The 33 (2015)

Het was niet veel. We kennen allemaal het verhaal en hoe spectaculair het in het echte leven ook geweest is. Het maakt niet direct voor een onderhoudende film. Mensen die opgesloten zitten in een mijn zijn een stuk interessanter wanneer er een moordlustige gek tussen zit, of er monsters achter ze aanzitten .
Omdat dit in dit geval natuurlijk niet ging moet het boeiende dan komen van de karakterontwikkelingen. Maar dit is direct het grootste makke van de film, alle karakters zijn flinterdun en een karikatuur qua opzet. Op typische hollywood wijze zitten alle cliche's erin. De man die bijna met pensioen mag, de man die op het punt staat vader te worden, de man die de demonen van zijn verleden moet verwerken. Maar dan wel allemaal op zo'n opzichte wijze in het verhaal gestopt dat het bij mij bij tijd en wijle op mijn lachspieren werkte.

Wat mij ook nodeloos stoort is dat er door de hoofdpersonen Engels wordt gesproken, zeker omdat het niet consequent is en we soms in de film wel mensen in het Spaans horen praten. Enige pluspuntjes zijn de soms mooie beelden van Atacama woestijn en de acteerprestaties die over het algemeen ruim voldoende zijn (alleen Banderas verslikt zich in een paar scenes)

2*

Degelijk drama. Doordat de afloop bekend is, mist de film de echte spanning. Desondanks toch een prima vermakelijk en boeiende film. De opbouw is goed en ook de zaken rondom het drama, zoals de families en politiek, krijgen voldoende aandacht. De film ziet er visueel ook mooi uit. De acteurs doen hun werk. Niemand springt er echt uit. De aftiteling geeft een mooi eind aan het geheel. 3.0/3.5

De film windt er geen doekjes om en begint vrij rap al met de instorting en vlot daarna met de redding.

Ondanks dat het drama nog redelijk vers in mijn geheugen zat is het spannend genoeg en leef je mee met de mijnwerkers. Aangename cast trouwens ook. Leuk om de echte 33 op het end te zien.

Enige minpunt: de panfluit soundtrack begon wel enigszins op mijn zenuwen te werken.

prachtige verfilming van deze kleine ramp die zich leek te vervoltrokken.

En de imposante nasleep voor dat men zich weer in vrijheid mocht wanen.

Het ligt voor veel mensen nog vers in het geheugen,het was destijds een soort "soap"die bijna dagelijks in het nieuws was.dat maakt het bijzonder om naar te kijken.

Enig minpuntje was het engels spreken met spaans accent .Maar dat was niet super storend en ook wel begrijpelijk .

En het werd af en toe wel heel erg gedramatiseerd,maar ach, bij 69 dagen is dat logisch.

goede 3,5 *

Mooi verfilmd aandoenlijk recent waargebeurd drama m.b.t. Chili mijnramp in 2010i, waarbij 33 Chileense (eigenlijk 32 want eentje komt uit Venezuela) mijnwerkers vast komen te zitten op 800 meter diepte onder de grond als de mijn instort. In eerste instantie is er geen redding mogelijk (wilt men eigenlijk ook niet doen), maar op aandringen van de familie en de geliefden van de 33 opgesloten mijnwerkers, wordt er door de sympathieke Chileense minister Laurence Golborne (mooi gespeeld door Rodrigo Santoro) van de mijnen een succesvolle reddingsoperatie (uitgevoerd door Australiërs onder leiding van Jeff Hart welke gespeeld werd door James Brolin) opgezet , waarbij het na 69 dagen eindelijk lukt om de 33 mijnwerkers te bevrijden.

In deze Drama film draait het om de 69 dagen waarbij de 33 mijnwerkers zitten opgesloten onder de grond met maar eigenlijk 3 dagen voorraad aan eten en drinken. Omdat je al weet hoe de film zal eindigen en ook omdat je weet dat iedereen het zal overleven, is deze film wel niet spannend. Wel zit het verhaal zeer mooi in elkaar en is het op bepaalde momenten ook best emotioneel (i.v.m. de band met sommige personen onder de grond en boven de grond) en aandoenlijk. Het verhaal weet ook te vermaken en te interesseren (m.b.t. de reddingsoperatie) en ondanks dat de film precies twee uren duurt, werd het nergens saai of langdradig. Het was wel pijnlijk om te zien dat mijnwerkers in Chili niet belangrijk zijn (wel geld), want veiligheidsvoorziening waren niet of nauwelijks (zoals medicatiemiddelen) aanwezig en dat werd regelmatig benadrukt (o.a. met de ladders) in het verhaal. Ondanks dat je weet hoe de film zal eindigen, vond ik het einde heel mooi en was het ook mooi om te zien dat na het einde alle echte mijnwerkers (leken overigens totaal niet op de hoofdrolspelers in het verhaal en waren ook niet moeders mooiste) in beeld kwamen en dat ze nog steeds met zijn alle 33 zeer bevriend zijn.

De cast met een paar bekende acteurs zoals Antonio Banderas (in de rol van mijnwerker Mario Sepúlveda die een belangrijke rol heeft m.b.t. het overleven van de mijnwerkers en die ook min of meer de leiding op zich neemt) en Lou Diamond Phillips (in de rol van Don Lucho die de leidinggevende is van de mijnwerkers en die ook min of meer weet dat de mijn op instorten staat, hij meldt dit overigens netjes aan zijn bazen, die er dan niets mee doen omdat ze alleen maar aan geld denken en mensenlevens voor hun niet belangrijk zijn) deed het overigens goed en tilden deze film zelfs naar een hoog niveau. De beelden in de mijn zagen er overigens visueel fraai uit en zeker de beginbeelden waarbij je min of meer rijdend op een vrachtauto (waarop de mijnwerkers zitten) een rondrit krijgt te zien door de mijn.

Al met al gewoon een mooi verfilmd waargebeurt drama m.b.t. de Chili mijnramp in 2010, die misschien wel door de filmmakers iets is geromantiseerd t.o.v. de werkelijkheid.

Aardige film over 33 mijnmedewerkers die diep ondergrond vast komen te zitten als de mijn instort. Een mooi, bijzonder en waargebeurd verhaal. Een wat oppervlakkige eerste helft. De tweede helft is een stuk meeslepender en ook wat boeiender. Onderhoudend over de volle lengte, maar echt aangrijpend wordt het niet.

“That's a big rock.

That's not a rock.

That's the heart of the mountain.

She finally broke.”

“The 33” is indrukwekkend, zenuwslopend, claustrofobisch en ontroerend tegelijkertijd. Het waar gebeurd verhaal van de mijnramp in Chili in 2010 dat zoveel media-aandacht kreeg en waarbij de hele wereld getuige was van de reddingsoperatie waarbij al de onfortuinlijke mijnwerkers naar boven werden gehaald. Daarmee is dan al één aspect van een film teniet gedaan. En dat is namelijk de verrassende ontknoping. Iedereen die de media een beetje volgt, weet dus ook al hoe het afloopt. Ik was alleen maar over één feit verwonderd uiteindelijk. Hoe is het in godsnaam mogelijk dat juist in deze groep, die dit drama meemaakten, zulke voor de hand liggende archetypes zaten. Het leek wel alsof de groep opzettelijk samengesteld was zodanig dat het geheel ideaal was om een verfilming te maken indien het fout loopt.

Het allegaartje bestond dus uit een groepje arme drommels die dagelijks hun leven op het spel zetten voor een hongerloon, zodanig dat de eigenaars steenrijk worden van de opbrengst. Vanzelfsprekend waren de volgende types aanwezig. Allereerst hebben we een ancien die op het punt staat op pensioen te gaan. Een alcoholist die de meest rigoureuze ontwenningskuur gaat ervaren. Een priester is er dan ook weer toevallig tussen, op wiens schouders hij kan steunen. Een aanstaande vader natuurlijk. En dan heb je twee personen die qua karakter totaal verschillend zijn. Mario (Antonio Banderas) is het toonbeeld van positivisme en gelooft in een redding vanaf de eerste minuut. En Don Lucho (Lou Diamond Phillips) die vanaf het moment dat ze ontdekken dat alle nooduitgangen nep zijn en ze daar als ratten in de val zitten, de hoop opgeeft. Ik verwachte dat deze laatste elk moment een ondergrondse versie van de “La Bamba” zou brengen om op die manier het moreel hoog te houden.

Vanaf het moment dat de ramp zicht voltrekt, speelt de film zich af op twee locaties, waar ieder zijn eigen strijd levert. Allereerst is er de bovengrond waar de achtergeblevenen strijd leveren tegen de verantwoordelijken van de mijn die eigenlijk niet van plan zijn om een reddingspoging te ondernemen. Tevens proberen ze deze mijnramp op de politieke agenda te krijgen van de Chileense regering. Een afgevaardigde van de regering Laurence Golborne (Rodrigo Santoro) trekt zich het lot van deze arme mijnwerkers aan en start een internationale reddingsoperatie. En vervolgens zijn het diegenen die vast zitten in de mijn en een strijd voeren tegen ontberingen, hun lotgenoten en vervolgens zichzelf.

De film slaagt er in om op een degelijk manier de situatie waarin de mijnwerkers zich bevonden te schetsen. De hoop om een uitweg te vinden en de wanhoop die toeslaat als blijkt dat de zogenaamde nooduitgangen van “The refuge” onbruikbaar zijn, de voedselvoorraad beperkt blijkt te zijn en een communicatiemiddel niet functioneert. Een intrigerend beeld over de ontberingen die deze 33 mijnwerkers moesten doorstaan. Spijtig genoeg werd het nogal oppervlakkig zo gauw de situatie duidelijk werd. Een gemiste kans, vond ik. Ze hadden dieper kunnen graven (Tja) in de persoonlijke levens van deze goudgravers. Wie waren ze? Hoe zag hun familiaal leven er uit? Wat wordt getoond zijn 33 dappere volhouders in erbarmelijke omstandigheden. En aan het oppervlak een wedren door verscheidene firma’s die hopen op een publicitaire stunt als ze de eerste zijn die voor een uitweg kunnen zorgen.

“The 33” lijkt wel een spannende documentaire. Een rampenfilm die zich afspeelt diep onder de grond. Maar ondanks de klinkende namen en het wonderbaarlijke van deze redding (twee maanden overleven op een rantsoen van een paar dagen) blijft het een doorsnee rampenfilm. Overdreven speciale effecten werden gemeden en het “we-geven-niet-op” gevoel was alomtegenwoordig. Op de uiteindelijke bevrijding volgde dan ook een uitbundige ontlading. Maar er zat meer in. De diepte waar de 33 onfortuinlijke mannen gevangen zaten als een muis was aanzienlijk (ongeveer 700 meter). De diepgang van de film was dit echter niet.

3*

Redelijk geslaagd. Is natuurlijk ook dankbaar onderwerp om film van te maken, verhaal staat bij voorbaat al als een huis. Goed dat het nergens te sentimenteel word, wat dat betreft is het een evenwichtige film. Had echter een hele goede film kunnen zijn, maar dat is net niet gelukt, omdat er in details een en ander niet helemaal goed zit. Bekende Amerikaanse en Europese acteurs casten om Chilenen uit te beelden, was bijvoorbeeld m.i. niet nodig geweest, leid alleen maar af van het krachtige verhaal. Verder hadden ze het gedeelte waarin de mannen zitten te dromen over hun favoriete maaltijd wat mij betreft kunnen schrappen, komt nogal belachelijk over. Ook opvallend hoe sommige van deze mannen kwiek en energiek uiteindelijk weer naar boven komen, knap dat een enkeling nog kans ziet om een dansje te doen, is dit realistisch?
Maar over het algemeen zeer genietbaar.

Film die vooral teert op de Chileense mijnramp van 2010, waardoor deze prent uiteraard een aantal sensationele gebeurtenissen omvat. Echter pakt Riggen het nogal futloos aan, en hanteert hij een bijzonder gelikte filmstijl waardoor de emotionele momenten al snel gekunsteld aanvoelen. Ook de weinig scherpe dialogen, soms wankele acteerprestaties en herhalende panfluiten hielpen in dat opzicht niet.

Nog behoorlijk vers in het geheugen deze spectaculaire mijnramp met heel veel menselijk leed dat behoorlijk goed is weergegeven.

Het recente van het gebeuren neemt misschien wel wat spanning weg maar toch voldoende boeiend om de redding stap bij stap en het verhaal rond sommige van de mijnwerkers in een niet-documentaire te zien. Enkele bekende namen onder de acteurs, zoals Banderas, James Brolin en (verrassend) Julitte Binoche.

Deze ook eens meegepikt en vond het een prima drama. De film was toch wel goed gebracht om van begin tot einde te boeien. De cast deed het ook prima en kwam overtuigend over.

Verder zag de film er prima uit.

Ondanks de langere speelduur verveelde de film ook niet.

Een prima film en de moeite om gezien te hebben.

In 2010 kwamen 33 mijnwerkers vast te zitten in de San Jose mijn in Chili. De 69 dagen durende reddingsoperatie werd overal ter wereld op de voet gevolgd. In deze degelijke reconstructie gaat Riggen daar waar velen voor haar al zijn gegaan – vooral Irvin Kershner – en dus draaft een internationale cast van grote namen op en doorbreekt Riggen de dramatische spanning door te schakelen tussen de mijnwerkers (met Banderas als degene die de leiding krijgt), de familie (met Binoche als luis in de pels), de Minister van Mijnen [Rodrigo Santoro] en de leider van de reddingsoperatie [Gabriel Byrne]. Onderhoudend, maar bepaald niet grensverleggend.

If we are hungry, we can always eat the Bolivian. I heard they taste like chicken.

Even op de gok terwijl hij op tv was, alhoewel gok, de titel en het verhaal is achteraf bekend zat. En je zou zeggen dat de behoorlijke cast de rest moet doen, toch lukt het allemaal net niet met deze The 33.

De ramp zelf spreekt toch voor zich gezien de omstandigheden, diepte, de realiteit qua veiligheid, mogelijkheden en wat het bedrijf voor de werknemers doet, en natuurlijk de uitzichtloosheid van de situatie met wanhoop op de loer. Prima zou je zeggen, net als de meute die boven is samengekomen en de minister bijna te lijf gaat. Wat een situatie en wanhoop, het zal je maar gebeuren. En andermaal gezegd tot daar een prima voldoende, met het onvermijdelijke beeld rond een land hoofdzakelijk gebouwd op steekpenningen, vriendjespolitiek en corruptie waar veiligheid en het klootjesvolk ondergeschikt is. Niet te vergeten de prima cast met Lou Diamond Phillips, Banderas, Binoche, Byrne, Bob Gunton, James Brolin en de altijd zalige Cote de Pablo. Naomi Scott ook niet verkeerd trouwens.

Maar daarna slaat The 33 toch een beetje een andere weg, de grap over de Bolivian is nog tot daaraantoe, maar de luchtige toon die men daarna regelmatig gebruikt zoals bij de rondleiding, of de vrolijke hysterie van verschillende mannen als ze boven komen, ondermijnd voor mij een beetje de film. Zo krijg ik ook nergens echt het gevoel van grote dreiging of dat men nu al zo lang daar zit. Sterker men zit er maar warmpjes bij beneden lijkt het. Het maakt de rest van de film, die eigenlijk al geen greintje spanning bevatte, tot een soort van formaliteit waarvan we allang weten hoe deze gaat aflopen. Slotsom is dan ook dat The 33 niet vervelend is voor een keer maar buiten dat verder heel weinig te bieden heeft. Een voldoende voor de poging.