Margarita with a Straw (2014)

In films over het gehandicapt zijn, zeker als het om jongeren gaat, wordt doorgaans het besef dat de handicap toch nog ruimte biedt om het leven te ontdekken en niet volledig te worden uitgesloten, als hoofdthema aangesneden. Ook in deze tedere en toch wel emotioneel geladen "Margarita with a Straw".

Goede opbouw, mooie muziek, eenvoudig, zonder nutteloze scenes en heel intense vertolkingen.

Seksuele zelfontplooiing met een handicap als cerebrale parese. In 'Margarita with a Straw' (2014) zoekt de Indiase tiener Laila (Kalki Koechlin) naar manieren om uitdrukking te geven aan haar eigen seksualiteit. Ze zit in een rolstoel en heeft voor intieme dagelijkse handelingen - zoals zichzelf wassen of toiletgebruik - de hulp nodig van anderen. Een afhankelijkheidspositie waardoor haar negatieve zelfbeeld continu bevestigd wordt omdat de nadruk komt te liggen op wat ze niet kan, terwijl haar seksuele verlangens tot grote frustratie niet worden beantwoord. Op de achtergrond speelt ook de repressieve omgang mee met seks - zoals in gebruikelijk in een Indiase gezinssfeer- waardoor niet gesproken wordt over taboe-onderwerpen en Laila's isolement wordt vergroot. Zelfs met haar moeder (Shubhangini Damle), waar ze in de intimiteit van hun dagelijkse wasritueel praktisch alles mee deelt, is het moeilijk converseren over vriendjes en ingewikkelde verliefdheidsgevoelens. Toch weet dezelfde moeder de pater familias ervan te overtuigen dat Laila beter af is aan een New Yorkse universiteit. Het stigma in hun thuisland is te groot om ruimte te bieden voor iemand met een beperking om zichzelf intellectueel te ontplooien.

Waar handicap in cinema toch vaak voor iets anders staat dan de ervaringen van mensen met een handicap zelf, blijft 'Margarita with a Straw' (2014) dicht op de belevingswereld van een rolstoelgebonden jongere. Het is verfrissend hoe niet-stereotiep Laila een persoonlijkheid heeft die losstaat van afkomst of handicap. Dit geldt eigenlijk ook later in het verhaal voor de blinde activiste Khanum (Sayani Gupta), met wie Laila een liefdesrelatie krijgt in de taboesfeer. Tot aan zinnelijke, erotische scènes waarin de jonge vrouwen hun beider lichamen verkennen terwijl hun handicap daar maar ten dele een rol in speelt. Ik vind het een kleine deceptie dat Kali Koechlin helemaal geen cerebrale parese heeft en in elk opzicht prima voldoet aan heersende schoonheidsidealen. Het is niet eens dat ze haar rol slecht speelt - integendeel: ik kwam er pas achteraf achter dat Koechlin 'gewoon' een actrice is - maar hoe gaaf zou het zijn als nu juist voor deze rol iemand met een handicap het hoofdpodium kon pakken!? Maar los daarvan is Margarita with a Straw' (2014) een intieme, volwassen film over menselijke verlangens en hoe lang niet alle beperkingen voortkomen uit de grenzen van een lichaam.

Ik heb het eerder gezegd: zowel voor Hollywood, als Bollywood geldt, dat de echte goede films nooit de aandacht trekken en de echte goede acteurs en actrices krijgen nooit een oscar. Alleen commerciële shit krijgt aandacht. Deze film is een verademing: binnen een tijdsbestek van nauwelijks 2 uur komen zoveel aspecten aan bod: mensen met een beperking die ook lustgevoelens hebben, die ook recht hebben op seks, lesbische liefde in Hindoestaanse kring. Bi-seksuele liefde. Een moeder die overlijdt aan darmkanker. De botsing tussen het traditonele India, in de vorm van de houding van de moeder van de hoofdpersoon en het vrijgevochten westen, in de gedaante van de hoofdpersoon. De regie is oke, de muziek is oke, maar de acteerprestatie van de hoofdrolspeelster Kalki Koechlin, is fenomenaal!! Van de duizenden films uit Hollywood en Bollywood, die ik als filmverslaafde de afgelopen 57 jaar heb gezien, heb ik nooit een actrice gezien, die zo een indrukwekkende, fenomenale prestatie heeft neergezet. Wat een indrukwekkende film, wat een setting en wat een script. Zo idioot dat India deze film niet inzond naar de oscars. Een tien met een griffel!

Maar 17 keer beoordeeld, maar wat een ondergewaardeerd pareltje! India weet naast de typische Bollywood movies ook echt bijzondere films te produceren, waarvan dit er een is. Een film uit 2014, maar dankzij Netflix voor mij persoonlijk dé film van 2020.

Op zich vind ik een 3,5* te hoog voor deze film. Deze film balanceerde voor mij op het randje van mierzoet sentiment waarbij te veel bewust deze weg werd opgegaan. Dit geldt zowel voor het dramagedeelte als het meer romantische luik van de film.

Aan de andere kant benadert de film enkele interessante onderwerpen zoals seksualiteit bij mindervaliden en hoe dit nog steeds erg in de taboesfeer zit. De biseksualiteit deed daar eigenlijk nog een schepje bovenop. Enerzijds is het hoofdpersonage erg afhankelijk van derden, maar tegelijk wil ze op eigen benen staan door haar leven op te bouwen en zelfstandig te studeren in New York.

De ziekte van haar moeder is een onnodige subplot die op zich weinig toevoegt en de aandacht afleidt van het hoofdthema. Ook de seksscène met de jongen past in deze zelfde lijn waardoor het gevoel ontstaat dat er gewoon te veel hooi op de vork werd genomen.

Grootste troef is toch de verschijning van Kalki Koechlin die het meer dan prima doet in deze tedere emotioneel beladen film. Deed me qua stijl denken aan het eveneens mierzoete Yedinci Kogustaki Mucize (Film, 2019).

Net de film bekeken op netflix. Een mooie film. Laila was een hele goede actrice. Zo sterk acteren dat ze een handicap heeft. Maar vond het echt leuk om te kijken.