Cobain: Montage of Heck (2015)

In mijn jongere en opstandige dagen op de middelbare school vond ik Nirvana waanzinnig. Volgens mij was dat meer omdat de hele klas dit vond, niet zozeer om de muziek, al kom je daar natuurlijk later pas achter. De muziek was daardoor een feest van herkenning, omdat ik als klein meisje ook the Box gebeld heb bij gebrek aan internet. (god, ik ben oud) In ieder geval, over de docu: Leuk al die beelden van een kleine Kurt. Hij was ook maar een gewone jongen, kon niet tegen de veranderingen binnen zijn gezin en werd toen opstandig. Tussendoor begon hij met gitaar te spelen en hierin kon hij vluchten. En ook in wiet. Beetje zwaar op de hand, die jongen. Vervolgens gaat het door met gitaar spelen, wil hij vooral niet op kantoor werken en op zichzelf wonen. Dan ontmoet hij een vrouw waarmee hij samen gaat wonen en schrijft liedjes terwijl de vrouw des huizes hem onderhoud. Nou ja ik hoef hier natuurlijk niet alles uit te typen want zijn verhaal is best bekend. Wat leuk aan deze docu is, is dat er mensen aan het woord komen die er destijds bij waren, de oude beelden en dat de songteksten ondertiteld werden want blijkbaar zong ik altijd wat anders. In het begin (wanneer er niemand praat) zijn er veel drukke (soms nutteloze) beelden.

Doorgedraaid duo.

Je kunt veel van deze documentaire zeggen, maar niet dat er een romantisch beeld geschetst wordt van Kurt Cobain. De leadzanger en het brein achter een van de beroemdste bands uit de jaren negentig komt er niet echt goed vanaf. Al ben je geneigd - dankzij de filmmakers - eerder een gevoel van medelijden met hem te hebben dan boos op hem te zijn. En dat is opmerkelijk, want met name tegen het einde zijn de homevideo's met kindermishandeling nogal straight in your face. Gefrustreerde vrouw Courtney Love die het Shaken-babysyndroom een nieuwe invalshoek biedt in een grappig bedoeld toneelstukje bijvoorbeeld. Omdat het stel kritiek kreeg in de pers. Terechte kritiek, zo blijkt. Ook Cobain die zo stoned is dat hij bijna van zijn stoel afvalt is doodeng. Met name omdat hij de baby op schoot heeft. De baby, die op het punt staat om geknipt te worden door haar moeder. Ook stoned, maar voorzien van een schaar...

Toch valt het allemaal redelijk goed te begrijpen als je de historie van de zanger kent. En die wordt met behulp van familie, audio, 8mm en videocamerabeelden behoorlijk veelzijdig weergegeven. En visueel gezien uiterst creatief, met dank aan de vele tekeningen van de getergde muziekheld. Hij was hyperactief, zo vertelt moeder. Pa vluchtte daarom volgens haar letterlijk weg. Het icoon kwam dus uit een gezin waar men - wellicht vanwege een onbegrepen ontwikkelingsstoornis als ADHD of iets dergelijks en de daarop volgende verkeerde medicatie - dodelijk vermoeid was geraakt door de kleine Kurt. Dat moet hij hebben gevoeld. De uitzichtloosheid straalt nog van vaders gezicht af. En vervolgens werd het joch bij het ene na het andere familielid gedropt. Niemand hield het uit. Stiefmoeder probeert het netjes te zeggen: Kurt was gemeen tegen de andere kindjes. De zanger zelf ging ook nog eens gebukt onder een seksschandaal.

Continu last van je maag. Je zal het maar hebben. En dokters vinden vervolgens niks. Helemaal niks. Alsof je gek bent. Elke dokter die bovenstaande twee alinea's zou lezen zou op zijn minst een verband kunnen leggen, maar misschien had het toch een andere oorzaak. Alhoewel. Als dokter van zo'n beroemdheid zoek je extra goed zou je denken. Spanningen of niet, de zanger besloot al snel zelf de apotheker uit te hangen met zijn eerst verafschuwde heldin. Heroïne dus. Ondertussen levert hij de ene muzikale parel na de andere af. Zelfs als hij na een ongekend dieptepunt - jarenlang spuiten met zijn vrouw, die zelfs zwanger van geen ophouden weet - weer terugkeert voor een nieuw meesterwerk 'In Utero'. 'Verkracht me!' schreeuwt hij in de microfoon. En in een ander lied zingt hij de beklijvende zinnen: 'Mijn hart is gebroken, maar ik heb hier wat lijm. Help me inhaleren'...

Zoals bassist Novoselic aan het begin van de docu al meldt: Cobains zelfdestructie is in al zijn kunst verwerkt. Drummer Grohl wordt niets gevraagd en dochter Frances is producer. Twee redenen om achter je oren te krabben. Ook wanneer moederlief iets te geënsceneerd vertelt dat ze na het beluisteren van zoons nieuwe plaat hem voorspelt dat dit de wereld zal veranderen, jeukt het een beetje. Maar misschien is dat wel om niets. Want kan het echter? Courtney Love krijgt zelfs nog even een sneer van de interviewer. Al zal de botox menige rimpel verbergen, waarschijnlijk heeft haar drugsverleden de hersencellen allang opgeslokt. Ze lijkt dan ook geen spijt te hebben. Of laat men dat bewust weg? Zoals de makers ongetwijfeld meer hebben weggelaten en misschien wel iets teveel ruimte hebben gegeven aan de ziekelijke homevideo's van het doorgedraaide duo. Desondanks is dit sterk. Zeer sterk.

Zeer goed.

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Vernietigende recensie door Buzz Osborne, die bij Cobain op school zat, en zanger/gitarist is van The Melvins, een band die een belangrijke inspiratiebron voor Nirvana was.

Was nooit echt onder de indruk van Nirvana of Kurt Cobain en na het zien van deze documentaire nog steeds niet. Leuk bandje hoor, maar deden naar mijn idee niks wat niet al 30 jaar eerder door The Who gedaan was. Ook zijn drugsindulgement is iets wat niet onbekend was in het rocksterren milieu (Townsend, Clapton, Lenon, Joplin, etc..) en de aandacht niet waard.

Docu geeft een vrij compleet beeld van een naar mijn idee weinig interessant persoon.

3*

Uitermate irritante docu welke zonder alle gekkigheid welke voortdurend tussen de informatieve stukken heen wordt gesneden minstens de helft korter zou kunnen. Langdradig, vervelend en oninteressant, ook al is het op basis van nog nooit eerder openbaar gemaakte bronmaterialen.

1.5 sterren

Jeeming hey! Dik 135 speelminuten, die documentaires duren ook steeds langer zeg. In mijn optiek kan iets dat zich documentaire noemt maximaal tachtig minuten duren.

waar slaat dat nou weer op.

Zeer genoten van deze documentaire.

Bijzondere HBO-documentaire, die de kijker aan de hand van zeldzaam archiefmateriaal en bizarre animatiescenes de verontrustende denkwereld van wijlen Kurt Cobain inzuigt. Geen makkelijk kijkvoer en bij vlagen best heftig qua beeld en geluid, maar tegelijkertijd wel fascinerend. De vrijgegeven home-video opnamen geven een ongemakkelijk en vervreemdend kijkje in het tragische en eenzame korte leven van deze superster tegen wil en dank.

Het feit dat Grohl niet aan de docu meedoet,zegt iets.Wanneer de docu recht zou doen aan Cobain, zou Grohl waarschijnlijk wel meewerken.
En óók waarschijnlijk is dat Grohl die periode achter zich heeft gelaten.en dan bedoel ik dat de docu misschien wel als een soort melkkoe kan worden gezien.


Er wordt niets nieuws verteld,dat we al niet wisten.En wat we willen weten,wordt niet verteld.

Het gedeelte dat weg word gelaten,en dat het interessantste is, is de studententijd,waarin hij óok Channing ontmoet,en Nirvana gevormd word,ontbonden word om ca een jaar later weer door te gaan.

Irritant is dat na ruim 1 uur de woorden "junky"en "drugs"en "zwanger"en Baby"en dergelijke zovaak in beeld komen dat je ,als je niet beter weet, wel moet denken dat junky ouders per definitie slecht zijn,en omdat je sympathie voor (kleine) Kurt hebt gekregen, je een grotere hekel hebt aan "slechte en vooral onverantwoordelijke Courtney."

Je wil ze de kost niet geven (zwangere vrouwen) die dagelijks kalmeringsmiddelen of pijnstillers of alcohol gebruiken. 1 keer heroine is vast geen uithangbord,maar zooo ontzettend slecht valt vast ook wel mee.

Dit soort documentaires hebben bijna altijd succes door de muziek,veel fans voelen de nostagie naar de goede jaren,en inhoudelijk wordt er weinig of geen nieuws verteld.

20.000 on earth over Nick Cave is ook zn docu die door de mzuiek wordt gedragen.Alsof je derbij bent, maar feitelijk zit je in je eigen herinnering te graven(en die kunnen best heel leuk,teder en fantastisch zijn ) )),daarom krijgt de docu al snel een goede recensie.

Ik wacht op terugkeer van Grooveshark.

Kurt Cobain is geen portret van Nirvana of zijn frontman op zich, maar van de persoon Kurt Cobain. Dit is het portret van de man zelf en enorm diepgaand. Wetende dat Cobain al 21 jaar overleden was voor de film uitkwam. Een indrukwekkende documentaire die perfect weet te spelen met de beelden en met veel kennis en liefde monteert. De muziek komt mooi uit en de beelden zijn meer dan wat bij elkaar geraapte archiefbeelden. Er wordt gespeeld met animatie en geluidsfragmenten. Natuurlijk komt ook Nirvana zelf aan bod, maar zelfs dan blijft het Kurt Cobain die centraal staat.

Brett Morgen begon er al aan in 2007 en dat met de hulp van Courtney Love, Frances Bean Cobain en interviews met familie en Novoselic. Grohl kon niet met z'n drukke agenda, maar op zich hoeft dat ook niet. Had leuk geweest, maar het is dan ook vooral een Cobain-documentaire en geen Nirvana-documentaire. Morgen deed zelf de eindmontage en blijkbaar was Frances Bean Cobain enorm gelukkig met het resultaat. Zegt volgens mij genoeg over de sfeer die weergegeven wordt. Als het geen Kurt-verhaal was, had ze hier denkelijk wel commentaar op gegeven. Zoals eigenlijk de meeste muzikale documentaires die een persoonlijker beeld willen schetsen van een artiest.

Kurt Cobain: Montage of Heck is dieper gegaan bij een artiest dan we gewoonlijk zien. Knap gemaakt, geen pure ophemeling maar gewoon open. Sterke muziekkeuze en montage. En ik ben blij dat het overlijden zelf niet wordt getoond. Het zou de film te veel overheersen en het blijft een film over het leven van de zanger. Geen sensatiefilm rond een veel te jong gestorven rockidool.

Goede documentaire, waarin flink kritiek wordt geleverd, soms met beelden, soms met quotes: met name de familie van Kurt, die niet wist wat ze met hem aanmoesten als puber, moet het ontgelden. En natuurlijk Courtney Love- ook zij komt er niet goed vanaf. Wonderlijk dat ze meewerkten eigenlijk want een beetje psycholoog van de koude grond legt toch wel een sterk verband tussen zijn jeugd waarin hij ongewenst is, en zijn zelfdestructieve gedrag. En Courtney Love, tsja, zij was waarschijnlijk het slechtste dat Kurt kon overkomen, zij neemt in elk geval niks weg van het evil imago dat ze meedraagt. Wonderlijk ook dat Frances Cobain medeproducent was, als kind van twee mensen die totaal van het padje af zijn. Maar misschien is dit haat manier om het te verwerken, wie zal het zeggen.

Het brengt de amateur-psycholoog in me naar boven dus. Maar behalve inzicht in de persoon en omgeving van Cobain, gelukkig ook wel veel muziek. Voor de grootste hit moet je wachten tot de aftiteling, interessanter zijn de alternatieve versies/ live beelden. Al had er van mij nog wel meer over de scene eind jaren 80/ begin jaren 90 in Seattle mogen worden getoond (Mudhoney, Melvins) en waarom niet iemand van Sub Pop aan het woord gelaten (al is de hele Seattle grunge beweging natuurlijk grotendeels een verzinsel van de pers maar dat terzijde)

Mooie documentaire die je in kijkje geeft in het leven en de gedachte van Kurt Cobain. Brett Morgen combineert oude beelden, animatie en live beelden tot een mooi chaotisch geheel. De soms wazige en warrige combi symboliseert op mooie wijze het leven van de hoofdpersoon. Het mooie van deze docu is dat het geen verheerlijking is van een ster, maar een realistisch, hard en vol met kritiek gevuld portret van een superster die geen superster wilde zijn. 4.0

Wellicht op punten is dit beeldverhaal bezijden de waarheid, maar ik moet zeggen dat ik wel er geïntrigeerd door was. Na het lezen van deze recensie zeker ook benieuwd naar andere verhalen.

Die home videos van Courtney/cameraman vond ik teveel van het.. euh.. 'goede'.

Bijzondere documentaire. Het mag uiteraard wel duidelijk zijn dat je een fan moet zijn van de muziek van Nirvana om dit te waarderen. Kurt Cobain: Montage of Heck is een intense kijk in het leven van Kurt. Het wordt verteld vanuit het perspectief van Kurt en dat is zeker bijzonder. Verwacht niet al te veel informatie over Nirvana in het algemeen. Het is echt een heel persoonlijk kijkje in het hoofd van Kurt en de mensen om hem heen. Regisseur Brett Morgen laat de meest intieme beelden zien aan de kijker. Wees gewaarschuwd: er zitten een aantal gestoorde beelden tussen. Dan doel ik op het gezinsleven van Kurt en Courtney.

Montage of Heck laat uiteraard beelden uit het leven van Kurt zien maar wordt vooral gekenmerkt door de tekenfilm stijl die prachtig verweven wordt in de film. Het geeft een extra diepe laag aan het geheel. Als kijker krijg je ook een hoop beelden te zien van het handschrift van Kurt (dat er bijvoorbeeld dingen op papier worden gezet). Dat is in het begin leuk maar gaat helaas iets te lang en te vaak door. Uiteraard wordt de docu opgeleukt door de muziek van Nirvana die op toepasselijke momenten te horen is. Jammer genoeg had ik graag meer beelden gezien van optredens. De focus ligt duidelijk op het bizarre leven van Kurt. Aan de ene kant is dat goed, maar aan de andere kant blijft het een lange tijd iets te intens. De balans is soms een beetje ver te zoeken.

We kunnen allemaal onze eigen conclusies trekken, na het kijken van deze film, maar het blijft een feit dat Kurt Cobain's leven vrij destructief is geweest. Het lijkt alsof Kurt zijn hele leven heeft toegewerkt naar zijn zelfmoord. Courtney Love doet nog een duit in het zakje als de meest slechte invloed op Kurt's leven. Een mens waar ik dan ook nooit respect voor zal krijgen. Ze krijgt op subtiele wijze een paar figuurlijke tikken van de interviewer (ze lijkt wel stoned tijdens het interview, ze heeft het niet eens door). Het ergste is dat ze haar eigen drugsgebruik bagatelliseert en die van Kurt op de voorgrond zet. Een verschrikkelijk mens. De leukste interviews vind ik die met Krist Novoselic en de ex-vriendin van Kurt. Jammer dat Dave Grohl niet geïnterviewd wordt. Een gemiste kans als je het mij vraagt. Kurt Cobain: Montage of Heck is een intense documentaire die een ode is aan de legende.

4*

Ik lees hier een aantal keer dat het jammer is dat Dave Grohl niet wilde meewerken of dat hij misschien bewust niet is geïnterviewd. Dit is niet het geval. Tijdens het maken van de docu was Dave ivm het maken van zijn eigen docu Sound City niet beschikbaar. Toen Dave wel beschikbaar was had Brett Morgen al een eindmontage gemaakt met de interviews die al waren gedaan. Daar was hij zo tevreden over dat hij besloot Dave niet meer te interviewen. Initieel was het plan er dus wel en zegt het niks over het waarheidsgehalte.

Het had idd leuk geweest als Dave Grohl erbij was geweest, maar het is in de eerste plaats een documentaire over Kurt Cobain en niet over Nirvana.

Als groot fan van Nirvana/Kurt Cobain was ik al een lange tijd zeer benieuwd naar deze documentaire.

Heb hem eindelijk bekeken en het was echt een zeer indrukwekkende docu. Heel tof om een beetje in het leven van Kurt te stappen, met name de eerste helft was echt geweldig. Erg veel informatie over zijn jeugd dat werd verteld in een soort anime film met zeer mooi muziek van Nirvana in een soort klassiek jasje gestoken, echt heel mooi.

Terwijl ik zo'n groot Nirvana fan ben kreeg ik toch veel dingen te zien en te horen wat ik nooit had geweten.

De 2e helft van de film was voor mij ietsjes minder interessant omdat ik zelf al heel veel van deze beelden al eerder op het internet heb gezien, maar toch zeer leuk en interessant om naar te kijken.

Binnenkort ook is Soaked In Bleach bekijken.

Al met al een absolute 3,5* voor deze docu over Kurt Cobain.

Die discussie hebben we hier al eerder gevoerd. Daar komen we niet uit volgens mij.

Dit was niet het geval. Grohl was wel degelijk gevraagd, maar deze was net druk bezig met zijn eigen documentaire "Sound City". Toen hij weer beschikbaar was, vond de regisseur de docu wel goed zo...

Beetje druk af en toe, maar met afstand de meest complete en intieme docu over Kurt Cobain tot nu toe. En dat dochter Francis Bean als executive producer optreedt, ach, wat maakt dat verder nog uit? Geldklopperij of niet, ik had hem voor geen goud willen missen. 4,5*

Nou ik heb mooi van die dik 135 minuten genoten.

Ontgoochelend. Arty farty dat wel, maar geen enkele diepgang, niks over Nirvana behalve footage dat we al wel eerder zagen, zijn dood wordt afgehandeld in 20 seconden, had er veel meer van verwacht.

Cobain: Montage of Heck

Kurt Cobain, een icoon van mij al sinds dat ik in het muziek wereldje terecht kwam. Toch, zijn de meeste details, de meeste details van Cobain mij altijd weg gelopen en ik wist de meerderheid van deze details nooit. Nu ik deze documentaire heb gezien weet ik veel meer, misschien dingen wat ik wel helemaal niet wou weten, maar toch ook weer wel want, het was voor de grootse tijd toch een icoon. Details over de gedachtegang van Cobain, details van de persoon in kwestie, vaak toch wel een gek, beetje psychisch op sommige beelden gericht maar ook wel inspirerend.

Deze docu verwerkt een paar levenspunten van Cobain uit het oogpunt van Kurt zelf maar, ook met zijn omstanders. Van zelfgemaakte clips samen met mevrouw Love, naar animatie beelden en dan weer mensen die geïnterviewd werden. Over veel onderwerpen zoals : een hevige pijn in zijn maag tot aan zijn heroïne verslaving, zo gek nog niet of je krijgt vele details mee in deze docu. Zo kreeg je al te zien dat hij in zijn vroegere jaren al heel erg actief was, hij dacht altijd aan alles en het maakte vaak niet uit wanneer, hij zat wel aan iets te denken. Maar ook zijn tekeningen zagen er niet als roosjes uit. En zijn dagboek berichten, tenminste die overgebracht werden als dagboek opgaves. Met heel vaak teksten als "kill youself" etc.

Ondanks dat Cobain met de band Nirvana erg populair was geworden, wat hij opzich ook wel wou heeft de beste man zich helaas van zijn leven beroofd, en moeten we ook helaas de toch wel kunsten van Cobain ook missen in de muziek industrie maar, de platen die uitgebracht zijn moeten we maar beter als goud bewaren.

Cobain: Montage of Heck is een documentaire wat mij erg geraakt. Ik zat vaak met kippenvel te kijken wat er bij Cobain om ging, dat was niet altijd normaal... Nee, deze docu laat zijn negatieve kanten vaak zien maar, ook de positieve kanten. Toch zijn populariteit samen met Nirvana en hits die telkens goed scoorden en mij nu op de dag nog vermaken. Dan meer te denken aan de songs: Nirvana - Smells Like Teen Spirit - YouTube , Nirvana - Come As You Are - YouTube en op het eind toch het goeie nummer Where did you sleep last night - Nirvana - YouTube .

Ik heb echt genoten van deze docu die mij 135 puur wist te vermaken, te interesseren en op de levensstijl van Cobain kon wijzen. Hierna toch maar eens een poging wagen met Soaked in Bleach (2015).

4.5*

Audiovisueel aantrekkelijke docu over een nogal typische rockidool. Bij vlagen behoorlijk heftig, soms ook ronduit irritant. Voor de echte fanboys waarschijnlijk weinig nieuws onder zon. Ondanks dat het een behoorlijke zit was kon het mij wel bekoren.

Van Nirvana vond ik vooral de Unplugged MTV weergaloos en Last Days van Gus van Sant was ook een subjectieve invulling over het leven van Cobain dat ik niet snel zou vergeten.

Deze docu Montage of Heck was een zeer indringend en gedetailleerde inkijk in het persoonlijke leven van het icoon uit vervlogen jaren. Soms zelfs overviel me het gevoel als een voyeur al te vrijpostig binnen te vallen, maar bovenal is dit een uiterst beladen geschiedschrijving van een zeer dramatisch leven dat niet anders dan met zelfdestructie kon eindigen.

All Apologies en My girl om mee af te sluiten; 't kon naar mijn smaak niet beter, al ging het beeld wel heel abrupt op zwart.

Mooie documentaire die het leven van Kurt Cobain in al zijn aspecten van bij zijn geboorte toont.

Uiteraard komen er ook vele beelden in van Cobain's carrière en de succes met Nirvana.

Tragisch dat die successen uiteindelijk zijn dood hebben teweeg gebracht, hij kon het succes en kritiek niet aan.

Maar Cobain zal verder leven dankzij zijn muziek en ook door het feit dat hij, al dan niet bewust, tot de club van 27 behoort !!

Deze docu duurt ruim 2 uur maar kijkt heel vlot weg, alleen al omdat het korte leven van Kurt Cobain zo bewogen was.

Aanrader voor de liefhebbers van Nirvana en ook voor diegenen die niet weten wie Cobain was !!

Man wat is dit toch een ijzersterke docu.

Gisteren voor de 2e keer gezien en ook nu weer vloog de tijd voorbij.

Het is zo'n mooie, bijzondere maar vooral erg trieste zielige en heftige film om te zien.

Er zijn zoveel momenten waar ik ook nu echt weer kippenvel en rillingen van kreeg. Vooral de scene waar je Kurt met zijn dochter ziet zitten terwijl hij vreselijk hard aan de drugs zit en onwijs high was, hier kreeg je echt een brok van in je keel.

Pfff, wat had de man een moeilijk leven

Ook nu was het weer heerlijk om naar de animatie te kijken en de muziek die gespeeld werd. PRACHTIG.

Al met al is dit een zeker een must see voor de Nirvana fans.

Mijn stem van 3,5 ga ik ophogen naar een 4,0*

Redelijk. Chaotisch, kunstzinnig. Af en toe interessante concert beelden. Veel liedjes blijven top.

In 1994 was ik 18, dus de zeitgeist van destijds komt me bekend voor. Het mooie van deze documentaire is de zeer persoonlijke blik op Cobain's leven. Met name de prive-filmpjes met Courtney Love zijn alsof je in dezelfde ruimte bent. Stylistisch is de hele zit nogal heftig door de artistieke invalshoek. Voor mij was dat soms teveel van het goede. Maar het hoort wel bij Cobain en Nirvana. Dat het overlijden van Cobain zeer miniem wordt behandeld is een groot gemis. En daar zal de invloed van Love (en misschien oom zijn dochter) hebben gegolden). In het pre-internettijdperk werd zijn moord vrij snel als zelfmoord bestempeld en daarmee 'case closed', iets waar de autoriteiten nu niet zo makkelijk mee weg zouden komen. Er zijn teveel onbeantwoorde vragen. Dat deze documentaire op verzoek van Love zou zijn gemaakt. is des te meer reden om niet alles volledig serieus te nemen.

Zeer sterke docu.....4 stars.

Vond er niet zoveel aan.

Toegegeven, de vorm is redelijk apart. Een mix van brakke oude filmpjes, interviews en animatie om de boel wat extra op te leuken. Er zit niet zo héél veel lijn in deze docu, behalve dan dat de vertelling gewoon chronologisch is. Maar uiteindelijk wil de film toch vooral een impressie van de persoon Cobain geven.

Dat lukt ook aardig, alleen is het geschetse beeld er eentje waar ik niet zo heel veel waardering of interesse in had. Ondanks wat triest gejengel over Cobain's jeugd blijft hij toch voornamelijk een vervelend figuur die héél populair werd, die populariteit ook opzocht en dan maar ging klagen dat hij liever niet populair wilde zijn.

Moet zeggen dat ik verder ook helemaal niks met Nirvana had vroeger. Het was een andere scene en zo bekend waren ze hier nu ook weer niet. Wat hitparadehitjes, maar verder niet de wereldschokkende band die er doorgaans van gemaakt werd. Vind de muziek nog steeds helemaal niks, net zoals ik de lyrics nog steeds erg flauw vind en maar weinig geboeid kan zijn door de "kunst" achter het klagen.

De animaties tussendoor zijn ook niet van hoog niveau, de interviews blijven een beetje leeg en je ziet vooral de ondergang van een niet zo interessant figuur die vaak worstelt met zichzelf. Allicht interessant voer voor de fans en kudos dat ze eens wat anders geprobeerd hebben met deze docu, maar veel indruk maakte het niet.

1.5*