Kaitei Gunkan (1963)

Japanse SF die me deed denken aan Star Trek, Flash Gordon, Godzilla en James Bond.

Heerlijke onzin. Het lot van de mensheid is in handen van een groep militairen die zich niet bij de Japanse overgave wilden neerleggen.

Met vliegende onderzeeer en een zeeslang van Godzilla afmetingen.

Matig.

Wel een van de slickere Honda films die ik al gezien heb, jammer genoeg wil dat ook zeggen dat het eerste uur eigenlijk niet vooruit te branden is. Het is natuurlijk ook niet echt een monster-flick dit, buiten een slangetje naar het einde toe is het eerder een avonturen film met wat scifi kantjes.

De film neemt zichzelf soms iets te serieus, vooral als je deze naast de Kaiju films van Honda legt. En voor een serieuze film is het niet echt spectulair of vlot genoeg. Er wordt, zeker in het begin, teveel tijd genomen om alles uit de doeken te doen, waardoor de aandacht al snel verslapte.

Naar het einde toe wordt het wel wat beter, maar dan is het kalf (letterlijk) al gezonken en zat ik meer op het einde te wachten dan op de volgende ontploffing. Niet dat dit nu zo'n rampzalige Honda was, maar hij heeft er betere gemaakt. Meer rubber, minder verhaal lijkt de boodschap te zijn.

1.5*

Met een plot gebaseerd op Shunrō Oshikawa maar ideeën haalt uit alle SF-richtingen denk aan bv; Jules Verne of Thunderbirds (Komatsuzaki was de visueel ontwerper) is deze film verder een typisch SF-fantasie uit de jaren '60. Zo is er uiteraard een kwaadaardige beschaving die de aarde bedreigt in de hoop deze te veroveren. Maar deze keer zijn het geen buitenaardse wezens, maar de mensen van het verloren gegane Mu-continent (James Churchward) Een hoogwaardige beschaving met; laserstralen, "vliegende bommen", wetsuits, technologie die geothermische kracht beheersen, kortom jongens en meisjes om dus rekening mee te houden. De speciale effecten zien er na bijna 60 jaar nog steeds erg goed uit. Ontploffende schepen, aardbeving, instortende gebouwen, onderzeeërs, ze zien er best realistisch uit (ook al weet je dat het schaalmodellen zijn). De enige "slechte" rekwisieten zijn naar mijn mening de vriesstraalgeweren die aan het einde worden gebruikt. Door de Atragon-sub en het onderzeese, Mu-rijk zijn er natuurlijk veel onderwaterscènes en verassend genoeg ook nog een Daikaiju in de vorm van Manda de Chinese zeedraak. Ondanks dat er ook verschillende minpuntjes en ontbrekende logica zijn te vinden biedt het lekkere dwaasheid en entertainment. Toegegeven het is niet het beste wat je ooit zult zien, maar bevredigend was het wel! En het zag er zo goed uit dat ze twee jaar later sommige delen ook hergebruikte in War-Gods of the Deep (Film, 1965)