Christmas Eve (2015)

Ik zoek al jaren naar een nieuwe Love Actually (2003), misschien wel de mooiste romantische film in een feestsetting die er is in mijn ogen. Dit kunstje werd overgedaan in films als Valentine's Day (2010) en New Year's Eve (2011), maar dankzij zulke films ging ik Love Actually juist meer waarderen, want de rip-off films haalden het gewoon niet bij de concurrent. Minder leuke karakters, niet zo hele boeiende verhaallijnen en zeker niet die gevoelige snaar die Love Actually wist te raken.

Zo'n laatste soort film is deze Christmas Eve ook. We volgen wederom een groep mensen tijdens een feestdag, die ieder hun eigen issues hebben en in dit geval vast raken in een lift op diverse locaties in de stad als de stroom uit valt. Klinkt boeiend, de uitwerking is alleen veel minder. Eigenlijk zat er niet 1 tof personage in en de conclusies van de verhaallijnen waren vrij saai en weinig pakkend. En normaal zijn in dit soort films de effecten totaal niet belangrijk, maar het was gewoon opvallend hoe matig deze waren. Zo opzichtig tonen dat je niet echt de skyline op de achtergrond ziet is wel erg slecht hoor.

Maar om nog een beetje positief te eindigen; ergens keek de film best wel lekker weg en is het geschakel tussen de diverse locaties nog best afwisselend. Een hele kleine voldoende zit er dan ook nog net in.

3*

Best vermakelijk, maar niet speciaal. Het concept is in ieder geval niet origineel, maar dat geeft niet. Sommige verhalen verhalen waren interessant, andere wat minder. Minste interessante waren de muzikanten. Leukste was zeker de 2 chicks, slimme dude en smetvrees.

Een aantal mensen komt op kerstavond vast te zitten in een lift. Het gaat om meerdere groepjes en meerdere liften. De verhaaltjes zijn onderling lichtjes met elkaar verbonden. De film pendelt heen en weer.

Inhoudelijk stelt de film niet veel voor. Ondanks dat de liftzitters nogal uitgesproken typetjes zijn, vallen de persoonlijke verhalen en de confrontaties behoorlijk tegen. Niemand heeft veel interessants te vertellen. En, hoewel licht van toon lukt het de film ook nergens om de dialoogjes en gebeurtenissen van een geslaagd humoristische laagje te voorzien.

De film heeft de allure van een soapachtige tv-film, heeft een obligaat feelgood-toontje en is behoorlijk sentimenteel en klef.

Wel aardig en enigszins gedurfd is dat niet elke liftscene per sé een happy end heeft.

Het acteerwerk is matig.

Met Patrick Stewart op de cover en een concept dat al zo vaak succesvol is gebleken (losse verhalen die op een onverwachte manier met elkaar verweven zijn, en een grote cast) verwachte ik een enorm leuke kerstfilm, maar dat viel vies tegen. De film is eigenlijk best wel saai. Het einde is uiteindelijk nog wel leuk, maar voor mijn gevoel gaat de film maar door en door en heb ik lang niet zoveel gelachen als dat ze je beloven. Het lukt de makers en de acteurs niet om je als kijker echt mee te laten leven met de personages. Dit zal zeker geen hit worden zoals bijvoorbeeld de inmiddels klassieker Love Actually of New Year’s Eve, eerder is het zelfs een flop.