Daylight's End (2016)

Daylight's End

Ondanks de negativiteit twee berichten terug wil ik er toch wel een beetje tegen in gaan. Daylight's End is zeker geen topper, deze B-matige versie van I Am Legend (2007) is tof. ik moet zeggen dat ook bij mij de eentonige actie na een tijdje wel gaar werd maar, toch knalt de film er prima door heen. De scenes waar geprobeerd werd om een verhaal te laten overkomen is mislukt, die kant van het acteren vond ik dermate slecht en was over het algemeen, gewoon erg saai.

Er was eigenlijk geen verhaal, ten minste in mijn opzicht niet. De film start al gelijk in een kennismaking's vorm met een Zombiepier (Zombie-Vampier) want wat voor monsters het nou precies waren is mij totaal onduidelijk. Ze komen ver in de buurt van vampieren maar soms hebben ze ook wat zombie trekjes. En je komt al een van de eerste Johnny Strong tegen die niet in veel films gespeeld heeft maar toch in een paar adembenemend zoals Get Carter, Black Hawk Down en The Fast and Furious. Eigenlijk zijn dat zo'n beetje alle films waar hij geregistreerd bij staat, nog niet zo erg veel dus.

Nu terug naar het verhaal, er was eigenlijk geen verhaal. Ik ben niks ter weten gekomen wat het nou precies voor wezens waren, bij het kijken konden ze niet tegen zon en hielden ze erg van bloed. Daarbij ben ik niks te weten gekomen hoe het ontstaan is. Hoe is er een virus verspreid, hoe is het opgelopen en wanneer is het gebeurd. Zoals je bij vele zombie / vampieren films ziet kom je die dingen altijd wel tegen, een goede film tenminste. Ik ben wel benieuwd hoe men zo is geworden en hoe het ontstaan is. Het verhaal heeft wel een kleine lijn. Strong komt naar een stad waar hij een vrouw ontmoet, na afloop van een heftige shoot-out. Hij komt uit bij een uitval's basis in de politie gebouw waar ze de cellen gebruiken voor veiligheid. Gaat alleen niet zolang goed nadat ze binnen dringen. Maar ik heb bijvoorbeeld weer gemist waarom ze naar het andere gebouw gingen, om de wezens op te zoeken?

Toch vind ik de acteurs en actrices een beetje ondermaat, typisch B. Ze lezen de zinnen hard-op die ze de avond voor nog geleerd hebben waarbij de gezicht's uitdrukking niks weet te vertellen. Qua actie is de film wel degelijk goed maar, inderdaad echt veelte lang. Daarnaast zien de Vampieren (daar houd ik het maar bij) er perfect uit, daar kon ik wel echt heel erg van genieten maar, ook wel die typische B acties. Hij gooit een granaat weg, in de volgende scenes zie je heel mooi dat ze dat getimed hebben en dan een soort podium vlammen spuwer gebruiken. Weet je wel, die ze vaak gebruiken bij In Flames, mocht je de band kennen. Tof.

3.0*

Matige actiefilm. Het verhaal is zeer zwak en wordt vrijwel zonder enige inhoud ten toon gesteld. Het tempo is verder goed en hier en daar is het soms best spannend. De actiescenes zijn veelal het zelfde, waardoor de film wat eentonig wordt. Het acteerwerk is vlak. De aankleding is verder goed. Hersenloos niemendalletje. 2.0

Om eerlijk te zijn heb ik toch medelijden met zombies. Die hebben toch echt geen leven. Een gevoelloos bestaan zonder enige opwinding of plezier. Geen uitgebreide etentjes in een favoriet restaurant. Geen welverdiende vakantie op een zonovergoten strand. Geen sport activiteiten of interessante hobby’s. Het enige doel is jagen op niet geïnfecteerde medemensen. En als die er niet meer zijn, blijft er niets anders over dan doelloos ergens te staan, zich waarschijnlijk afvragend wat te doen. Doodsaai met andere woorden. De ondoden in “Daylight’s End” hebben dan nog een bijkomend probleem. Ze hebben een bloedhekel aan zonlicht. Ongeveer zoals de creaturen in “I’m Legend”. Het enige verschil met deze laatste film is dat je toen wel te weten kwam hoe heel de ellende is begonnen. Hier word je een beetje in het ongewisse gelaten door de filmmakers.

Het is redelijk moeilijk om tegenwoordig op de proppen te komen met een originele zombiefilm daar de markt overspoeld wordt door dit genre. Hier probeerde men een andere wending te geven aan dit sub-genre door de bloeddorstige wezens eigenschappen van een vampier te geven. Dat wordt onmiddellijk gedemonstreerd in de openingsscène wanneer Rourke (Johnny Strong) er eentje vind die zich verstopt in een diepvries. In minder dan geen tijd wordt het wezen door Rourke gereduceerd tot een smeulende barbecueworst.

Johnny Strong is een eenzaat die als een soort Mad Max doorheen de V.S. reist in zijn gepantserde Plymouth, voorzien van een compleet arsenaal aan vuurwapens. Zijn enigste levensdoel is om zoveel mogelijk van die moorddadige mutaties te elimineren. Zoals het in het Wilde Westen wel eens bij revolverhelden gebruikelijk was, houdt hij de score bij door op de kolf van zijn geweer inkepingen te maken met zijn immense dolk. De niet zo spraakzame Johnny Strong ziet er ultra-cool en mega-efficiënt uit. De beheerste manier van verdedigen, de kalme blik, een afgewogen antwoord en zijn weloverwogen plan om wraak te nemen op de creaturen die verantwoordelijk zijn voor de dood van zijn vrouw, maken van hem de ultieme anti-held.

Ondanks dat dit een low-budget film is, zijn er momenten dat de beelden niet moeten onderdoen voor sommige kaskrakers. Daartegenover staat dan wel dat het acteerniveau van sommige ongeveer op gelijke hoogte staat als dat van een acteur uit een doorsnee televisieprogramma. Gelukkig was Lance Henriksen’s bijdrage merkelijk beter dan dat in “Harbinger Down”. En dan zijn er ook die stupide beslissingen op bepaalde momenten. Vanzelfsprekend is dit noodzakelijk in dit genre films anders viel er ook niet veel te beleven. Het positieve is dat deze film rijkelijk gevuld werd met actie en flitsende, bikkelharde confrontaties. Als Rourke een groep overlevenden, ex-politieagenten die zich verschansen in een politiekantoor in het centrum van Dallas, probeert te helpen met het afslaan van de dagelijkse aanvallen door zombies, dan is dit de start van een schijnbaar oneindig aantal vechtscènes waarbij het aantal headshots niet bij te houden is.

En dat was dan ook een minpunt voor mij. Na 15 minuten was het verloop van een confrontatie nogal voorspelbaar en een beetje afgezaagd. Telkens weer werden een aanzienlijk aantal zombies door een kogelregen geveld maar slaagden ze er toch in om zo’n arme drommel mee te grabbelen. Toch eigenaardig dat Rourke ondanks zijn kwaliteiten als schutter (de precisie is magistraal en ’t is telkens weer adembenemend hoe hij een tegenstander voorziet van een gapende kogelwonde exact in het midden van het voorhoofd) er toch niet in slaagt om ook maar één treffer te plaatsen op het kolossale lichaam van de big chief. Ondanks dat “Daylight’s end” niet veel nieuws laat zien, is het een actierijke horror/thriller dat door het razende tempo ervoor zorgt dat je je geen moment verveelt.

3*