Comet (2014)

Magistraal. Hipster-romcom in hart en nieren, maar Esmail bewijst hiermee een groot(!) talent te zijn. De wijze waarop hij tussen de realiteit en een droomwereld balanceert, is doordrenkt van klasse. Het blijkt uit z'n opvallende kadrering (veel hoofdruimte en het zwaartepunt in de hoeken) waarmee hij z'n personages in een overweldigend grote kamer/wereld plaatst en veel ruimte creeërt; sfeerverhogend is een understatement.

Daarnaast valt Comet op door het afwijkende narratief. Esmail pakt 5 key points uit een relatie en verweefd die dusdanig door elkaar heen, dat het opbouwen en afbreken van de relatie elkaar continue in balans houdt. Hij durft het aan om de contrastrijke emoties een plaats na elkaar te geven en dat resulteert in een rollercoaster van de mooie en 'lelijke' kanten van de liefde. Justin Long en Rossum zijn het perfece duo. Niet in de laatste plaats door het uitzonderlijk vlot geschreven script, doordrenkt het soort speelsheid/like-ability waarmee men (of althans ik) zich graag identificeert. Een performance waar je U tegen zegt en veruit het meest memorabele koppel van de laatste jaren.

Een extreem doordacht indie-filmpje met de visuele flair, passende soundtrack en inhoud om massaal te worden geprezen... en terecht! Nu nog hopen dat het hier een beetje doorkomt..

Leuke wegkijkfilm, maar ook niet meer dan dat.

Een lekker speels filmpje, ongetwijfeld met liefde in elkaar gezet. Het hipstergehalte is wel aanzienlijk hoog, wat zich vooral uit in de ietwat irritante, geforceerd grappige dialogen tussen de twee hoofdpersonen. Eigenlijk jammer dat de regisseur gekozen heeft er deels een komedie van te maken, op deze manier krijgt de film toch een wat knullig karakter, terwijl dat mijns inziens niet echt nodig was. Het is anders dan de doorsnee romkom, al neigt er af en toe wel een heel klein beetje naar helaas.

Gelukkig valt er ook wel 't één en 't ander te genieten. De visuele stijl is zacht, mooi, en versterkt sommige emotionelere scenes op een effectieve manier, tevens is de soundtrack is ook zeer aardig (maar wel erg braaf). Verder verveelt het gelukkig nimmer, en is de structuur, hoewel inmiddels nog allesbehalve origineel, hetgeen wat de film nog wat extra cachet meegeeft.

Aardig filmpje dus, maar had bepaalde dingen toch liever net wat anders gezien. Kom uit op een kleine 3,0*.

Geweldige meevaller.

Had er eigenlijk niet zo veel van verwacht, weinig goeie Amerikaanse romances, vaak ook vallen ze in dezelfde categorie. Ofwel romcoms, ofwel indie hipsters. Comet leunt dan wel het dichtst aan tegen die laatste categorie, er is duidelijk veel meer gaande hier.

Visueel erg mooi. Geweldige framing, mooie scene overgangen, prachtig kleurwerk. Ook de soundtrack is sterk. Niet héél opvallend maar over de gehele film gezien wel duidelijk aanwezig. Rossum en Long doen het beiden goed, zeker omdat het personages toch wat (vervelende) eigenaardigheden vertonen. Gelukkig zit het nooit echt in de weg van de romance.

Esmail springt verder continue tussen 5 belangrijke momenten en steekt er ook nog wat zeer aparte eigenaardigheden in. Niet iedereen zal het leuk vinden, maar het geeft de film dat beetje extra eigenheid dat echt goede films gewoon nodig hebben.

Benieuwd naar z'n volgende, hopelijk kan hij bevestigen, want deze Comet was erg mooi.

4.0* en een uitgebreide review

Interessante en bij vlagen grappige romantische film. Ik heb sowieso altijd wel een zwak voor Justin Long. En de chemie met Emmy Rossum is heel fijn om te zien. En Rossum is gewoon heel fijn om te zien. Verhaal is goed te volgen ondanks dat hij steeds heen en weer springt. Moest wel een beetje aan 500 Days of Summer denken. Ook de relatie tussen de 2 hoofdpersonen had er wat van weg. De muziek is ook wel enigszins typisch indie, maar past er wel goed bij.

3.5*

Saai. Justin Long wist mij vanaf moment één te irriteren door heel cool proberen te doen maar daar gewoonweg niet in slagen. Daarmee kan de hele romance me al weinig meer schelen en dan is het doorbijten. De opbouw is wel aardig, maar al eerder (en beter) gedaan in een (500) Days of Summer. De subtiele muziek is wel lekker en de kadreringen zijn soms ook erg fraai. Deed me weleens denken aan Dreyers Jeanne d'Arc-film. Maar daarmee is er nog geen kijkplezier. 1,5*.

Matige film over een koppel tijdens een aantal verschillende stadia in hun relatie gedurende zes jaren. Vanwege de opzet fragmentarisch, in het begin wat rommelig en het wordt ook nogal snel eentonig. Redelijk sfeervol in beeld gebracht allemaal en een aantal aardige dialogen. Emmy Rossum en Justin Long doen het wel leuk, maar weten de film zeker niet te redden.

Qua stijl is dit een fijne en frisse film. Qua verhaal springt het heen en weer in de tijd waardoor dat element naar mijn mening niet het meest sterke punt is. Het is een film die je aan moet spreken of moet weten te raken. De dialogen en situaties leken mij aanvankelijk leuk en origineel, maar voelen op den duur nogal geforceerd aan omdat ze continu leuk en origineel, dus ook onrealistisch, proberen te zijn, alsof elke dialoog beter moet zijn dan de vorige. Voor mijn gevoel wil de regisseur/scriptschrijver teveel. Ben wel benieuwd wat hij nog meer gaat maken, want hij laat hier wel veel van zijn kwaliteiten zien al moet er wat aan finetuning worden gedaan. Een ruime 2,5*.

De cinematografie van Eric Koretz is het meest opvallend in dit aanvankelijk interessant, maar te gekunsteld romantisch drama dat leidt onder het feit dat de twee centrale karakters niet al te sympathiek zijn. 'Comet' toont in niet-chronologische volgorde het verloop van de relatie tussen de intelligente, maar sociaal niet al te handige Dell [Justin Long] en de wat wispelturige Kimberly [Emmy Rossum] over een periode van 6 jaar, waarbij de vraag is of sommige momenten dan wel gedroomd, dan wel in een parallel universum plaatsvinden. Een fascinerend idee, maar de vervelende karakters en een gebrek aan chemie tussen de beide hoofdrolspelers (die de film tevens co-produceerden) betekent dat de film nooit in de buurt komt van zijn potentieel.

Een rise and fall liefdesverhaal waarvan er eigenlijk al zoveel zijn (zelfs de chronologie-invalshoek is al eerder gedaan in onder andere 500 Days of Summer), maar die door de dromerige uitwerking en de vlotte en grappige dialogen toch zeker wel bestaansrecht op zichzelf heeft.

De teksten zijn zo grappig en ad rem dat het ook niet meer uitmaakt dat niemand in het echte leven zo met elkaar praat, het is bijna non-stop vermakelijk (lang geleden dat ik zo vaak hardop gelachen heb bij een film).

Wat personages betreft zien we wel veel meer van hem dan van haar. Kimberley is wel een érg blanco personage terwijl Dell degene is die echt een eigen karakter heeft meegekregen. Kan me voorstellen dat mensen hem irritant vinden, maar ik vond hem erg leuk, herkende mezelf ook behoorlijk in hem.

Vind het gemiddelde aan de lage kant hier, heb me hier erg mee vermaakt. Overigens wel meer als komedie dan dat het emotioneel of romantisch echt een snaar bij me raakte.

Met dank aan niethie voor de tip

4*

"Hey, I gotta ask you a really big question. I don't know if you can handle it. It's... It's really big."

Achteraf lees ik dat deze film afkomstig is van Sam Esmail, het genie achter 'Mr. Robot'. En dat is zeker terug te zien.

De openingstekst geeft aan dat de volgende gebeurtenissen zich afspelen gedurende de loop van zes jaar. Op deze manier worden er vijf sleutelmomenten gepakt uit de relatie tussen Kimberly en Dell. In een niet-chronologische tijdsvolgorde à la '(500) Days of Summer' wordt het verhaal verteld, waardoor het gissen blijft hoe dit zich verder zal ontwikkelen.

Er wordt een mooie metafoor aangehaald dat zowat elk medium een begin, middenstuk en eind heeft, met uitzondering van een schilderij. Met laatstgenoemde ben je namelijk niet gebonden aan een bepaalde restrictie en ziet wat je wilt zien. Zo ervaarde ik 'Comet' zeker. Op deze wijze speelt Esmail met de verwachtingen van de kijker door de vrolijke momenten van de liefde af te wisselen met het drama wat erbij komt.

Justin Long en Emmy Rossum zorgen ervoor dat de film werkt, gezien deze vooral dialoog-gedreven is. Hun onderlinge chemie is duidelijk voelbaar en wordt gesteund door de nodige gevatte dialogen. Je raakt ook daadwerkelijk geïnvesteerd in deze onvolmaakte personages die elkaar toch complimenteren. Dit wordt versterkt door de prikkelende overgangen waarin gespeeld wordt met de kadrering; het kleurgebruik en het vergroten van de ruimte. Het stuwt het geheel naar een ongekende en bovenal eigenzinnige sfeer.

Al met al een zeer intrigerende romcom om eens te zien. Wat mij betreft enorm ondergewaardeerd.

4,0 Sterren.

Klein & Fijn.

Twee woorden waarmee een film als Comet perfect mee kan worden samengevat. Een film die vooral een grootse aanpak kent qua concepting, maar uiteindelijk toch erg klein blijft. Esmail blijkt vooral goed te zijn in het onder de controle houden van zijn film als het gaat om schaal en dat zorgt voor een erg leuk tussendoortje.

Waarom een tussendoortje? De film duurt niet echt lang en ondanks wat ambitieuze ideeën zal het waarschijnlijk voor de meeste kijkers alleen herinnert worden als gezellige en romantische film. Het kent wat dramatische inslagen, maar uiteindelijk is het vooral de romantiek met licht komische ondertoon die overheerst. Ik keek de film vooral voor Long, maar uiteindelijk is het duidelijk dat de echt sterkere punten vanuit Esmail zelf komen.

Long zit de film eigenlijk eerder in de weg, en dat is dan ook het problematische. De rollen die worden gespeeld zijn absoluut niet slecht, alleen soms iets te melig en gescript. Zeker in het begin maakt de film een iets te gemaakte indruk, die gelukkig daarna omslaat naar een wat oprechter gebeuren. De vertelstijl evenals de chemie tussen de acteurs werkt na enige tijd uitstekend waarmee Long en Rossum echt kunnen benadrukken dat ze kunnen acteren.

Verder is de film visueel ook best oké te noemen, al lijkt Esmail toch niet all the way te willen gaan. Echte uitschieters kent de film niet. Ik moet vooral zeggen dat ik mezelf goed in de film kon plaatsen, iets dat nooit echt lukt met andere romantische films. Comet kent een verhaal dat een echte connectie maakt met de kijker na enige tijd, maar daarvoor zal je er wel even aan moeten wennen. Leuke, kleinschalige film met een aardige balans die soms wat wankelt. Ik heb genoten.

Goeie genade, wat een hoop vermoeiende en geforceerde dialogen zijn er in één film gepropt. 90% van de woorden zijn cynisch of sarcastisch, waardoor er geen echte diepgang in de relatie ontstaat wat de hele basis van de film wegslaat. Zonde, want het concept is alleraardigst en Long is een begenadigd acteur. En het einde is sterk, dat moet gezegd, middelmatigheid met een zilveren randje. *2.5

De hoofdrolspelers, Justin Long en Emmy Rossum doen het prima en hebben een leuke chemie met elkaar.

Alleen kon ik er verder weinig mee; het was me te dialoog-heavy. Niet dat daar iets mis mee is, maar het was vaak onnatuurlijk en geforceerd, overdreven 'witty' en speels geschreven, als ware het een hipster fan-fiction van wat iemand denkt dat de ideale date zou moeten zijn.

Beide personages mijmerden er haast filosofisch en dromerig op los, en vooral Dell wordt al snel vermoeiend, met zijn pretentieuze en zelfingenomen geneuzel.

Ik hou meer van natuurlijke dialogen, met soms een ongemakkelijke stilte, wat menselijk contact, wat momenten dat de vonk 'overvliegt'. Dat miste ik hier, behalve wat oppervlakkige 'oh wat is hij/zij lekker quirky' momenten.

Dan het hele droomachtige gebeuren; visueel oogt het prima, met non-chronologische montage, referenties naar dromen en het dromerige kleurenpalet. Heel estethisch verantwoord, maar tegelijkertijd ook te vaag en (bewust?) dubbelzinnig naar mijn smaak. Op den duur werd het gewoon te veel zweverigheid en weinig concreet (laat staan boeiend) plot.

Dus nee, leuk geprobeerd, maar te zweverig, te vaag, en te matig geschreven.

3*.