Faith of Our Fathers (2015)

Wat een draak van een film.

Saai, saaier, saaist.

De 2 hoofdacteurs zijn een complete ramp, allebei even slecht en irritant maar dan echt irritant dat het geene naam heeft, ik kon daar echt niet op blijven luisteren.

Als ze in de wagen zitten het is zo fake als wat haha, zo amateurisme.

Dat gevecht aan het tankstation was al even rampzalig.

Waste of time deze film.

SCHANDALIGE MISSELIJK MAKENDE CHRISTELIJKE PROPAGANDA.

Vanaf de openingscène, waarin een aankomend bruidspaar kibbelt over de kookkunsten van de vrouwelijke wederhelft gaat het al mis. Dialogen van zo en onwaarschijnlijk knullig niveau, dat je denkt naar een Nederlands speelfilm uit de jaren vijftig van de vorige eeuw zit te kijken. De hij van het tweetal, John, zoekt contact met de zoon, Wayne, van zijn vaders beste vriend tijdens de Vietnamoorlog om zo meer over zijn eigen vader te weten te komen, die gesneuveld is. De eerste kennismaking tussen de stadsjongen en de Hillbilly verloopt niet helemaal vlekkeloos. Om de een of andere stupide reden weigert de Hillbilly om thuis over zijn vader te praten en daarom moet er gereisd worden naar het ‘Vietnam Veterans Memorial’ in Washington DC (Jawel, het is dus een roadmovie met alle denkbare clichés.) Als John een breven krijgt te lezen de Wayne’s vader heeft geschreven leert hij dat zijn vader na diens dienstplicht predikant wilde worden en Wayne’s vader totaal nieuwe inzichten verschafte. In de auto gedragen de twee zich als een soort Peppi en Kokki, die constant ruzie hebben. De film wordt door de twee non-actuers zo overdreven geacteerd (Zogenaamd bezorgde gezichten trekken, waar een normaal mens een spierverrekking van zou krijgen), dat het geheel het niveau van een dilettanten verenging maar niet wil overstijgen. Daarnaast zien de flashback scènes in Vietnam er uit alsof ze in de bosschages van de plaatselijk camping zijn geschoten, waarbij ze gebruik mochten maken van de rookmachine die normaal bij de discoavonden wordt gebruikt. Overbodig om te zeggen dat de twee aan het einde van de rit de beste maatjes zijn geworden. En dat is helemaal in de traditie van het christelijk geloof. Conclusie: Een tenenkrommende slechte film. Maar ja, wat kan je anders verwachten van Pure Flix Entertainment en producent die films maakt op christelijke grondslag. Die zijn niet bezig om films te maken, maar om op een heel ziekelijke manier het geloof te verspreiden. Er daar is dit mooie medium nooit voor bedoeld.

'from the studio that brought you God's Not Dead' . .