Stripes (1981)

Vond deze vroeger helemaal geweldig, maar nu word deze toch wel wat minder.

Maar sommige scene's zijn echt melig.

toch wel 3 *, en ik wel kijken als hij op tv komt.

Net als de rest van de komedies van Reitman was ook Stripes over het algemeen gezien best aardig, maar verre van bijzonder. De film leunt veel teveel op Murray, die voor al de grappen moet zorgen, maar waarvan er maar bar weinig aanslaan.

Daarnaast zijn de meeste overige personages ook niet leuk en is de humor in de film grotendeels bijzonder voorspelbaar en kinderachtig en komt van tijd tot tijd ook erg slecht over. John Larroquette was wat mij betreft het enige échte lichtpuntje, zijn rol was erg amusant.

Hele krappe 2,5.

Murray werkt na Meatballs wederom samen met Reitman in een redelijk grappige comedy die tegen het eind wat begint te ontsporen. Niet altijd en overal even sterk maar nog steeds goed.

Bill Murray ken ik niet zo heel erg goed, ik heb wel een paar films met hem gezien, niet extreem veel maar deze was in ieder geval erg grappig, inderdaad een soort Police Academy alleen dan beter (zoals D-ark al zei). Ook de bijrollen van o.a. Sean Young en John Candy waren erg leuk, met name de laatste. Al een oude film maar toch zeer vermakelijk in het genre komedie, als zo elke komedie was dan vond ik het wel prima. Tuurlijk niet een of andere uitschieter maar toch heel erg grappige film, zeker geslaagd voor de Zaterdagavond.

3,5*

Aardige film over het wel en wee van twee vrienden, die na de zoveelste tegenslag het leger ingaan. Dit leidt tot de nodige lachwekkende situaties, waarbij de sergeant op een gegeven moment zelfs uit zijn toren geblazen wordt. Hoewel de film vanaf het begin heel voorspelbaar is, doet dat bij deze film weinig aan de pret af, omdat er een hoop geslaagde grappen in zitten. Murray en Oakes zijn goed op dreef en worden daarbij goed terzijde gestaan door John Candy, die een erg leuke bijrol heeft. Vooral de scène van Candy, die het niet kan winnen van vier modder worstelende dames, mag er zijn. Leuk vermaak dus!

3,0*

Don't order the Schnitzel, they're using Schnauzer.

Jeugdsentiment. Heeft logischerwijs wel wat aan kracht ingeboet, maar nog altijd genoeg guilty pleasure. En natuurlijk de onverschillige kop van Bill Murray. Bewapend met een gouden mimiek, de man kan een grijns op je gezicht toveren door niks meer dan zijn mondhoek te bewegen. De scene waarin hij en zijn eenheid kennis maakt met drill instructor Hulka is wat dat betreft tekenend.

Verder dan eens flauw, dan eens sterk. Naast het duo Murray-Ramis vintage typetjes waarvan Candy het meest schijnt. Ook Oates (Sergeant Hulka) en Larroquette (Captain Stillman) raken de juiste snaar. Wash off the soap. That's right. Wash it off. Alhoewel het slot natuurlijk way over the top is, is die Winnebago Tank wel eentje die blijft hangen. Al met al nog altijd innemend, al ben ik bevooroordeeld.

Dit was destijds een grote hit maar ik vond het maar shit. Kon er nauwelijks om lachen en het verhaal is zeer flauw.

Aardige film waarin twee vrienden hun saaie baantje opgeven om in het leger te gaan. Zeker wel leuk om te kijken en de humor is grotendeels ook aan de cast te wijten. Het verloop van het verhaal doet soms wat chaotisch aan en de film had wel een stukje korter gemogen.

Deze afgelopen week weer eens bekeken op TV. Was zeker 25 jaar geleden dat ik deze nog eens zag.

Erg geinige comedy met heel veel melige grappen en absurde gebeutenissen, met een nog jonge Murray zeer goed opdreef in een van zijn eerste hoofdrollen.

Hij krijgt fantastisch tegenspel en voorzetten van een hilarische John Candy en zuurpruim Oats als de drill sergeant. Sean Young is uiteraard zoals gewoonlijk een plaatje en voor mij een +.

Alleen -en zo was ook mijn herinnering- het slotgedeelte is stukken minder met heel dat gedoe met die camper en het over de grens gaan in Tsjechoslowakije.

Desalnietemin valt er veel te lachen.

Een zeven, ofwel 3,5 ster.

Ik had hier stiekem toch wat meer van verwacht. Ik kan vooral Bill Murray altijd erg waarderen, in sommige opzichten kan ik hem vergelijken met Rowan Atkinson. Zo zijn beiden een meester in de mimiek en schiet ik soms al in de lach als ik hun hoofden zie.

Veel woorden hebben ze in ieder geval niet nodig om grappig te zijn. Ook het feit dat het leger ditmaal het decor was voor de film kon me vooraf wel bekoren.

Toch viel het me enigzins tegen. Ik kon de humor er niet altijd van inzien want sommige grappen waren wel heel erg flauw.

Gelukkig zit er ook genoeg in om toch nog een redelijk avondje te hebben, maar dat dit geen hoogstaande komedie is mag duidelijk zijn.

Kleine onvoldoende dan maar.

2,5*

" I've always been kind of a pacifist. When I was a kid, my father told me, "Never hit anyone in anger, unless you're absolutely sure you can get away with it." I don't know what kind of soldier I'm gonna make, but I want you guys to know that if we ever get into really heavy combat... I'll be right behind you guys. Every step of the way."

Leuke comedy met o.a. Bill Murray en Harold Ramis en geregisseerd door Ivan Reitman. Toch totaal anders dan Ghostbusters.

Stripes gaat over John en Russel die uit verveling het leger in gaan. De basis training valt echter zwaar tegen en de twee raken nog eens in de problemen. Het feestje begint pas echt als hun peloton word uitgekozen voor een speciale opdracht in Europa...

Het verhaal is misschien wat chaotisch naar het einde en niet alle grappen zijn even leuk maar ik vond dit toch weer een erg sterke komedie. Ik vind überhaupt 80s comedy veel leuker dan die verschrikkelijk goedkope comedy-films die je tegenwoordig zo vaak ziet. Bill Murray is hier zoals gewoonlijk hilarisch en wijlen Harold Ramis vond ik ook zeer sterke momenten hebben. Verder waren John Candy en Warren Oates ook erg grappig. En dan heb je verder nog een aantal goede acteerprestaties, Sean Young o.a.

Muziek van Elmer Bernstein, die óók aan Ghostbusters mee werkte, is geweldig. Lekker typische leger muziek.

Al met al een erg vermakelijke 80s film.

Mêh, lamme komedie met Bill Murray. Ik vind hem hier niet zo top, maar dat ligt meer aan het schijtlollige verhaal waarbij hij samen met een kameraad het leger ingaat. Dit levert veel puberale onderbroekenlol en opmerkelijk veel bloot op. Het slot met de eindbattle tegen de communisten was een lichtpuntje in de verder heel matige film.

In de herziening.

Stripes is weer zo'n typische vroege Murray, waar hij meer irritant en luidruchtig is, dan grappig. Pas in de tweede helft van de jaren '80 ging hij de droogkomische types spelen waar hij nu bekend om staat. Niettemin blijft hij één van mijn favoriete acteurs en daarom wilde ik deze film nog een kans geven.

Helaas bleek mijn herinnering juist: Stripes is vooral een langdradige en flauwe film, die pas in het laatste half uur echt op gang komt (de scènes in het Oostblok). Het hielp ook niet dat ik de extended cut heb gekeken, waardoor het een bijna 2 uur lange zit werd - toch iets teveel voor een komedie.

Positieve puntjes zijn een aantal leuke (bij)rollen, met John Candy die het meest in het oog springt. Wijlen Harold Ramis is een leuke sidekick en verder zijn er een aantal vroege rolletjes van o.a. Judge Reinhold en Bill Paxton. De dames mochten er ook wezen en vooral Sean Young is een prettige verschijning.

Geen topper dus; de 2,5* blijven staan.

“Soldier, I've noticed that you're always last.”

“I'm pacing myself, Sergeant.”

Prima komedie met sterke rollen van Bill Murray en Harold Ramis. Stripes moet een beetje op gang komen, maar zodra Murray en Ramis het leger ingaan wordt het beter en valt er genoeg te lachen. Vooral John Candy die met vier dames aan het modder worstelen is, en het laatste gedeelte in Tsjecho-Slowakije is erg geslaagd. Er is veel geïmproviseerd en de acteurs waren vaak dronken tijdens het filmen van hun scènes. En dat is te zien, want het plezier spat ervan af. Alles wordt ondersteund door de aanstekelijke muziek van Bernstein en leuke bijrollen van onder andere Oates, Young en Larroquette.

Ik heb het geprobeerd in de juiste tijdsgeest te plaatsen... desondanks vind ik het maar moeilijk te bekijken. Nergens grappig en het verhaal slaat helemaal al nergens op...

De tweede samenwerking op het witte doek tussen Murray en Reitman en het is wel een oké film geworden. Daarnaast is Ramis ook voor een groot deel verantwoordelijk voor de film (script) en speelt hij een hoofdrol. Later kennen we dit trio natuurlijk vooral van de Ghostbusters films.

Stripes vind ik persoonlijk wat onevenwichtig. Er zitten teveel elementen in de film die op zichzelf eigenlijk al wel speelfilmwaardig zou zijn. Hierbij vond ik persoonlijk het eerste dikke uur het leukst. Het miserabele leventje van de twee komische acteurs in NY was al grappig genoeg om er meer van te maken. Daarna volgt een soort van Police Academy achtig uur op het militaire kamp waar het zooitje ongeregeld opgeleid wordt voor het leger. Erg veel overdreven typetjes waar je van moet houden, maar het past perfect in het tijdsbeeld. Logica moet je verder later varen. Murray is verder weer typisch zichzelf. Schreeuwerig, soms ontuistaanbaar, maar tegelijkertijd ook weer charmant.

Het was leuk geweest als ze het hierbij zouden laten, want ik ben i.t.t. anderen niet zo te spreken over het laatste half uur in Europa. Er gebeurt simpelweg te veel, het busje vond ik maar lame en het hele communistengebeuren wordt er ook in een vloek en een zucht doorheen gejaagd. Dit had ook minimaal een uur moeten duren om het nog enigszins meeslepend te maken, maar dat was de film niet ten goede gekomen. Daarom had dit ook beter een aparte film (bv een vervolgdeel) kunnen zijn.

Persoonlijk kon ik er weinig mee en had de film op dit punt haar kruid verschoten.

2,5*

Het begin is nog best aardig. Geen ijzersterke humor, maar een prima sfeertje. Ik wist een tijd lang niet of de film zichzelf nou heel serieus nam, of dat het een (ook) een parodie was op gemakzuchtige komedie. Het antwoord kwam in de tweede helft. Vanaf de modderworstelscène liep de film totaal uit de hand. Na de op zich best geinige militaire training werd het ineens écht oorlog. De nog enigszins subtiele humor maakte plaats voor vervelende slapstick, die nog het meest deed denken aan een mislukte voorstudie op The A Team. Ik zou deze film niet aanraden aan mijn vrienden.

Dit is niveau groundhog day. 80s comedy zou een categorie op zich moeten zijn, ookal is groundhog day een 90s movie . Geniale film om veel te vaak opnieuw te kijken. Dit is een film die standaard in je Kast moet staan.

Ken je 'm nog, die vervelende klasgenoot, collega, gast uit je voetbalteam, die altijd net even te luid bijdehand deed? Die zichzelf altijd heel grappig vond, maar vooral luidruchtig en dom gevonden werd? Dat is zo ongeveer Bill Murray in Stripes.

Voor mij viel dit behoorlijk tegen. Je neemt een groep misfits, zet ze in een omgeving waar dat niet gepast is, je haalt er nog een gezochte romance (of twee) bij, en klaar is je formulaische (jaren '80) komedie. Nu kan dat alsnog wel een vermakelijke film opleveren hoor, net zoals ik ook best kan genieten van formulaische horror of detectives. Maar bij een komedie is het wel fijn als het ook grappig is, en dat gaat niet zo heel vaak goed in Stripes. Murray is oervervelend, gelukkig zijn er nog een paar vermakelijkere bijrollen van John Candy en Harold Ramis. De dames zien er goed uit, en af en toe is er nog wel een vermakelijke scene (op slapstick-niveau), maar heel veel meer dan 2.0* wordt dit niet.

“And then depression set in.”

‘Murray’ staat vaak bij mij wel goed in het boekje, hoewel ik nog veel meer films van de beste man moet bekijken kan ik altijd wel erg lachen om hem. Ook in deze film laat ‘Murray’ zich weer van een goede kant zien en heb ik eerlijk gezegd van hem en zijn heerlijke droge humor kunnen genieten, daar is dan ook wel het meeste mee gezegd. Het enige wat daarbij helpt is de goeie samenwerking met collega ‘Ramis’ die het ook leuk doet. Voor de rest was het allemaal niet heel bijzonder qua cast, iedereen deed het wel aardig maar er stak niemand echt boven uit buiten de twee benoemden.

Het verhaal was opzich wel geinig. We volgen ‘John’, een simpele ziel die door het leven gaat en eigenlijk nergens heel veel zin in heeft, buiten het feit om dat hij lekker thuis wil relaxen. Wanneer zijn vriendin het dan ook uitmaakt zit hij er helemaal door heen. Hij haalt ‘Russell’ vervolgens over om met hem mee te gaan naar het leger, makkelijk geld verdienen leek het op het eerste gezicht maar het werd hard werken voor de heren, iets waar ‘John’ in het begin nog wat tegen stribbelt. Toch vermannen ze zich en gaan er volledig voor met hun groep die voornamelijk bestaan uit klunzen. Het lukt ze wel en ze worden ook aangesteld om een nieuw legerwapen te beveiligen in Europa, wat niet goed gaat en ze zich weer een weg terug veilig moeten vechten tegen de Russen, wat de film echter wel wat meer actie laat bieden en ook een leuke toevoeging was.

Echter vond ik de film verder niet heel bijzonder, grappen slaan niet altijd even goed aan en zijn soms best saai, en ook de film is in het algemeen niet héél bijzonder te noemen. Slap script en een slap concept halen eigenlijk niks bijzonders uit de kast, iets waar meer mee gedaan moest worden. Het enige moment wat ik echt mooi vond was het moment waar de platoon te laat was voor hun promotie en zo in hun halve tenues een leuk stukje deden, dat was voor mij echt het hoogtepunt van de film.

Actie is verder niet verkeerd hoor, typisch jaren tachtig dat wel waar men hele magazijnen mist op een persoon, terwijl het soldaten zijn, het moet kunnen met deze ‘The A-Team’ praktijken, daar kom je als jaren tachtig film nog wel makkelijk mee weg in mijn ogen. Over het algemeen dus niet héél bijzonder te noemen, best jammer.

2.5*