La Baule-les-Pins (1990)

Rustig voortkabbelend vakantiefilmpje met af en toe een verdwaalde grimmige noot. Over het geheel genomen valt er weinig bijzonders te beleven. Pluspunt: de jaren 50 settings zien er redelijk authentiek uit.

BBarbie zegt het al, rustig voortkabbelend en onnadrukkelijk, maar onderwijl toch wel heftig op sommige momenten. Frankrijk in de jaren vijftig, moest even aan Jacques Tati denken, maar meer nog aan Eric Rohmer. Is hier en daar ook wel een beetje een kinderfilm, in die zin dat als je het huwelijk van je ouders uit elkaar ziet vallen, er nog weinig sprake van vakantie is. Alhoewel, kinderen verzetten altijd de bakens als het nodig is. Ook leuk: een nog bloedjonge Valeria Bruni Tedeschi als overspannen kindermeisje. Heerlijk. Een film zoals alleen Fransen die kunnen maken.

geweldige eind jaren 50 sfeer

Een mooie zomervakantie eind jaren '50 wordt overschaduwd door de scheiding van de ouders. La Baule brengt vooral gevoelens van verlatenheid naar voren. Voor een kind is het leren leven met verlies, met het feit dat niks blijft zoals het is, iets moeilijks en pijnlijks. Op een eenvoudige manier wordt dat getoond met het achterlaten van de zwerfhond , op een complexere manier met de aanvaarding dat de ouders zullen scheiden. . De film is echter niet zo droevig als misschien mag lijken, want vakantiegevoel en familiale warmte is er ook, en dat is dan weer de positieve noot in dit verhaal. Een tedere maar geen zweverige film.

PS /De film werd uitgezonden gisteren na het overlijden van acteur Jean Pierre Bacri maandag, die hier de rol van pater familias oom Leon speelde.

Boven gemiddeld goed.

Mooie desperate jaren 50 sfeer aan de kust.