Bloed, Zweet & Tranen (2015)

Topfilm. Weinig kritiek over inhoud, gezien deze echt gebeurd is. Hou van de Hollandse dialogen en muziek is best ok. André had een alcoholprobleem en dat wordt hard verfilmd zonder poespas. Zijn vrouw blijft hem desondanks steunen en dat siert haar.

Als liefhebber van de Hazes muziek was deze Nederlandse productie verplichte kost. Het bleek geen verkeerde keuze.

Ten eerste mag worden gezegd dat Fischer de show steelt. Hoe hij de onzekere, vatsige en non-stop bier drinkende Hazes neerzet is fenomenaal. Naast Fischers prestatie: wat een bijzondere man is en blijft die Hazes toch. Zonde dat hij te laat omarmt is door de Nederlandse maatschappij.

De schakeling tussen Hazes’ eerste jaren, doorbraak en laatste jaren zijn verfrissend. Vooral Hazes als jongeman grijpt aan. Thiry speelt weer geweldig als gewelddadige vader. Vooral de scene waarin Hazes zijn vader doodwenst is aangrijpend, mede door de razende Thiry.

Er zijn ook minpunten. Zo is Minis een totale miscast als Rachel. Haar constante gezweef tussen een overdreven Rotterdams accent en gewoon ABN is tenenkrommend. Had dan een Rotterdamse gecast, of iemand die gewoon vast kan houden aan één tongval.

Daarnaast kan het gezang van Fischer me niet bekoren. Eigenlijk doet het afbreuk aan de mooie muziek die in de film voorbij komt. Hoeveel meer effect had het gehad als Hazes zijn eigen klanken in de film aanwezig waren geweest...

Maar ach. Al met al heb ik met bewondering zitten kijken. De Nederlandse filmwereld produceert met regelmaat grote troep, maar laat eens in de zoveel tijd zien toch wat in z’n mars te hebben.

De Hazes playlist op Spotify draait weer op volle toeren.

Ben niet per se fan van Hazes al beschouw ik hem wel als een van de besten van het Nederlandse

levenslied. Was aangenaam verrast, niet in de laatste plaats door het uitstekende acteerwerk van

Martijn Fischer als Hazes. Ook visueel wist hij mij te verrassen, met mooie shots en goed camerawerk

af en toe. Daarbij heeft de film een aangenaam tempo, die nergens te lang in scenes blijft hangen.

Ik wordt 100 Tim, geloof mij nou maar...

Toch maar eens geprobeerd, aangezien Hazes redelijk vaak voorbij komt als Arbeidsvitamine tijdens mijn werk, tevens is daar de interesse in de achtergrond van zulke mensen. Dat terwijl Hazes verre van mijn muziekgenre is maar dat geld voor het gros van Nederlandse bodem en vooral het levenslied. Maar alle vooroordelen, betreffende artiesten die de weelde niet kunnen dragen tot de gemiddelde ster met kapsones daar gelaten, is Bloed, Zweet en Tranen toch zeker een interessant portret te noemen.

De film gaat van start met drie verhaallijnen in drie verschillende perioden waarin de moeilijke jeugd, het begin van het succes en het dieptepunt in getoond wordt. Waar ik me meteen erg over verbaas, rond de jonge Dré, is het gemak waarmee hij Engels en zelfs Italiaans zingt. Fonetisch de woorden kunnen zingen is natuurlijk iets anders dan wéten wat hij zingt, maar toch...op die leeftijd? Hoe dan? Niet via school lijkt mij. Goed, een grote punt is dit verder niet. Verder maakt dat deel goede indruk met een uitstekende Hensema die John Kraaijkamp Sr. niet beter neer had kunnen zetten dan dit. Dat geld overigens ook voor Fischer die toch op beklijvende wijze Hazes neerzet en een geweldige gelijkenis vertoont. Hoewel ik niet een Hazes kenner ben, nog op de hoogte ben van het wel en wee van zijn entourage, zijn bepaalde dingen zelfs herkenbaar voor mij, niet in de laatste plaats de muziek, maar ook alle foute kapsels door de jaren heen en de rijkelijk vloeiende paardenzeik genaamd Heineken.

Het is toch de beginfase waar het omdraait, en diverse malen naar teruggekeerd wordt, die de rode lijn zal vormen door het leven van Hazes. Een paardenlul van een vader met autoriteitsdrift en een slechte dronk is de kern oorzaak van een minderwaardigheidscomplex. De absurde inname van drank is uiteindelijk niet meer dan gevoelsmens op de vlucht, een beschadigd iemand die zijn demonen niet onder ogen durft te komen en nog altijd zucht onder die last. En zoals goed voorbeeld betaamt doet dat volgen, André's afdronk is ook niet zo best, en waar hij absoluut innemende momenten als persoon heeft etaleert hij zich voornamelijk als een onhandelbaar wrak die in plaats van een kratje bier beter zijn geld had kunnen besteden aan therapie.

Bloed, Zweet en Tranen overtuigd meer dan als drama omtrent de molensteen die deze man meesleepte, en waar ik eerst nog mijn terughoudendheid had richting de praktische mythe verklaring na zijn dood door velen, heeft het geheel ontegenzeggelijk meer lading voor mij gekregen. Dit is een meer dan prima film.

De muziek van André Hazes vind ik absoluut verschrikkelijk, maar vanwege De marathon was ik toch wel benieuwd of deze regisseur een biografische film net zo pakkend zou kunnen brengen. En tot mijn eigen verbazing werd ik vanaf de eerste minuut meegesleept en ontroerd: Hazes wordt niet mooier neergezet dan hij vermoedelijk in werkelijkheid was (zonder dat hij ooit mijn sympathie verloor), het verhaal wordt zeer goed verteld in een uitstekend tempo, het spel van Martijn Fischer is wat mij betreft boven alle kritiek verheven (zijn alcoholisme is bijna tástbaar), de aankleding is mooi verzorgd, en de bijrollen worden zeer goed ingevuld, met vooral Hadewych Minis die een zeer sympathieke Rachel neerzet en Raymond Thiry die voorbij alle grenzen durft te gaan. Een brok in mijn keel bij de laatste scène op de steiger, met dank aan de hoofdrolspeler en de discrete aanpak van de regisseur. Prachtig.