in het midden staat Sophia Loren als straatarme diva, mooier dan ooit, bevelen te geven en iedereen is maar al te blij om die te mogen uitvoeren. Zelden een indrukwekkendere vrouwenrol gezien, en het is maar al te begrijpelijk dat Mastroianni eraan kapot gaat .

Het tweede verhaal is van Moravia en dat valt ook op: een eenvoudig gegeven, een vleugje absurditeit en twee typische, maar geloofwaardige personages. De boodschap is duidelijk, het verhaal eenvoudig en het doel snel bereikt, maar niet zonder de altijd aanwezige poëtische ondertoon (wat een prachtig beeld ook: Mastroianni zittend op de vangrail, met zijn eeuwige hondenogen, en dan dat jongetje met die half verlepte bloemetjes...) Joyce Roodnat wijst in het boekje bij de dvd ook terecht op de kleine details in de marge, waaruit blijkt dat De Sica het zelfs in een filmpje over de bourgeoisie niet kan laten toch het volkse leven te tonen: de vrouwen die de was aan het toen zijn in de rivier, het jongetje met de bloemen, de twee mannen in de lantaarnpaal,... Een filmpje dat uitblinkt in eenvoud, maar met een hart en vol poëzie.

Het derde verhaal vond ik persoonlijk het minste, omdat hier eenvoud en uitbundigheid het meest botsen. Het is eigenlijk niet veel meer dan een kleine klucht met overacterende personages, en erg geloofwaardig komt het ook allemaal niet over, maar alles wordt andermaal gered door de schitterende prestaties van de onweerstaanbare Mastroianni (die zich werkelijk hélemaal geeft ) en de o zo aanbiddelijke Loren (niet zo zeer de striptease, maar wél de al eerder aangehaalde scene op het balkon in handdoek ) Aan de ene kant spijtig in vergelijking met de twee andere verhalen, maar aan de de andere kant wél een leuk filmpje. Maar het laat het geheel steken op 4*, terwijl de eerste twee resoluut richting 5* gingen .

Opvallende Italiaanse film met behoorlijk veel charme.

Daarnaast is dit een genietbare film (niet alleen om de bekende striptease scene van Loren). Dit is met veel vakmanschap gemaakt door Vittorio De Sica, die ook al het geweldige La Ciociara heeft gemaakt. Maar ook hier laat deze regisseur prachtwerk zien die helaas niet meer dan 50 stemmen heeft. Het mooie van deze film is ook hoe de verhalen naar voren komen. Elk verhaal heeft een fijne/lekkere structuur. In de personages zit wat krachtigs en sterk. Het heeft allemaal wat. Loren laat een behoorlijke prestatie zien. sowieso heeft ze een mooi voorkomen maar hier zet ze echt een geweldige rol neer. Dit geldt ook voor Italiaans groot acteur Marcello Mastroianni (die vent heeft een geweldige kop). De film heeft ook weer zo'n mooie Italiaanse stijl die ik altijd vrij prettig vind in zo'n film.

Deze film is een aanrader, vooral als je van Italiaanse cinema houdt kan je dit zeker waarderen. Dit is werkelijk een klassieker. Ook mensen die niet zo'n groot fan zijn van de Italiaanse cinema kunnen dit zeker goed vinden. Dit is geen hatelijke film maar een echt genietbare film. Dit is gewoon een lekkere film met passie. Sowieso vanwege de scene met Loren in lingerie is deze film alleen het kijken al waard. Deze film krijgt van mij dus een 5,0. Deze film maakt me behoorlijk benieuwd naar het andere werk van Vittorio De Sica. In films als Boccaccio "70, I Girasoli en in II Viaggio ben ik behoorlijk geïnteresseerd, maar ook Umberto D.boeit mij zeer.

Mooi drieluik met Sophia Loren als centraal figuur en Marcello Mastroianni als haar tegenspeler. Samen hebben zij een kleine twintig films gemaakt en dit is een van de betere. In het bijzonder Loren laat zich van haar beste zijde zien. Ze ziet er niet alleen fris en fruitig uit (vooral in het derde deel), maar bewijst andermaal dat zij naast haar schoonheid ook over uitzonderlijk acteertalent beschikt.

Van de drie totaal verschillende vertellingen is de middelste veruit de minste. De tweede andere delen zijn ronduit prachtig en een genot om naar te kijken. Italiaanse cinema op z'n best.

La Loren is indrukwekkend in dit aangename drieluik. Het eerste verhaal heeft humor en temperament en de solidariteit van de buurtbewoners is hartverwarmend.

Het middenstuk toont het dilemma van Anna tussen Renzo en haar Rolls tussen romantiek en materialisme. Sophia Loren is werkelijk schitterend in het derde deel en weet iedereen incluis de kijker in te palmen.

Sophia Loren en Marcello Mastroianni spelen drie verschillende personages in drie verschillende milieus. Het zijn drie kleine komische vertellingen met licht erotische inslag, een modern antwoord op de Decamerone. De eerste shots vestigen steeds de aandacht op de architectuur en de omgeving van de drie steden, respectievelijk in het zuiden, het noorden en het centrum van Italië.

Eduardo De Filippo leverde het briljante scenario voor het eerste deel. In een arme Napolitaanse volksbuurt met schamele gebouwen en povere interieurs spannen de mensen samen. Ondanks de moeilijke omstandigheden vormen ze een hechte gemeenschap en helpen ze elkaar, desnoods met lepe plannetjes. Kostelijk is wanneer Carmine "weer mag aantreden", totdat hij een inzinking krijgt en zich terugtrekt met het haar in de war. Grote gezinnen waren typisch voor die tijd.

De autorit vanuit Milaan zorgt voor een meer dynamisch middenstuk. Het logo van de Rolls-Royce is zichtbaar door de voorruit. Het is een rijker milieu, met lossere zeden en overspelige relaties. Molteni was een Milanese salamiproducent en sponsor van een wielerploeg. Het is ironisch dat Anna Renzo z'n stuurfout kwalijk neemt, terwijl in het begin gebleken is dat ze zelf een abominabele zondagsrijder is.

Het derde deel speelt zich af in Rome, met als thema de moeilijke verhouding tussen religie en erotiek. Het ene moment lijkt Mara een succubus die de jonge seminarist ten val dreigt te brengen; het volgende moment wordt ze een engel uit de hemel genoemd. In het katholieke en mediterrane Italië lag dat dicht bijeen. Tina Pica heeft een leuke karakterrol als de buurvrouw die eerst een ouwe feeks lijkt, maar dan volledig omslaat. In de legendarische stripteasescène speelt Sophia haar rondingen ten volle uit, terwijl Marcello keffend en schuimbekkend op het bed zit.

Het geheel is verleidelijk, charmant en verfijnd humoristisch. Deze gevarieerde reis door Italië blijft mijn favoriete rol van Sophia Loren.

Heel aardige film waar ik de ideeën net wat beter vind dan de uitwerking. Dit komt vooral doordat men iets meer kiest voor komedie dan drama. Dat maakt dat de film wel leuk is om te kijken, maar niet echt beklijft. Mastroianni vind ik een fijn acteur maar wel voor de meer ingetogen serieuze rollen - wat dat betreft was hij in het middelste kortfilmpje helemaal in zijn element. Maar als komisch acteur is hij toch minder. Loren doet het aardig maar zowel als actrice of als sensuele vrouw vind ik haar niet heel bijzonder.

Wel leuk om drie locaties te zien en vooral tussen de eerste en tweede zit een wereld van verschil, je zou niet geloven dat de verhalen in hetzelfde land spelen. Verder een paar aardige plaatjes, behoorlijk camerawerk, leuk om Piazza Navona te zien toen het nog geen toeristisch gebied was en vooral het eerste verhaal zegt meer over Italië dan de meest diepgravende boeken. Ergens geloof je wel dat dit redelijk waarheidsgetrouw is. Allicht wel iets geromantiseerd en aangedikt, maar als je je afvraagt waarom belastingheffing in Italië lastig is (en je als toerist altijd bonnetjes krijgt) en hoe men staat tegenover de overheid dan geeft die kortfilm een behoorlijk antwoord. 3,5*.

Het eerste deel van dit drieluik is in elk geval wat ik van een sixties De Sica met Loren zou hopen. Druk en chaotisch, maar vol sfeer. Met smalle steegjes en afgeleefde eeuwenoude huisjes die tegenwoordig. En vooral een wat kluchterige romantisering van de arbeidersklasse. Want daar komt men nog voor elkaar op en is liefde echt. Maar in heel veel opzichten ook goed gemaakt, erg amusant en vol details..

Deel 2 zet de hoge klasse tegenover de arbeidersklasse uit deel 1 en is dan weer ongenuanceerd negatief de gedachten van de rijke dame zijn zo verdwenen en de schrijver betekent uiteraard niets voor haar. De vitaliteit en sfeer van het eerste deel worden hier nogal gemist en het gegeven is mager.

Deel 3 is het meest kluchtig van allemaal en speelt met de katholieke moraal die een belangrijke rol in Italie heeft. Wat beter gelukt dan deel 2 wat mij betreft, maar het eerste deel is met afstand het beste van dit drieluik en trekt mijn waardering nogal omhoog.

De Sica en het drieluik

Een lange tijd geleden was ik al eens aan het eerste van de drie verhalen uit Ieri, Oggi, Domani begonnen maar eerlijk gezegd? Het boeide me niet helemaal. Ik vond het vreemd aangezien zowel De Sica alsook Sophia Loren en Marcello Mastroianni vrij hoog staan aangeschreven ten huize Metalfist maar misschien was het dan gewoon een slechte moment. Er ging veel tijd voorbij en gisteren kwam ik de DVD nog eens tegen. Hoog tijd om de film nog eens een kans geven en het eerste deel beviel me nu in ieder geval al beter.

Meer zelfs, het leek er een tijd op dat het het beste deel uit de film ging worden maar dan schiet De Sica een versnelling hoger met het verhaal rond Mara. Geen idee waarom het verhaal van Adelina me deze keer meer kon bekoren, maar het is gewoon een erg fijne wisselwerking tussen Loren en Mastroianni. Zeker de evolutie van Carmine die er slechter en slechter begint uit te zien naarmate er meer kinderen komen is een leuke touch en qua setting is dat kleine straatje waar elke vierkante meter benut misschien wel hetgeen ik net het leukst vind aan dit soort films. Ik zou er absoluut zelf niet kunnen wonen maar als kijker als een vlieg op de muur fungeren? Laat maar komen. Duurt misschien net iets te lang maar de opvolger met Anna stelt dan eigenlijk heel wat meer teleur. Waar Loren en Mastroianni in het vorige verhaal nog enorm charmant zijn, spelen ze hier allebei een rol die hun niet goed afgaat. Het is gelukkig ook het kortste verhaal van de drie en bewaart De Sica het beste voor het laatst.

Loren is hier misschien op haar meest aantrekkelijk (niet verwonderlijk dat ze een leerling priester zijn geloof kan laten vallen door rond te paraderen in niets meer dan een handdoek en een blote rug) en de confrontatie met Tina Pica als de grootmoeder van de jonge Umberto is de moeite. Verder kan Mastroianni hier alle registers opentrekken en schmiert hij er volledig op los. Geweldig hoe hij elke keer wilt vertrekken, toch blijft, toch terug vertrekt, toch terugkomt, ... De film kreeg ook een zekere status door de striptease van Loren maar het is vooral grappig om te zien hoe Mastroianni er als een klein blij kind naar zit te staren. Met uitzondering van Loren en Mastroianni speelt niemand van de acteurs in meerdere verhalen maar daar zitten ook nog wel wat fijne bijrollen tussen. Aldo Giuffrè als Pasquale in het segment rond Adelina maar ook Gianni Ridolfi als Umberto in het segment rond Mara bijvoorbeeld.

Jammer van het tweede segment. Dat haalt de gemiddelde score toch serieus naar beneden en dat is en blijft zonde. Laat De Sica bij dit soort volkse taferelen zoals segment 1 & 3 en je hebt degelijk vermaak (zie ook naar films als Umberto D. en Ladri di Biciclette natuurlijk) maar de bourgeoisie ligt het blijkbaar wat lastiger. Of het was echt zijn bedoeling om dit zo koel en afstandelijk te maken en dat ligt mij dan blijkbaar niet.

3.5*

Drieluik met de Italiaanse diva Sophia Loren. In het ene deel al wat wulpser dan in het andere. Het eerste deel vond ik het meest amusante en getuigend van een enorme creativiteit. Fijn ook hoe zo'n hele straat of dorp wordt mee betrokken in het nakende materiële dat zich dreigt af te spelen. Mastroianni kwijt zich van een uitstekend tegenspeler in elk van de drie delen. Niet evident als je tegenover Loren staat die alle aandacht naar zich toe zuigt.

Het tweede deel is best grof. Als een stuk vuil wordt haar minnaar letterlijk aan de kant geschoven. Dat hij maar het probleem oplost. Ik zorg in tussentijd voor mijn eigen vertier. Heerlijk arrogant!

En in het derde deel heb ik enorm genoten van de man die zo blij als een kind zit te kijken naar een striptrease van Mara (Sophia Loren). Geweldige act of performance met die gebogen knietjes, de handen vol verwondering voor het gezicht en die opengesperde ogen die één en al lust uitstralen.