Elvis & Nixon (2016)

Michael Shannon vind ik wel een goed acteur, maar past niet goed in deze rol Kevin Spacey komt wat overtuigender naar voren, maar dat vind lastig te bepalen omdat ik zo weinig weet over Nixon en deze tijdsperiode.

Het grootste gedeelte van de film gaat over het 'is het echt Elvis' en 'kunnen wij deze twee mannen echt bij elkaar blijven'.

Jammer dat ze zoveel tijd daaraan besteden en zo (relatief weinig aan het gesprek tussen Elvis en Nixon zelf. Ik had liever gezien dat ze hier wat dieper op in gingen.

De luchtige sfeer is nog wel leuk, maar de humor is me wat te repetitief.

Ik vind het lastig om deze film te beoordelen, omdat ik zo weinig info weet over Elvis, Nixon en dit gesprek dat ze voerden.

Aardige film over Elvis Presley die zich zorgen maakt over de richting waarin Amerika zich begeeft. Gebaseerd op het waargebeurde en enigszins bizarre verhaal achter de ontmoeting tussen Elvis en president Nixon. Zeker wel vermakelijk, maar het blijft wat aan de oppervlakte. Michael Shannon weet niet te overtuigen als Elvis. Dit in tegenstelling tot Kevin Spacey als Nixon (ondanks dat hij wat teveel op maniertjes vertrouwd). Met gemak 3.0 sterren.

Jammer ik vond het zeer slecht acteer werk ik had zeker van Kevin Spacey meer verwacht en ja Elvis spelen sorry wie was dit. In ieder geval geen Elvis en ik ben een Elvis fan.

Duurde een tijdje voordat ik Shannon accepteerde als Elvis. Ik dacht eerst dat het een grap was, of dat hij een 'impersonator' was. Uiteindelijk zat dit mij minder dwars, ook al bleef het wat vreemd aan doen. Wellicht heeft dit juist bijgedragen aan de absurde natuur van de film. Ik heb zeker gelachen, met name omdat hoe bizar sommige gebeurtenissen in de film ook zijn, ik mij toch voor kan stellen dat het enigszins zo gegaan kan zijn. Prima vermaak en eens een keer een ander soort humor dan de meeste comedies.

Nixon didn't want Elvis to leave the building

Leuk uitgangspunt om het verhaal rondom een foto zo uit te werken. Onverwacht een leuke film over een aparte ontmoeting tussen 2 heel verschilllende personen.

Het is af en toe net of je naar een toneelstuk kijkt door de dialogen.

Ik moest in het begin wel even wennen aan Michael Shannon als Elvis maar naarmate de film vorderde stoorde het me niet.

Fijn ook trouwens dat de soundtrack juist geen Elvis songs bevatte.

In december 1970 besluit Elvis Presley [Michael Shannon] president Richard Nixon te bezoeken, omdat hij ziet en dat de VS in crisis is en hij zijn talenten kan inzetten als 'federal-agent-at-large' (undercover) om zo bands als The Roling Stones of The Grateful Dead of drugsbendes te infiltreren. Daarvoor moet de President hem beëdigen en daarom schrijft hij een brief aan de president die hij - tot verbijstering van iedereen die erbij was - persoonlijk afgeeft bij Het Witte Huis. Elvis wacht de reactie af in het bijzijn van zijn entourage, bestaande uit Sonny [Johnny Knoxville] en Jerry [Alex Pettyfer], één van Elvis oudste en beste vrienden die zich heeft laten overhalen om mee te gaan, hoewel hij eigenlijk van plan was om zijn vriendin ten huwelijk te vragen tijdens een belangrijk etentje met haar ouders. Krogh [Colin Hanks], de persoonlijke assistent van Nixon, ziet een uitgelezen kans om het geschonden imago van de president op te vijzelen en doet daarom zijn best om de onverschillige Nixon over te halen Elvis te ontmoeten.

De foto die tijdens hun ontmoeting op 21 december 1970 is gemaakt, blijkt de meest opgevraagde foto uit het Nationale Archief te zijn. "Elvis and Nixon" is gebaseerd op de getuigenissen van Egil Krogh en Jerry Schilling en is dus een getrouwe reconstructie van wat zich heeft afgespeeld. Shannon is uitstekend als Elvis, een vertolking waarin de persoonlijkheid van Elvis sterk naar voren komt zonder te vervallen in tics. De aandacht voor de vriendschap tussen Elvis en Jerry zorgt voor een sterke dramatische lading en is het sterkste aspect van het scenario, omdat de film daardoor de verleiding weerstaat om in pure komedie te vervallen. Het hoogtepunt is onvermijdelijk de dag van de ontmoeting tussen 'The King' en 'The President' zelf, beginnend met een onverwacht verloop van de protocolbesprekingen en gevolgd door een verrassende uitvoering van dat protocol. Spacey heeft de moeilijke taak om een Nixon neer te zetten die voldoende herkenbaar is, niet teveel doet denken aan andere memorable Nixon-vertolkingen van Anthony Hopkins en Frank Langella, en waarin zijn eigen persoonlijkheid ook voldoende naar voren komt. Het samenspel tussen Shannon en Spacey toont aan waarom zij behoren tot de meest gerespecteerde acteurs in de filmwereld. Het scenario heeft hier en daar z'n tragere momenten, maar geeft deze toppers volop de kans om te laten zien wat ze kunnen.

Curieuze cv.

Ondanks dat er in 1997 al een komedie verscheen met hetzelfde onderwerp, wilde men het anno 2016 nog eens proberen. Het onderwerp is immers komisch genoeg: de immer stoned zijnde Elvis die aan de president vraagt om een undercoverbaan bij de narcoticabrigade. Alleen al dat gegeven moet voldoende zijn voor een glimlach. Ware het niet dat alles wellicht dichterbij de waarheid zit dan men zou denken. En dus is het meer een trieste bladzijde uit de geschiedenis van een van 's werelds grootste artiesten, dan dat het een vermakelijke film oplevert.

De erven Presley hebben dit vast op hun klompen aangevoeld, er is dan ook geen liedje van The King in te horen. Wel een prachtige versie van het door hem zo mooi gecoverde 'Peace in the Valley'. De onvolprezen Sister Rosetta Tharpe zingt zo mogelijk nóg mooier dan Elvis. Je zult zelden een betere versie horen van het oude gospellied van Thom Dorsey. De soundtrack is sowieso erg sterk en geeft zonder Presley zijn vocale aanwezigheid juist extra sjeu aan het surrealistische karakter van de film.

Of het meehelpt om er een kijkervaring van jewelste van te maken? Helaas niet, maar met acteerkanonnen als Michael Shannon en Kevin Spacey zou je dat echter wel mogen verwachten. De film doet aan als een toneelstuk en Spacey is niet sterk. Shannon wel, maar als Elvis volkomen ongeloofwaardig ondanks het feitjeskabinet. Er werd dan ook grif gebruik gemaakt van Jerry Schillings boek en Bud Kroghs memoires. Het schijnt zelfs dat ze na afloop van de film nog op stap zijn geweest met Johnny Knoxville, die Elvis' lijfwacht Sonny West gestalte geeft.

Elvis - die er een sport van maakte zoveel mogelijk justitiële badges te verzamelen - had DEA-agent nog niet op zijn cv staan. Alsof zijn carrière nog niet rijk genoeg gevuld was. Het blijft een interessant verhaal en op het karatekunstje na (dat wél lachwekkend is) vast voor 90% waar. Echt vermakelijk is het desondanks niet. Nergens wordt het hilarisch dan wel boeiend. En omdat het eerlijk gezegd nogal een curieuze periode van Presley betreft, die juist in die tijd beter beschermd had moeten worden tegen zichzelf, is dat een gemiste kans.

**½

Met dank aan September Film voor het recensie-exemplaar.

Jaaaaaaa leuk filmpje dit hoor. Je moet er maar opkomen; een film maken gebaseerd op een foto van een ontmoeting tussen 2 zeer verschillende mannen. Michael Shannon zou niet mijn 1e keuze zijn wat Elvis betreft, maar de man doet het geweldig. The King zat in een rare fase van zn leven en dat komt goed over. Ook Kevin Spacey bromt overtuigend als Nixon. Bijrollen zijn ook prima ingevuld met zelfs Johnny Knoxville als bodyguard.

Redelijk.

Frivool geschoten klucht. Snel en vlot gebracht, met twee hoofdrolspelers die perfect begrijpen in wat voor onzin ze meespelen. Zeker Michael Shannon, die in de verste verte niet op Elvis lijkt, kan me wel bekoren. Een paar keer goed gelachen, al is dit geenszins hoogstaande cinema. Wel uiterst geschikt als tussendoortje.

3