Sayonara Kabukichô (2014)

Wat een heerlijke film! Leuk om (weer) eens een keer lovehotels als thema in een film te zien. In het begin vond ik vooral het typische sfeertje van een lovehotel fijn in beeld gebracht, ook leuk om te zien hoe men 'achter de schermen' van een lovehotel werkt. De film kent aardig wat personages die allemaal hun eigen verhaal hebben, elk daarvan is prima uitgewerkt wat ervoor zorgt dat die dikke 2 uur zo voorbij vliegt.

Ik twijfel nog tussen 3.5 en 4 sterren.

Eigenlijk een soort van update van Grand Hotel (1932) maar dan in een hotel van zeg maar wat minder allure. Weet de val van dat soort films niet helemaal te vermijden: het wordt soms soapy. De piepjonge hotelmanager (gespeeld door Shôta Sometani die me bekend voorkwam en als je naar zijn filmografie kijkt de afgelopen jaren probeert met zoveel mogelijk relevante Japanse regisseurs te werken) die op een dag ontdekt dat zijn zusje in pornofilms speelt en zijn vriendin voor een platencontract met iemand naar bed gaat, beiden in het hotel waar hij in het geheim werkt.... Het is wat veel. Net zoals dat de verwijzingen naar de Fukushima-ramp en economische tegenspoed er ook nogal bijhangen.

Maar er is ook veel goed. Het decor van zo'n love-hotel is een prima idee. De film zit vol sfeer en is heel verzorgd. Hij verveelt geen moment (ondanks dat het dik door de twee uur gaat) en hij zit vol met innemende personages en bevrijdende humor. En een enkele prachtige scene (de badscene bijvoorbeeld).

3.5*

Fijne Hiroki.

Al is het jammer dat het voor zijn doen een iets tammere film is geworden. Niet dat ik meteen een film als Koi no Tsumi verwachtte, daar is Hiroki de regisseur niet voor, maar zijn dramas zijn doorgaans toch wat pittiger.

Komt ook omdat er iets teveel personages inzitten, waardoor het wat lastig is echt veel binding te krijgen met één van hen. Het verhaal springt héén en weer, waarbij er iets teveel verschillende drama-lijntjes bijgehaald worden. Alles op een hoop wordt het wat veel. Hoort natuurlijk wel bij het idee (het hotel staat centraal, niet zozeer de individuele personages), maar Hiroki boet een beetje aan kracht in zo.

Visueel bezigt Hiroki zijn typische stijl, met z'n camera baggert hij overal achteraan. Dat levert een paar mooie momentjes op, niet in het minst weer een fietsritje. Echt uitzonderlijk is het niet, hetzelfde geldt voor de muziek, die ondanks dat het allemaal redelijk opgewekt is weinig bijdraagt aan de film.

Met z'n 135 minuten verveelt het nergens, en da's ook al wat. Er zitten genoeg leuke momenten in, maar Hiroki is toch veel meer in staat. De laatste jaren komt het er echter niet zo makkelijk meer uit heb ik het gevoel. Gelukkig is het ook zelden slecht of zelfs matig, voor de Hiroki fan valt hier genoeg te genieten.

3.5*

In feite helemaal mijn gerief dit, kwestie van onderwerp en ... cast.

Had er graag meer dan 4.0* aan gegeven maar; Hoewel hij over de hele speelduur interessant blijft, heb ik het zo niet voor lange films. En misschien waren het wel te veel personages. Elk op zich wel fijne stukjes, maar had het misschien liever wat dieper op ingegaan gezien bij bepaalde personages.

Een dag en een nacht uit het leven van een hotelmanager in de rosse buurt van Tokio. Een vlotte film met een rijk geschakeerd verhaal, dat een paar verrassende verwikkelingen kent. Het aardige is dat het over kwetsbare mensen gaat, die zich soms tegen de verdrukking in staande proberen te houden. Een zeer onderhoudende film.

Pas de derde Hiroki die ik zie ondanks dat hij behoorlijk wat films op zijn naam heeft staan. Die andere twee deden me niet heel veel; wellicht dat dat het een en ander verklaart, maar deze film brengt daar wellicht verandering in.

Ook niet zo'n fan van lange films, maar ik vond deze film juist aan het begin wat stroever om vervolgens sterker te worden naarmate de tijd vorderde. Wellicht het soap effect; dat naarmate je langer aan de personages blootgesteld wordt, ze meer en meer voor je tot leven komen. Misschien was het allemaal samen niet helemaal ongeloofwaardig, zeker wat betreft die arme, arme hotelmanager die op dezelfde dag zowel zijn zus als zijn vriendin binnen ziet wandelen, wat wel erg toevallig is. Desondanks had ik toch echt het gevoel dat de personages stuk voor stuk (wat mij betreft waren het er dus niet teveel) van echt vlees en bloed waren.

In ieder geval een paar mooie momenten, zoals met de loverboy, maar vooral de scène met het Koreaanse stel in bad was werkelijk ontzettend mooi. Pijnlijk, maar ook zo ontzettend lief. Maar ook grappige momenten, hoewel ik me afvraag of ze echt zo bedoeld zijn. De hotelmanager was soms dusdanig tragisch dat het eigenlijk wel weer grappig was, met af en toe een rake opmerking van de schoonmaakster er boven op.

Cinematografisch vooral degelijk. De muziek viel op één uitzondering na niet heel erg op. Stoort dus niet, en dat is het belangrijkste. De uitzondering is natuurlijk het liedje op het einde van de vriendin van de manager. Erg mooi en kwetsbaar.

Ik ben zelf een enorm fan van de Japanse cultuur in veel aspecten; ik ben twee keer in het land geweest, heb beide keren een aantal weken rondgereisd en heb geprobeerd flink wat van de cultuur op te doen, maar een love hotel heb ik niet bezocht. Leuk om op deze manier toch een blik naar binnen te kunnen werpen; zeker als de film ook nog eens mooi en oprecht overkomt. Een dikke 4*.