Love & Friendship (2016)

Na de speelse opening kakt het allemaal in. De humor blijft aanwezig, met name in de vorm van de wereldvreemde doch innemende Sir James Martin (Tom Bennett) – hij ziet zelfs de pracht in iets banaals als een bord doperwten en bezit een aandoenlijke naïviteit die grenst aan het kinderlijke. Maar, hij is rijk en daarmee interessant voor de dames. Buiten het komisch aspect en het fijne kleurenpalet valt er echter steeds minder te genieten terwijl er genoeg potentie is; een overdaad aan personages schaadt de uitdieping. Kate Beckinsale’s Lady Susan Vernon is een uitzondering. De titelfiguur uit het originele verhaal draagt de film en is een intrigerend personage. Onder een laag van narcisme en manipulatie gaat een vrouw schuil die slim en schuw is en simpelweg op zoek naar waar ze recht op heeft in de weinig progressieve high society van de 18e eeuw. Ze doet mee aan het spel om rijkdom en macht en is er goed in. In zekere zin is Lady Susan een vroeg-feministisch rolmodel. In dat aspect ligt de kans om sympathie op te wekken, maar deze wordt niet benut. Dat lukte Charlize Theron dan weer wel met een soortgelijk personage in het vreselijk ondergewaardeerde Young Adult (2011, Reitman).

Lees verder: Cinema Interruptus

Love & Friendship

Kijk, in dit soort rollen zie ik Kate Beckinsale graag. Rap van de tong, slim, vol venijn, sarcastisch, humorvol en gelukkig eindelijk weer eens in een goede film. Love & Friendship is een kostuumkomedie vol met kleurrijke personages en grappige en ingenieuze dialogen.

Het verhaal (van Jane Austen) stelt niet zo heel veel voor maar regisseur Whit Stillman heeft de juiste toon te pakken en de spitsvondige dialogen knetteren van het scherm. Ook de cinematografie mag er wezen met schitterende landhuizen en felle kleuren. Credits ook voor Tom Bennett als dommige rijke Sir James Martin en Chloe Sevigny als vriendin van Beckinsale die haar helpt in de zoektocht naar een man met veel geld. Dat zo'n zoektocht zo leuk zou kunnen zijn had ik niet verwacht.

Hoe vreselijk saai en stijf. Ik zie hier dus totaaaaal geen humor in. Wat een onnatuurlijke dialogen en wat een oppervlakkige personages kent deze film... Kate Selene Beckinsale trek je vampieren pak maar snel weer aan, in de plaats van jou en mijn tijd te verdoen met het maken van zulke bagger.

De kostuums en de decors zien er aardig uit maar het verhaal boeide niet, stijve en saaie dialogen waarbij mijn aandacht al snel verloren ging. Ook de humor is matig, slechts een enkele scène met sir James Martin kon me laten glimlachen. De cast doet het wel gewoon goed maar kan het gebrekkige verhaal waarin hele stukken worden overgeslagen niet redden. Slaapverwekkend.

De onderkoelde, licht ironische stijl van regisseur Whit Stillman past uitstekend bij de verfilming van dit verhaal van Jane Austen. Kate Beckinsale is daarnaast geweldig in de doortrapte hoofdrol. De show wordt echter gestolen door Tom Bennett, hier hilarisch als de sympathieke maar oliedomme rijke stinkerd waar Beckinsale haar zinnen op gezet heeft. Het heeft allemaal niet veel om het lijf en er is weinig dat we niet eerder en beter gezien hebben in eerdere Austen-verfilmingen, maar de subtiele humor en het sporadische venijn zijn verfrissend.

Goeie film over een weduwe die haar schoonfamilie bezoekt op zoek naar een partij voor haar dochter en haarzelf. Het begin met de vele introducties is wat ingewikkeld, maar hierna ontvouwt het verhaal zich prima. Een vermakelijk hoofdpersonage die iedereen en alles naar haar hand weet te zetten. Een redelijk vlot tempo en spitse dialogen.

Typische Jane Austen film. Ogenschijnlijk licht, maar onder de oppervlakte zit meer dan je in eerste instantie zou denken. Doet wat denken aan Emma(1996), ook zo'n Austen verfilming waarin een vrouw aan het manipuleren slaat, maar waar het personage van Paltrow in die film niet kwaadaardig is, blijkt Lady Susan alhier een enorm vals wicht. De mooie, lieftallige Beckinsale zet Susan redelijk neer, doch een meer talentvollere actrice had nog meer uit deze cruciale rol kunnen halen. Voor de rest wel eens met de gemiddelde commentaren op deze Love & Friendship. Het is niet één van Jane's beste verfilmingen. Er word enorm veel gepraat(en gepraat, en gepraat), blijft lang wachten voordat de troeven duidelijk op tafel liggen, en er worden te veel personages opgevoerd voor de anderhalf uur dat dit duurt, waarvan sommige geen duidelijke functie in het verhaal hebben(de normaal bezienswaardige Stephen Fry loopt hier bijvoorbeeld in een korte rol als een jan met de korte achternaam rond). Kom tot drie sterren(nipte voldoende), maar van een dergelijke roman mag je een scherpere film verwachten.

Een redelijk komedie/drama/romantiek film...

Redelijk verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Klassieke muziek en goed achtergrond geluid

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima camerabeweging...

Mooi kostuums drama...

Niet te moeite waard...

Zo getrouw aan het oorspronkelijke bronmateriaal (een brievenroman van Jane Austen) dat het bijna ironisch wordt. Theatraal acteerwerk met dialogen waarin bewust dat schitterende Victoriaanse Engels zit verwerkt. De cheesy knipoog waarmee de karakters worden geïntroduceerd met hun voornaamste karaktereigenschappen en eigenaardigheden. Er komt zelfs klassieke typografie op het beeld om brieven, notities, een huwelijkse voltrekking of liefdesgedichten mee te accentueren. Kate Beckinsale is heerlijk als de venijnige intrigante, die zelfs niet schroomt om de christelijke doctrine tegen haar maagdelijke dochter te gebruiken om haar eigen zin door te drijven. Ook Chloë Sevigny wordt in beschouwingen over deze film vaak geroemd, maar ik vond het eigenlijk vooral leuk om de actrice eens in de kleurrijke kostuums te zien die bij dit genre horen. Helaas blijft het allemaal wat bloedeloos en braaf, en eerlijk gezegd had ik na een kwartier speeltijd al weinig trek meer in alle verwikkelingen. Misschien voor de hardcore fan van Jane Austen!?

Ik moet zeggen dat ik het best leuk vond voor een keer en het acteerwerk vind ik goed, maar ik vond het niet erg pakkend of meeslepend en ik kon het niet goed volgen. Het beeld, de kleding en de kleuren vind ik mooi. Grappig vond ik de komische toon niet, maar de luchtige stijl beviel mij wel. Een kleine voldoende (6). 3*

Stillman is meer geïnteresseerd in kostuums, make-up en de muzikale score dan in het acteerwerk van zijn cast. Beckinsale is sowieso te vulgair als Lady Susan Vernon die op zoek is naar een nieuwe echtgenoot om haar financiële zekerheid te geven. Verschillende andere romantische perikelen passeren de revue in deze bewerking van Jane Austens ‘Lady Susan’ waarin weinig overblijft van de bijtende ironie waar Austen haar roem aan dankt. Het enige goede aan deze mislukking dat het je op het idee brengt om bijvoorbeeld Pride & Prejudice (1940) weer eens af te stoffen. Of een boek van Jane Austen.