Tromeo and Juliet (1996)

En ook met deze film krijgt Troma het voor elkaar om mij ruim 100 minuten geboeid te houden met zwarte humor en foute seksgrappen. Op een gegeven moment vraag je je af waar je in hemelsnaam naar zit te kijken. Tromeo and Juliet zit vol seks, gore en foute humor. Je moet het kunnen waarderen en hoewel ik het niet overal even grappig vond, heb ik me over de hele linie wel vermaakt.

Tsjah en dan zou ik eigenlijk met een verhaal aan moeten komen dat rechtvaardigt waarom ik deze puberale onzin zo geweldig vind. Nou, niet dus, dat valt niet recht te praten. Tromeo& Juliet is een herbewerking, complete verkrachting eigenlijk van het originele Romeo/Juiliet verhaal, in Troma stijl dus. Dit is dus veel sex(grappen), gore en foute humor. Een gedeelte van de humor zit ook in de vele (verdraaide?) Shakespeare quotes, die in dit schouwspel van sex, gore en overdreven acteerwerk echt hilarisch zijn.

Tsjah, verder niet teveel woorden aan vuil maken, al verdient Lemmy (Motorhead) nog wel een speciale vermelding, geweldig dat gemompel van hem.

Bij vlagen een leuke Troma film, met de bekende ranzige momenten die Troma producties kenmerken en een aantal leuke Shakespeariaanse dialogen die op een Troma manier worden verdraaid.

Maar over het algemeen toch veel te traag en langdradig wat zorgt voor een saaie film uiteindelijk.

De minste Troma productie die ik tot nu toe heb gezien, wat een verschil met Poultrygeist overigens, die ik van de week heb gezien.

2*

Tromeo and Juliet is een behoorlijk flauwe Troma flick wat we wel gewend zijn van Troma Entertainment. Heerlijke details en bij vlagen is het verhaal erg leuk. Kaufman laat zijn creativiteit in Troma weer eens zien. Ondanks dit komt de film bij mij net niet hoger dan 4,0.

Shakespeare: de punkporno.

Vooralsnog mijn favoriete Troma om hoe het hogere cultuur als een Shakespearevertelling mutileert tot het summum van absolute wansmaak. Siliconenborsten zwabberen in het rond. Hoofden exploderen, of worden bruusk afgehakt. Scherpe objecten vinden hun weg naar lichaamsholtes. Lichaamssappen in alle kleuren, soorten en samenstellingen stromen over het scherm. Zinnelijke koortsdromen, waarin geslachtsorganen monsterlijk worden uitvergroot, leggen krankzinnige associaties waar Luis Buñuel alleen van kon dromen. Het hoofdpersonage is een onnozele sul die zich af zit te trekken bij de droom van een ideale huwelijkspartner, terwijl vrijwel iedere andere man om hem heen een opgepompte, oversekste spierbundel is. Voor mij één grote nerdgasm van puberale hormonen aansprekende ongein.

Desalniettemin blijft het merkwaardig trouw aan zijn originele bronmateriaal. Niet alleen volgt het in grote lijnen de gebeurtenissen uit het boek, maar de dialogen staan bol van letterlijke citaten uit het oorspronkelijke werk. Anders dan bij andere Troma lijkt het zijn eigen 'foute cinema vibe' in een speelse dialoog te brengen met serieuze kunst. Gelaagd is misschien teveel eer, maar die bevreemdende combinatie Shakespeare/Troma creëert een fijne mengelmoes van hommage, parodie en 'fuck you' naar de goede smaak. Waarschijnlijk zit ik anderhalve punt te hoog met mijn waardering, maar ik heb anderhalve punt meer van deze ludieke onzin genoten.

Ik ben niet zo bekend met Troma films. Het was dus ook eventjes slikken met zoveel platvloerse humor en goedkoop (lelijk) bloot. Het leek wel op de familie Flodder met al die marginaliteit. Aparte humor ook, niet steeds mijn ding, maar met wat maten en wat biertjes op moet het wel lukken. Beide ingrediënten waren gisteren jammer genoeg niet aanwezig waardoor ik deze dus ook niet zo kon appreciëren.

Als persiflage op Romeo en Julia kon dit wel tellen. Dit was toch nog wat anders dan de versie met Leonardo DiCaprio. Hier en daar wel een leuke scène, maar in zijn geheel wat plat (wat wellicht de bedoeling was). Niet 100% mijn ding, maar wel een nieuwe ervaring rijker ...