Pod Elektricheskimi Oblakami (2015)

Mits hier nog niets geschreven staat zal ik even een woordje uitleg plaatsen. Ik hoop dat ik een beetje enthousiasme hiermee kan ontwikkelen, want ik vind het een zeer ondergewaardeerde film.

Russen en Polen hebben iets bijzonders met het toekomstgerichte of sci-fi genre. Nu om deze film te klasseren in dat genre is misschien ver gaand, maar invloeden heeft het zeker. De film voelt dan ook post-apocalyptisch aan en verteld voor de zoveelste keer het verhaal, dat de mens niet goed bezig is. Ik ervoer deze film zijnde als een soort odyssee waarbij we mensen ontmoeten die het anders willen zien. Mensen die na 100 jaar weer revolutie willen zien. Het zijn mensen die kunst en cultuur willen beschermen tegen een regime dat alles wil moderniseren.

Het verhaal wordt verteld in een mozaïek vorm, een vorm die ik persoonlijk wel prefereer. Alleen is het soms wel inkomen als er een nieuw verhaaltje start. De rode draad kan dan soms even verdwijnen. Maar de film bewaard zijn kracht vooral visueel, want het mag gezegd worden dat deze film een cinematografisch pareltje is. En het barst ook van de sfeer in mistige lege landschappen met grote sculpturen als enige aankleding.

Ik ga er niet teveel woorden aan vuil maken. Ik wil enkel mijn enthousiasme delen en duidelijk maken dat deze film wat aandacht verdiend. Hij staat momenteel op mubi en dus de ideale kans om hem eens te bewonderen.

Ik vond het een uniek, boeiend werk waar ik vaak mijn ogen groots van open trok. Shots die eeuwig op mijn netvlies zullen gebrand staan, personages waar ik enkel maar instemmend ja op kon knikken en een sfeer die mooi bijblijft.

Dit is wat ik wil zien in de wereld van film, de essentie voor mezelf die ik heb met cinema. 4.5*