L'Attesa (2015)

Ijzersterk acteerwerk. Magnifiek uitgespeelde emotie. Prachtige beelden. Mooie symmetrie.

Setting prachtig. Verhaal mysterieus met magisch realistische accenten. Allemaal intrigerend en genietbaar.

Maar de emotie die zo prachtig wordt getoond, wordt niet overgebracht naar de ziel. Mijn ziel, dus. De emotie is zichtbaar, maar voelt kunstmatig. Prachtig geacteerd, hoor. Prachtig decor, hoor. Prachtige beelden, hoor. Maar het lijkt allemaal zo opzichtig gearrangeerd.

Zo van: wauw, wat intens en diep en ingetogen en prachtig langzaam en prachtig statig. Kijk toch eens! Let op! Hier gebeurt iets moois! Tamelijk arrogant, vind ik.

Aardige muziek. Passende tekst, maar ook hier geen emotionele klik. Meer zoiets van: ja, knap gekozen. Heel clever. Het klopt, maar is te gemaakt kloppend. Te opzichtig passend.

Ja, dat verpest toch een hoop. Die opzichtigheid in muziekkeuze en in de rest. En door die opzichtigheid is er ongevoel en geen beleving. Hou nu maar op, dacht ik op een bepaald moment. Ik heb genoeg.

Die Lou de Laâge is trouwens een bijzonder boeiende actrice. Die emotie kwam wel over.

Inderdaad, verdriet en emoties worden niet ten volle overgebracht al ligt dat nu niet precies aan de twee hoofdrolspeelsters, waarbij vooral Binoche een opvallend sublieme vertolking neerzet maar eerder aan de uitwerking van het verhaal dat wel mysterieus aandoet maar toch niet de verrassende ontknoping in zich houdt waarop kon worden verhoopt.

Psychologische arthouse met een beetje thrillerallure, geheimdoend en niet te vergeten knappe beeldvorming ( de openingsscènes, de close-ups van de twee...) maar toch niet in staat de kijker in de greep te houden.

Zware kost, die mij achterliet een enigszins onbevredigend gevoel. Welke functie de Mariaprocessie binnen het verhaal heeft, ontging mij.

Deze sombere film met veel onderhuidse spanning moet het vooral hebben van de acteerprestaties en die zijn dik in orde. Vooral Juliette Binoche is in topvorm. Het is pas de derde keer dat ik Lou de Laâge tegenkom en dat mag wat mij betreft best meer worden.

Helemaal eens met mijn voorgangers hier. Vooropgesteld, een film met Juliette Binoche is altijd bijzonder en Lou de Laâge heeft zich ontwikkeld tot een bijzondere actrice. De acteerprestatie zijn hier van grote kwaliteit, het verhaal is bijzonder en de 'gaten' in het verhaal moet je als kijker zelf invullen. Toch bleef ik onbevredigd achter. De emoties van de beide vrouwen kwamen bij mij niet binnen. Er blijft te veel verborgen, onuitgesproken, waardoor ik als kijker op afstand wordt gehouden..Ook ik kon die processie, die bijna angstaanjagend is, niet plaatsen.