Roxanne (1987)

Niet mijn acteur, niet mijn soort humor.

Na twee Steve Martin films achter elkaar + de films die ik in het verleden van hem heb gezien, kan ik die conclusie wel trekken. Het lijkt me best een aardige vent, maar de hele tijd die slappe grijns en z'n zwijmelige manier van acteren roepen bij mij continu wrevel op.

Roxanne is een moderne adaptatie van Cyrano de Bergerac; het verhaal over een man met een wanstaltig grote neus waar iedereen wel bekend mee is. Ben er zelf nooit zo van onder de indruk geweest: ken tientallen films/verhalen over mensen met veel ergere handicaps die desondanks zich kunnen te redden of zelfs succesvol weten te worden. Maar enfin, het zal in de tweede helft van de 19de eeuw wel veel stof hebben doen opwaaien.

Van het verhaal was ik dus ook niet zo onder de indruk en dan blijft er eigenlijk weinig van de film over. Tenzij je van flauwe romantiek én Steve Martin houdt, is dit een echte afrader. 2**

Matige film over een brandweerman met een grote neus die hierdoor onzeker is over vrouwen. Een moderne bewerking van Cyrano de Bergerac, en de film is dan ook op het best tijdens deze scenes. De humor is wat aan de flauwe kant en over het geheel te langdradig. Ondanks dat Steve Martin niks verkeerds doet is 3.0 sterren net wat te veel.

Wat een draak van een film.

Martin is sowieso al wat een vervelend figuur, maar zo erg als hier heb ik hem denk ik nog niet gezien. De film hoort dan te gaan over het innerlijke wat telt, verbeeldt door de grote neus van Martin, maar ik zat me eigenlijk nog meer af te vragen wat hij zag in Daryl Hannah. Kudos dat ze haar een nog lelijkere vriendin gevonden hebben.

De humor is echt zo belabbered dat het compleet vervelend wordt. Het romantisch misverstand is eerder genant, die poëtische tekstjes kunnen écht niet en er is gewoon absoluut geen enkele chemie tussen de twee. Na een half uurtje zat ik me dan ook echt af te vragen waar ik naar zat te kijken.

Voor een luchtige en zonnige film is het verrassend onkijkbaar, zelfs dat sfeertje weet niet eens wat positiefs te brengen. Afschuwelijke film dit, echt alles gaat fout, niks is leuk of grappig en Martin lijkt er alles aan te doen om het zo irritant mogelijk te maken. Of is het toch Schepisi? Nog niks van hem gezien, maar leek me als regisseur ook niet bijster veel toe te voegen.

0.5*

Geen grootse film maar wel met enkele grappige scènes (vooral de slapstick met de pompiers); de 20 neus grappen en de romantische monoloog onder Roxannes venster zijn dan weer sterke staaltjes standup comedy ... Steve Martin is helemaal niet mijn favoriet acteur. Man With Two Brains blijft nog altijd één van de slechtste film die ik ooit heb gezien. Hier valt hij nog te pruimen. In Roxanne wordt de humor vermengd met een naieve romantiek; het werkt niet steeds goed door de karakterloze personages, maar is bij momenten wel hartverwarmend. Wie vertrouwd is met het toneelstuk Cyrano de Bergerac, zal hier een originele moderne versie in herkennen want het is in wezen identiek hetzelfde verhaal.

Martin in een voor hem typische rol als excentriekeling met een vlotte babbel. De dialogen zijn vaak grappig in een charmante film vol leuke karakters, waarin het moraal gelukkig veelal achterwege blijft.

Deze mag wel in het rijtje van meest bizarre films die ik gezien heb. Eigenlijk heb ik er het complete speelduur lang over gedaan om te wennen aan Steve Martin met zijn (aanplak)neus en uiteindelijk is het niet gelukt. Wat een gezicht... Gelukkig neemt de film zich totaal niet serieus en lijkt geen gebaar te groot, waardoor het wel heel vermakelijk blijft. Zeker Martin zelf leeft zich helemaal uit in zijn rol en zijn lange monoloog in het café is niets minder dan briljant. De uitkomst van de 'love triangle' tussen hem, Rick Rossovich en Daryl Hannah zie je natuurlijk al meteen vanaf het begin aankomen, maar toch is het grappig geschreven. Wat het verloop van het verhaal betreft is dit niks nieuws onder de zon (en een typische 80's komedie), maar de frappante invalshoek en de levendige bijdrage van Martin maken het zeker de moeite waard.

3*

Toen ik midden jaren '90 filmgek werd, was zo heftig dat ik alle informatie opzoog van mijn collectie dat maar kon, lijstjes maken met regisseurs, distributeurs, you name it. Een van die films was The Russia House (1990) van Fred Schepisi. Niet een film die ik bijzonder goed vond, maar omdat het een van de eerste films van mijn collectie was, wel een naam die ik altijd heb onthouden. Ik vind het daarom nogal verrassend dat ik dertig jaar later pas mijn tweede Schepisi zie, met deze film.

En laat ik eerlijk zijn, dit is geen film die ik uit mezelf snel zou hebben opgezet. Ik ben bepaald geen Steve Martin fan en de stills stonden me al bijzonder tegen. Maar ja, het was de enige film van de AFI lijst AFI's 100 Years...100 Passions die ik nog niet zag. Dan moet je wel, als obsessieve completist die tegen beter weten in hoopt dat het allemaal wel mee zal vallen. Toch?

Maar mijn God, wat irritant.

1,5*