Anesthesia (2015)

Filosofisch New Yorks geneuzel in een Woody Allen-eske stijl met diverse verhaallijnen die door elkaar heen lopen á la de film Crash.

Niet alle personages/verhaallijnen zijn even interessant en slepen een beetje traag voort maar naar het einde toe, het "crash" moment, wordt het allemaal wat duidelijker en werd mijn interesse wel weer gewekt.

Het beproefde idee van een hele serie verhaallijntjes die dan toch allemaal bij elkaar komen. En om er een beetje wat van te maken dan elk van de lijntjes volgepropt met een enorm getalenteerde cast.

En daar komt dan dit uit. Struikelend van het ene cliche naar het andere, om een of andere pretentieuze boodschap te brengen. Meh. Wat een flauwe boel. Welk stukje filosofie dan precies die boodschap zou moeten zijn was me een raadsel, maar niet een waarvan ik nou echt haast voelde om het op te lossen. Zal dan wel iets te doen hebben met die cabbages van de ouwe prof. Gelukkig lukt het nog net om hem het meest sympathiek te maken, maar dat ligt er aan de andere kant ook wel zo duimendik bovenop dat het haast misselijkmakend is.

Dan het open einde nog, bleeh. Daar kan ik meestal best mee leven, maar na dit stuk draak van een film nog zo'n pretentieus open einde ook, dan maak je het ook wel echt af voor mij.

Matige film waarin een leraar op de laatste avond zijn carrière wordt neergestoken. Een mozaïekfilm met wellicht iets teveel verhaallijnen voor de relatief korte speelduur. Op zich allemaal wel onderhoudend, maar de montage mist wat structuur en een ritme. Ook de finale waarin de verhaallijnen bij elkaar komen, stelt teleur. Hier had wel wat meer in gezeten (ook vanwege de prima cast).