Cobain: Montage of Heck (2015)

Een mooie en bijzondere rockdocu waarvan de kracht is dat het sterk autobiografisch en intiem is (de film vertelt niet de geschiedenis van Nirvana maar laat de wereld door de ogen van Cobain zien in de vorm van een collage en selectie van notities, tekeningen, schilderijen, opnamen en filmbeelden van Cobain zelf met een focus op de familie/geborgenheid die Cobain zo graag wilde maar niet kon vinden) en welk collage meesterlijk is aaneengeregen tot een achtbaan van animatie, beeld en geluid in de rauwe en morbide stijl van Cobains eigen werk. Zoals de regisseur beoogt dompelt de film je in een unieke ervaring van beeld en geluid en leren we de mens Cobain echt (enigszins) kennen.

Montage of heck is visueel een juweeltje om te zien. Mooie tekenfilmstukken om het verhaal te visualiseren, zijn teksten en geluidsmomenten vorm te geven en een sfeer aan te geven. Zeer mooi gedaan. Ook de homevideo's en Tour video's waren goed, mooi aandoenlijk en soms zeer ongemakkelijk. De interviews waren wat magertjes. Zijn eerste vriendin gaf aardig wat, en was interessant, maar moeder en Courtney, waar je het meeste van verwachtte, vielen wat tegen.

Veel moest je zelf doen. Lezen... En aangezien ik de niet ondertitelde versie zat te kijken was dat soms flink werken.

Deze docu is een aanwinst voor de fans! Zeker waar. Maar voor de onwetende misschien wat te magertjes kwa info. En ik als fan van het eerste uur had ook een beetje dit gevoel...

Had aangevuld mogen worden tot twee en een half uur met Krist.

Maar misschien moet ik hem nog een keer kijken met ondertitels om de geschreven teksten meer te laten uitleggen...

Al met al een prima docu en ik voelde met weer 17!

4**

Zo. Even bijkomen.

Dit is veruit de meest intense en interessante rockumentary (als je het zo mag noemen) die ik ooit heb gezien. Ik kreeg na 5 minuten al kippenvel en volgens mij is dat ook niet meer weggegaan.
Toen Kurt de laatste zin van Where Did You Sleep Last Night zong kwamen bij mij de emoties toch wel omhoog.

Ik kan het net geen 5* geven vanwege o.a. het gemis van Dave Grohl.
4,5* dus.

Echt een aanrader voor iedere fan van Kurt of Nirvana.

Uitstekende documentaire over het leven van Kurt Cobain. Veel persoonlijker dan dit document over de stem van een generatie en de frontman van Nirvana zal er niet snel verschijnen. Een onderhoudende aaneenschakeling van talking heads (vooral naaste familie), archiefmateriaal, home-movies en mooie, veelzeggende animaties.

Een docu die vooral inzoomt op Kurt Cobain en de man die hij was.

Persoonlijk vond ik vooral de eerste helft over zijn jeugd intrigerend. Over hoe hij rebels werd door zijn familie die voor hem niet echt aanvoelde als familie. Ook hoe hij aanraking kwam met drugs en zo om ging met types waar hij niet mee om zou zijn gegaan als hij geen gebruiker was.

Zeer herkenbaar trouwens, want ik weet uit eigen ervaring dat dit in de praktijk ook zo is. Ik ken een persoon die ook een periode gebruiker was en in die periode ging hij bij mensen over de vloer waar hij normaal gesproken nooit mee zou omgaan.

Het tweede deel vind ik wat akeliger. Vooral de beelden van hem en Courtney Love zijn wel heel persoonlijk en voelen soms wat tragisch. Vooral wanneer beiden onder invloed van het een en ander lijken te zijn. Knap van Love dat ze deze beelden openbaar durfde te maken in deze docu, want naast dat ze zeer persoonlijk zijn laten ze ook niet de beste kant van hun bestaan zien.

Het krabbelige handschrift van de man voegt helaas niet altijd iets toe. Meestal kan het wel in de context geplaatst worden en zorgt dit op het einde zelfs voor een harde confrontatie. Er zijn alleen ook veel momenten waarbij het wat overbodig is en zijn handschrift zelfs slecht leesbaar is.

Een persoonlijkere documentaire over Cobain dan deze zal men waarschijnlijk nooit maken, dus voor zij die geïnteresseerd zijn in wat meer back story over deze muzikant is dit een waardevolle docu.

Typisch trouwens: ik zag laatst een stuk van een BBC docu waarin men het over Jimi Hendrix had. Zowel Hendrix als Cobain stierven op 27-jarige leeftijd. Een aparte toevalligheid tussen deze twee rock iconen.

Doorgedraaid duo.

Je kunt veel van deze documentaire zeggen, maar niet dat er een romantisch beeld geschetst wordt van Kurt Cobain. De leadzanger en het brein achter een van de beroemdste bands uit de jaren negentig komt er niet echt goed vanaf. Al ben je geneigd - dankzij de filmmakers - eerder een gevoel van medelijden met hem te hebben dan boos op hem te zijn. En dat is opmerkelijk, want met name tegen het einde zijn de homevideo's met kindermishandeling nogal straight in your face. Gefrustreerde vrouw Courtney Love die het Shaken-babysyndroom een nieuwe invalshoek biedt in een grappig bedoeld toneelstukje bijvoorbeeld. Omdat het stel kritiek kreeg in de pers. Terechte kritiek, zo blijkt. Ook Cobain die zo stoned is dat hij bijna van zijn stoel afvalt is doodeng. Met name omdat hij de baby op schoot heeft. De baby, die op het punt staat om geknipt te worden door haar moeder. Ook stoned, maar voorzien van een schaar...

Toch valt het allemaal redelijk goed te begrijpen als je de historie van de zanger kent. En die wordt met behulp van familie, audio, 8mm en videocamerabeelden behoorlijk veelzijdig weergegeven. En visueel gezien uiterst creatief, met dank aan de vele tekeningen van de getergde muziekheld. Hij was hyperactief, zo vertelt moeder. Pa vluchtte daarom volgens haar letterlijk weg. Het icoon kwam dus uit een gezin waar men - wellicht vanwege een onbegrepen ontwikkelingsstoornis als ADHD of iets dergelijks en de daarop volgende verkeerde medicatie - dodelijk vermoeid was geraakt door de kleine Kurt. Dat moet hij hebben gevoeld. De uitzichtloosheid straalt nog van vaders gezicht af. En vervolgens werd het joch bij het ene na het andere familielid gedropt. Niemand hield het uit. Stiefmoeder probeert het netjes te zeggen: Kurt was gemeen tegen de andere kindjes. De zanger zelf ging ook nog eens gebukt onder een seksschandaal.

Continu last van je maag. Je zal het maar hebben. En dokters vinden vervolgens niks. Helemaal niks. Alsof je gek bent. Elke dokter die bovenstaande twee alinea's zou lezen zou op zijn minst een verband kunnen leggen, maar misschien had het toch een andere oorzaak. Alhoewel. Als dokter van zo'n beroemdheid zoek je extra goed zou je denken. Spanningen of niet, de zanger besloot al snel zelf de apotheker uit te hangen met zijn eerst verafschuwde heldin. Heroïne dus. Ondertussen levert hij de ene muzikale parel na de andere af. Zelfs als hij na een ongekend dieptepunt - jarenlang spuiten met zijn vrouw, die zelfs zwanger van geen ophouden weet - weer terugkeert voor een nieuw meesterwerk 'In Utero'. 'Verkracht me!' schreeuwt hij in de microfoon. En in een ander lied zingt hij de beklijvende zinnen: 'Mijn hart is gebroken, maar ik heb hier wat lijm. Help me inhaleren'...

Zoals bassist Novoselic aan het begin van de docu al meldt: Cobains zelfdestructie is in al zijn kunst verwerkt. Drummer Grohl wordt niets gevraagd en dochter Frances is producer. Twee redenen om achter je oren te krabben. Ook wanneer moederlief iets te geënsceneerd vertelt dat ze na het beluisteren van zoons nieuwe plaat hem voorspelt dat dit de wereld zal veranderen, jeukt het een beetje. Maar misschien is dat wel om niets. Want kan het echter? Courtney Love krijgt zelfs nog even een sneer van de interviewer. Al zal de botox menige rimpel verbergen, waarschijnlijk heeft haar drugsverleden de hersencellen allang opgeslokt. Ze lijkt dan ook geen spijt te hebben. Of laat men dat bewust weg? Zoals de makers ongetwijfeld meer hebben weggelaten en misschien wel iets teveel ruimte hebben gegeven aan de ziekelijke homevideo's van het doorgedraaide duo. Desondanks is dit sterk. Zeer sterk.

Zeer goed.

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Uitermate irritante docu welke zonder alle gekkigheid welke voortdurend tussen de informatieve stukken heen wordt gesneden minstens de helft korter zou kunnen. Langdradig, vervelend en oninteressant, ook al is het op basis van nog nooit eerder openbaar gemaakte bronmaterialen.

1.5 sterren

Bijzondere HBO-documentaire, die de kijker aan de hand van zeldzaam archiefmateriaal en bizarre animatiescenes de verontrustende denkwereld van wijlen Kurt Cobain inzuigt. Geen makkelijk kijkvoer en bij vlagen best heftig qua beeld en geluid, maar tegelijkertijd wel fascinerend. De vrijgegeven home-video opnamen geven een ongemakkelijk en vervreemdend kijkje in het tragische en eenzame korte leven van deze superster tegen wil en dank.

Kurt Cobain is geen portret van Nirvana of zijn frontman op zich, maar van de persoon Kurt Cobain. Dit is het portret van de man zelf en enorm diepgaand. Wetende dat Cobain al 21 jaar overleden was voor de film uitkwam. Een indrukwekkende documentaire die perfect weet te spelen met de beelden en met veel kennis en liefde monteert. De muziek komt mooi uit en de beelden zijn meer dan wat bij elkaar geraapte archiefbeelden. Er wordt gespeeld met animatie en geluidsfragmenten. Natuurlijk komt ook Nirvana zelf aan bod, maar zelfs dan blijft het Kurt Cobain die centraal staat.

Brett Morgen begon er al aan in 2007 en dat met de hulp van Courtney Love, Frances Bean Cobain en interviews met familie en Novoselic. Grohl kon niet met z'n drukke agenda, maar op zich hoeft dat ook niet. Had leuk geweest, maar het is dan ook vooral een Cobain-documentaire en geen Nirvana-documentaire. Morgen deed zelf de eindmontage en blijkbaar was Frances Bean Cobain enorm gelukkig met het resultaat. Zegt volgens mij genoeg over de sfeer die weergegeven wordt. Als het geen Kurt-verhaal was, had ze hier denkelijk wel commentaar op gegeven. Zoals eigenlijk de meeste muzikale documentaires die een persoonlijker beeld willen schetsen van een artiest.

Kurt Cobain: Montage of Heck is dieper gegaan bij een artiest dan we gewoonlijk zien. Knap gemaakt, geen pure ophemeling maar gewoon open. Sterke muziekkeuze en montage. En ik ben blij dat het overlijden zelf niet wordt getoond. Het zou de film te veel overheersen en het blijft een film over het leven van de zanger. Geen sensatiefilm rond een veel te jong gestorven rockidool.

Mooie documentaire die je in kijkje geeft in het leven en de gedachte van Kurt Cobain. Brett Morgen combineert oude beelden, animatie en live beelden tot een mooi chaotisch geheel. De soms wazige en warrige combi symboliseert op mooie wijze het leven van de hoofdpersoon. Het mooie van deze docu is dat het geen verheerlijking is van een ster, maar een realistisch, hard en vol met kritiek gevuld portret van een superster die geen superster wilde zijn. 4.0

Bijzondere documentaire. Het mag uiteraard wel duidelijk zijn dat je een fan moet zijn van de muziek van Nirvana om dit te waarderen. Kurt Cobain: Montage of Heck is een intense kijk in het leven van Kurt. Het wordt verteld vanuit het perspectief van Kurt en dat is zeker bijzonder. Verwacht niet al te veel informatie over Nirvana in het algemeen. Het is echt een heel persoonlijk kijkje in het hoofd van Kurt en de mensen om hem heen. Regisseur Brett Morgen laat de meest intieme beelden zien aan de kijker. Wees gewaarschuwd: er zitten een aantal gestoorde beelden tussen. Dan doel ik op het gezinsleven van Kurt en Courtney.

Montage of Heck laat uiteraard beelden uit het leven van Kurt zien maar wordt vooral gekenmerkt door de tekenfilm stijl die prachtig verweven wordt in de film. Het geeft een extra diepe laag aan het geheel. Als kijker krijg je ook een hoop beelden te zien van het handschrift van Kurt (dat er bijvoorbeeld dingen op papier worden gezet). Dat is in het begin leuk maar gaat helaas iets te lang en te vaak door. Uiteraard wordt de docu opgeleukt door de muziek van Nirvana die op toepasselijke momenten te horen is. Jammer genoeg had ik graag meer beelden gezien van optredens. De focus ligt duidelijk op het bizarre leven van Kurt. Aan de ene kant is dat goed, maar aan de andere kant blijft het een lange tijd iets te intens. De balans is soms een beetje ver te zoeken.

We kunnen allemaal onze eigen conclusies trekken, na het kijken van deze film, maar het blijft een feit dat Kurt Cobain's leven vrij destructief is geweest. Het lijkt alsof Kurt zijn hele leven heeft toegewerkt naar zijn zelfmoord. Courtney Love doet nog een duit in het zakje als de meest slechte invloed op Kurt's leven. Een mens waar ik dan ook nooit respect voor zal krijgen. Ze krijgt op subtiele wijze een paar figuurlijke tikken van de interviewer (ze lijkt wel stoned tijdens het interview, ze heeft het niet eens door). Het ergste is dat ze haar eigen drugsgebruik bagatelliseert en die van Kurt op de voorgrond zet. Een verschrikkelijk mens. De leukste interviews vind ik die met Krist Novoselic en de ex-vriendin van Kurt. Jammer dat Dave Grohl niet geïnterviewd wordt. Een gemiste kans als je het mij vraagt. Kurt Cobain: Montage of Heck is een intense documentaire die een ode is aan de legende.

4*

Cobain: Montage of Heck

Kurt Cobain, een icoon van mij al sinds dat ik in het muziek wereldje terecht kwam. Toch, zijn de meeste details, de meeste details van Cobain mij altijd weg gelopen en ik wist de meerderheid van deze details nooit. Nu ik deze documentaire heb gezien weet ik veel meer, misschien dingen wat ik wel helemaal niet wou weten, maar toch ook weer wel want, het was voor de grootse tijd toch een icoon. Details over de gedachtegang van Cobain, details van de persoon in kwestie, vaak toch wel een gek, beetje psychisch op sommige beelden gericht maar ook wel inspirerend.

Deze docu verwerkt een paar levenspunten van Cobain uit het oogpunt van Kurt zelf maar, ook met zijn omstanders. Van zelfgemaakte clips samen met mevrouw Love, naar animatie beelden en dan weer mensen die geïnterviewd werden. Over veel onderwerpen zoals : een hevige pijn in zijn maag tot aan zijn heroïne verslaving, zo gek nog niet of je krijgt vele details mee in deze docu. Zo kreeg je al te zien dat hij in zijn vroegere jaren al heel erg actief was, hij dacht altijd aan alles en het maakte vaak niet uit wanneer, hij zat wel aan iets te denken. Maar ook zijn tekeningen zagen er niet als roosjes uit. En zijn dagboek berichten, tenminste die overgebracht werden als dagboek opgaves. Met heel vaak teksten als "kill youself" etc.

Ondanks dat Cobain met de band Nirvana erg populair was geworden, wat hij opzich ook wel wou heeft de beste man zich helaas van zijn leven beroofd, en moeten we ook helaas de toch wel kunsten van Cobain ook missen in de muziek industrie maar, de platen die uitgebracht zijn moeten we maar beter als goud bewaren.

Cobain: Montage of Heck is een documentaire wat mij erg geraakt. Ik zat vaak met kippenvel te kijken wat er bij Cobain om ging, dat was niet altijd normaal... Nee, deze docu laat zijn negatieve kanten vaak zien maar, ook de positieve kanten. Toch zijn populariteit samen met Nirvana en hits die telkens goed scoorden en mij nu op de dag nog vermaken. Dan meer te denken aan de songs: Nirvana - Smells Like Teen Spirit - YouTube , Nirvana - Come As You Are - YouTube en op het eind toch het goeie nummer Where did you sleep last night - Nirvana - YouTube .

Ik heb echt genoten van deze docu die mij 135 puur wist te vermaken, te interesseren en op de levensstijl van Cobain kon wijzen. Hierna toch maar eens een poging wagen met Soaked in Bleach (2015).

4.5*

Audiovisueel aantrekkelijke docu over een nogal typische rockidool. Bij vlagen behoorlijk heftig, soms ook ronduit irritant. Voor de echte fanboys waarschijnlijk weinig nieuws onder zon. Ondanks dat het een behoorlijke zit was kon het mij wel bekoren.

Van Nirvana vond ik vooral de Unplugged MTV weergaloos en Last Days van Gus van Sant was ook een subjectieve invulling over het leven van Cobain dat ik niet snel zou vergeten.

Deze docu Montage of Heck was een zeer indringend en gedetailleerde inkijk in het persoonlijke leven van het icoon uit vervlogen jaren. Soms zelfs overviel me het gevoel als een voyeur al te vrijpostig binnen te vallen, maar bovenal is dit een uiterst beladen geschiedschrijving van een zeer dramatisch leven dat niet anders dan met zelfdestructie kon eindigen.

All Apologies en My girl om mee af te sluiten; 't kon naar mijn smaak niet beter, al ging het beeld wel heel abrupt op zwart.

Redelijk. Chaotisch, kunstzinnig. Af en toe interessante concert beelden. Veel liedjes blijven top.

Vond er niet zoveel aan.

Toegegeven, de vorm is redelijk apart. Een mix van brakke oude filmpjes, interviews en animatie om de boel wat extra op te leuken. Er zit niet zo héél veel lijn in deze docu, behalve dan dat de vertelling gewoon chronologisch is. Maar uiteindelijk wil de film toch vooral een impressie van de persoon Cobain geven.

Dat lukt ook aardig, alleen is het geschetse beeld er eentje waar ik niet zo heel veel waardering of interesse in had. Ondanks wat triest gejengel over Cobain's jeugd blijft hij toch voornamelijk een vervelend figuur die héél populair werd, die populariteit ook opzocht en dan maar ging klagen dat hij liever niet populair wilde zijn.

Moet zeggen dat ik verder ook helemaal niks met Nirvana had vroeger. Het was een andere scene en zo bekend waren ze hier nu ook weer niet. Wat hitparadehitjes, maar verder niet de wereldschokkende band die er doorgaans van gemaakt werd. Vind de muziek nog steeds helemaal niks, net zoals ik de lyrics nog steeds erg flauw vind en maar weinig geboeid kan zijn door de "kunst" achter het klagen.

De animaties tussendoor zijn ook niet van hoog niveau, de interviews blijven een beetje leeg en je ziet vooral de ondergang van een niet zo interessant figuur die vaak worstelt met zichzelf. Allicht interessant voer voor de fans en kudos dat ze eens wat anders geprobeerd hebben met deze docu, maar veel indruk maakte het niet.

1.5*

Bijzonder mooie docu over Kurt Cobain. In mijn puberteit draaide ik Nirvana helemaal grijs, en nog steeds staan alle albums in mijn cdkast. En als liefhebber van biografieën verslond ik al diverse boeken over de band. Deze documentaire vertelt dan ook weinig nieuws qua bandbiografie.

Echter, waar het op het persoonlijke vlak aankomt is deze docu een stuk dieper dan menig biopic. Het gebruik van Cobain’s dagboeken vind ik bijzonder dubbel (want: privé), maar deze zijn al zo lang openbaar dat deze discussie niet nogmaals gevoerd hoeft te worden met betrekking tot deze film.

Groot pluspunt zijn de animatie en de talloze privé-beelden. Het totaal levert een ietwat chaotische, maar daardoor des te treffender portret op. Er wordt hier een interessante kijk geboden in de bijzonder creatieve, maar ook moeilijke geest van één van de grootste songwriters van de late 20e eeuw.

4*

Nirvana is on a collision course with the world.

Docu die ik enkele jaren terug al eens zag en toen met zijn duistere en nare animaties wel een bepaalde indruk achterliet. Met de muziek had ik wat dat betreft vroeger weinig, hoewel Smells Like Teen Spirit wel redelijk in het gehoor lag. Toch is de interesse voor grunge de afgelopen jaren toe genomen met interesse voor muziek als Nirvana en Alice in Chains, en zeker zie ik een parallel tussen Cobain en de oud frontman van Alice in de vorm van Layne Staley die ook niet een lang leven gegund was en ten onder ging aan problemen in privésfeer en drugs.

Kurt Cobain: gek of geniaal? Of overgevoelig, heldervoelend en de pech van een lastige jeugd die wellicht de nodige drempels opwierp? Weten zullen we het nooit, creatief, hyper en onbegrepen was hij en blijft hij zelfs na zijn dood. Ik zou zeggen dat het maar de vraag is of hij zichzelf begreep, maar de vraag stellen is hem ook meteen beantwoorden, de heroïne verslaving en zelfmoord geven maar al te goed aan dat het leven te hoog gegrepen was en hij zichzelf en alles om zich heen niet meer aan kon. Hoewel allemaal geen verassing is het verhaal toch op zijn minst tragisch te noemen.

Bizar zijn de verhalen uit zijn jeugd en de wijze waarop deze een spoor na kunnen laten waar je jaren later bewust of onbewust last van kan hebben. Schrijnend maar indrukwekkend wordt deze achtergrond onderbouwd door de animaties van Nederlander Hisko Hulsing fraai begeleid door bewerkingen van Nirvana's bekende nummers. Na de jeugd lijkt Cobain vooral een dromer in de relatie met Tracy. De stap naar Love lijkt de zaak er niet veel beter op te maken. Wellicht dat er raakvlak is tussen de twee maar tevens heb ik het gevoel bij Love een soort destructief gedrag te zien en legt ze met een aantal opmerkingen, bv over het drugsgebruik rondom Francis, maar wat graag de schuld bij Kurt. En wat zien ze er beide op een gegeven moment slecht uit en in puinhoop van een huis, en wat vind ik haar een aandachttrekker. Tevens is de dood rond haar eigen Hole bassist Kristen Pfaff nog altijd mysterieus te noemen. Het zou een 'gewone' overdose geweest zijn, maar Cobain zou wel degelijk ergens een relatie met haar gehad hebben en ooit gezegd dat hij Pfaff als artiest ontzettend bewonderende maar dit niet tegen Love kon zeggen wegens jaloezie. Theoretisch allemaal uiteraard, maar wie weet...Net als de dood van Cobain zelf waar ook enkele merkwaardige details zijn maar men verder niets kon bewijzen dat er eventueel meer aan de hand was.

Misschien wordt er veel te veel van gemaakt en was Cobain niet meer dan een verslaafde en verknipte frontman van een undergroundband die toevallig het succes vond waardoor zijn persoonlijkheid alle aandacht kreeg. De aantijgingen van Buzz Osbourne dat de docu 90% onzin is, en Cobain een acteur, bestempel ik als onzin. Novaselic reageert daar zelf op met de opmerking dat Osbourne zo is en het nooit met dingen eens is, en de naam Osbourne valt in het begin van de docu en wordt door Cobain zelf benoemd als 'af en toe een vriend', niet meer en niet minder. In plaats van Osbourne serieus te nemen met zijn kritiek, denk ik eerder dat hij gefrustreerd is omdat hij niet vaker genoemd wordt of juist een aandachttrekker is. Wellicht dat dit commentaar juist alleen nog maar mee werkt aan de status van de docu en mythewerking van Cobain. Iets heel goeds of verontrustend doet altijd stof opwaaien. Met de beelden van Smells Like Teen Spirit en de fraaie muziek montage in gedachten, is mijn aandacht maar weer eens getrokken door deze bijzondere band en diens muziek. Binnenkort maar weer eens in verdiepen, wat een docu al niet te weeg brengt.