I Walked with a Zombie (1943)

Sfeervolle griezelfilm waarin de zombie in kwestie geen vleesetende rover is, maar een ongelukkige dode vrouw die door een voodoo-priester wordt gemanipuleerd.

Tourneur tovert trouwens een paar bijzonder mooie shots uit zijn hoed. Vooral de scène waarin Jessica in haar wapperende nachtjapon door het gesloten hek naar buiten staat te staren, vond ik heel erg geslaagd. De dialogen waren soms wat stijf, en ook het einde nogal rommelig, maar over de hele lijn mag de film best gezien worden. En de titel is natuurlijk briljant.

3 sterren.

Interessant om gezien te hebben. Griezelig vond ik het nauwelijks, wel sfeervol. Het niet bepaald happy einde vond ik goed, ik had iets veel zoetigers gevreesd.

3.0*

Nog voor Romero een meute rottende ondoden op het publiek losliet met Night of the Living Dead, was er I Walked With A Zombie van Jacques Tourneur. Voodoo, zwarte magie en een zombie in de hoofdrol met daarnaast een zoetsappige lovestory om een breder publiek aan te spreken. Nergens is er sprake van een iconische zombie, die eer komt Romero toe, maar op z'n eigen manier is I Walked With A Zombie een interessante horrorfilm. De aandacht gaat voornamelijk naar traditionele voodoorituelen waarvan het begrip "zombie" oorspronkelijk afkomstig is. Mensen die dachten dat zombies louter een hersenspinsel waren teneinde bloedstollend horrormateriaal te construeren in de seventies en eighties krijgen hier dus wat achtergrondinfo. Voor de rest oogt het toch allemaal wat gedateerd, want behalve met het personage Carrefour valt er weinig te griezelen in deze prent. Zo zie je maar hoe relatief de term "horror" is over een periode van 65 jaar. Een klassieker, dat wel, maar toch eentje met een laagje roest op.

Sfeervolle Voodoo.

Dit oude griezelwerk omtrent een vrouwelijke zombie kent weinig spanning, maar is uiterst sfeervol en stijlvol geschoten.

Het met romantiek doorspekte verhaal is simpel doch doeltreffend. Ook de muziek is erg prettig, met name Sir Lancelot's aangepaste versie van 'Shame and Scandal'. Het nummer zou later een veel gecoverde ska-klassieker worden, waarmee Shawn Elliott een behoorlijke hit scoorde.

Goed.

Het beste aan deze film is zijn titel.

Had hem al een tijdje liggen maar toen tijdens de opening credits de naam Jacques Tourneur verscheen moest ik mijn verwachtingen wat bijstellen. Had eerder wat leuke campy pulp verwacht.

Maar ja, niets aan de hand denk ik dan want Jacques Tourneur levert wel mooie plaatjes en leuk schaduw werk, meen ik me te herinneren (Cat People). Dat zit dus wel goed.

Integendeel! dit was verre van goed. Buiten enkele mooie shots had deze film totaal niets. Niet één spannend moment. Romantiek uit een stationsroman. En voodoo taferelen uit een antropologisch museum.

Een redelijk sfeervol filmpje, waarbij de nachtelijke wandeling van de vrouwelijke hoofdrolspeler in het bos, duidelijk het hoogtepunt is, waarbij erg mooi gebruik wordt gemaakt van de schaduwen en het zwart-wit gebruik.

Maar verder vond ik het toch best tegenvallen. Dat het niet eng is, is niet zo erg. Dat zijn de meeste oude horrors niet. Maar I Walked with a Zombie, heeft afgezien van het aardige sfeertje, niet zo heel veel meer te bieden. De soundtrack en acteerwerk is ook niet slecht, maar het verhaaltje zelf kon me niet zo heel erg bekoren. Het romantische gedeelte vond ik niet echt werken en daarnaast zijn er ondanks de korte speelduur ook net wat teveel momenten, waarbij het allemaal wat te weinig boeit.

Vanuit historisch oogpunt, is dit leuk om een keer gezien te hebben, maar verder is het weinig memorabel en tevens een film, die de tand des tijds niet helemaal goed heeft doorstaan.

2,0*

Ai, de titel is leuker dan de film zelf doet vermoeden. Het is een erg mager horrorfilmpje, dat als enige pluspunt nog de sfeer heeft met wat bizarre voodoo-taferelen. Regisseur Tourneur heeft her en der nog wat mooie shots geschoten, maar verder heeft het erg weinig om het lijf.

Net als Cat People is I Walked with a Zombie niet de briljante film die ik verwacht had, maar niettemin komt Tourneur hier toch weer erg ver met de sfeer. Het is moeilijk om na te gaan in hoeverre dit eng was in de jaren '40, maar nu speelt het meer als een mysterieus drama met een bovennatuurlijk randje. Het heeft wel iets, dat Jane Eyre op een tropisch eiland met voodoo. De hoogtepunten zitten wel allemaal in de tweede helft. Bijna alle sfeer (met Tourneurs bekende prachtige werk met schaduwen en licht) zitten daar, met vooral ook een knap slot.

De eerste helft is wel wat minder, zelfs vrij taai om doorheen te komen. Vond alleen dat liedje van Sir Lancelot een sterke toevoeging. Buiten dat om wordt echter de opbouw erg suf gebracht en de hele film verloor spanning van mij doordat de acteurs een wat ongeïnteresseerde indruk maken. Ze waren niet zozeer houterig, maar hadden weinig emotie, alsof de gedachtes ergens anders waren. Maakt het toch al meteen een stuk minder spannend allemaal. Daar komt nog eens bij dat dit opvallend genoeg een film is waarbij karakter wel de ontwikkeling en emoties van personages een grote rol speelt, dus je hebt toch wel betere acteurs nodig.

Niettemin, leuk om eens gezien te hebben, maar die Lewtons vallen me toch wat tegen. De echte intensiteit mist gewoon wat. Dit is ook een beetje een curiosum, met zijn voodoo en vroege gebruik van zombies (de term moet nog uitgelegd worden!). Maar wel een sfeervol curiosum.

3,5*

Als Horrorfilm zakt deze film op veel punten, echter doordat er nog redelijk wordt geacteerd is het drama/romantiek gedeelte wat de film nog enigszins het bekijken waard maakt. Ook op visueel gebied is er nog wat moois te bleven, er wordt namelijk veel met schaduwen en licht gewerkt. Qua Horror zijn er alleen wat voodoo taferelen, weliswaar zijn die wel mooi in beeld gebracht. Maar verder van ondergeschikt belang in het liefdesverhaaltje.

Redelijk pover.

Nog niet veel van Tourneur gezien, maar toen ik z'n naam zag staan had ik al zo'n vermoeden dat er niet al te veel horror in zou zitten. Titel en posters doen misschien wat anders verwachten, maar dit is een film die het hoogstens van wat sfeer moet hebben.

Die krijg je ook, zo rond het middenstuk. Dan leeft de film een kleine beetje op, maar eigenlijk is dat ook snel weer voorbij. Begin en einde zijn echt wel mak, ogen vaak erg hoekig en houterig en weten ook visueel niet zo heel veel te brengen.

Het is een leuke curiositeit natuurlijk, een pre-Romero zombie filmpje (waar nog duidelijk moet uitgelegd worden wat een zombie juist is), maar verder stelt het bitterweinig voor.Gelukkig is het redelijk kort, waardoor de verveling niet écht gaat doorzetten, maar achteraf is er toch maar betrekkelijk weinig dat blijft hangen.

1.5*

Verrassend sfeervolle RKO B-horror. Tourneur slaagt erin een dromerige toets aan de beelden te geven. Het decor en de personages zijn vaak in duisternis gehuld en het scherm wordt als het ware in twee gekliefd door een sterk contrast tussen zwart en wit. De scène in de toren is prachtig vormgegeven. De sets zijn doorgaans overtuigend en weten de exotische Caraïben goed te weerspiegelen, ondanks het gebrek aan budget. De voice-over van Frances Dee creëert aanvankelijk een meer mysterieus en afstandelijk gevoel, maar verdwijnt op een gegeven moment volledig. Beetje jammer, want deze verteltechniek leent zich perfect voor dit soort verhalen waarin iemand een verre reis onderneemt en uit zijn/haar comfortzone stapt. De plot is redelijk interessant, maar wordt gehinderd door oppervlakkige en geforceerde romantiek tussen Dee en Conway. Hierdoor neigt het meestal meer naar melodrama dan naar horror. Het einde was ook niet al te denderend. Een bizarre anticlimax waarin de zombie wordt neergestoken door haar voormalige lover, die nu wordt gemanipuleerd via een voodooceremonie? Ze worden daarna achtervolgd door Carrefour, een andere zombie die schijnbaar zelfstandig handelt? Ik begreep de bedoeling niet echt. Het leek alsof er een belangrijk stukje informatie ontbrak, zoals de aanwezigheid van een bokor (soort voodoo heks/magiër). Er wordt iets te veel aan de verbeelding overgelaten en het komt nogal slordig over. De motivatie van bepaalde personages is onduidelijk. Enfin, alleszins meer vermakelijk dan Cat People en The Seventh Victim.

De film ziet er geweldig uit en heeft een superbe lore, maar op de een of andere manier heeft het me niet volledig kunnen betoveren.

Dat shot van Frances Dee die naar de oceaan staart terwijl de golven onder haar razen is prachtig. Ook de scène voorafgaand aan de man die de patio op sluipt was erg spannend. Ik heb daar elke seconde van genoten.

3*