Baked in Brooklyn (2016)

Tijdens het kijken naar de film wordt al snel duidelijk dat de inspiratie van regisseur Rooney in het werk van Woody Allen is gelegen. We zien een neurotisch hoofdpersonage in een omgeving die wordt bevolkt door intellectuelen en filosofisch ingestelden. In New York of course.

Het personage heeft moederbinding, heeft moeite met relaties en kan slecht met spanning omgaan. U kent de thematiek wel. De antiheld pur sang. Het personage heeft ook nog eens sterke gelijkenis met de originele antiheld. Kan het Woody Allen-achtiger?

De dialogen zijn goed. Vol scherpe humor. Hier en daar absurdistisch van toon. Fijne oneliners ook.

Het verhaaltje is wat aan de slappe kant. Nogal kabbelend en gewoontjes en een tikkie voorspelbaar. Desondanks wel amusant. Net als de personages. Met weinig laag, maar wel met amusementswaarde.

Leuk genoeg!

Mwoh. Een redelijk lekker zomers sfeertje, maar ook enorm licht en weinig bijzonder. Te weinig om de aandacht er echt bij te houden. Brener wordt hierboven vergeleken met Allen, ik vond het meer een zoveelste slechte variant van Eisenberg's Zuckerberg - ik stoorde me in ieder geval wel aan Brener, en zijn gespeelde naïviteit hielp ook niet echt mee. Daddario is altijd fijn naar te kijken en de onderlinge chemie is dan wel weer prima. 2,0*.

Het gaat al wat fout met het begin - aiai, een voiceover, en de verteller die uit eigen werk voorleest. En dat blijkt helaas ook uit te komen. Veel te flauw en voorspelbaar allemaal, en ondanks dat het genre komedie heet is er maar weinig om om te lachen. Misschien dat het met een aantal aardige grappen tussendoor nog ergens op uitgekomen was, maar in deze vorm is het wel wat mager allemaal. Brener speelt op zich niet onaardig, en Daddario komt er vast wel met haar mooie blauwe ogen.

och ik heb me zeker niet verveeld met dit luchtig verhaal over een amateur drugskoerier per fiets die totaal niet in ziet waarmee hij bezig is en geleidelijk naar de afgrond zakt waarbij hij zijn vrienden en zijn vriendin verliest. Het grote minpunt was vooral de ongeloofwaardige liefde tussen Kate en David. Een onmogelijk koppel lijkt me gezien zijn voorkomen, egoïsme, geen job en zijn manier van doen. En toch wist David als personage mij niet te irriteren. Alexandra Daddario is altijd leuk om te zien met haar felle mooie blauwe ogen. 6/10