Time Out of Mind (2014)

Mooi oprecht drama over de rauwe en bittere werkelijkheid van een dakloze man.

Eerst is hij nog volop in ontkenning, daarna beseft hij dat hulp alleen mogelijk is als hij zijn situatie onder ogen wil zien.

Zeer overtuigende rol van Gere. Ook al zegt hij niet veel, je krijgt toch een blik van zijn psychische gesteldheid en ook van zijn weerbaarheid.

Het is ook een halve buddy film, met Ben Vereen als zijn iets te nadrukkelijk aanwezige compaan, waarvoor hij toch opvallend veel geduld kan opbrengen.

Redelijke film over een man op leeftijd die tijdelijk geen verblijf heeft om te wonen. Niet echt een verhaal en de film heeft ook weinig om het lijf. Wel een aardige schets van het daklozen-bestaan in New York. Realistisch in beeld gebracht zonder enige opsmuk. Richard Gere doet het prima in een a-typische rol voor hem. Wel wat langdradig, maar nog net 3.0 sterren.

Deze film weet op de een of andere manier sterk te verbeelden dat daklozen onzichtbaar zijn voor de maatschappij. Het vergt hierbij als kijker wel veel geduld, want scenes volgen elkaar in een hoog tempo op en krijgen hierdoor nergens echt serieuze inhoud. Het acteerwerk is sterk en er is duidelijke chemie tussen de acteurs. Jena Malone zat vooral sterk in haar rol als dochter van.

Sterk drama over een dakloze man die worstelt met de werkelijkheid.

Filmisch interessant. Het perspectief ligt niet direct bij de personages, maar meer bij de bewoners van New York, bij de passanten. De filmkijker kijkt door hun ogen naar de dakloze personages alsof ze gewoon in het straatbeeld passeren. Zo kan het zijn dat je een conversatie hoort tussen twee personen, terwijl iets verderop in het straatbeeld de dakloze Gere zich in leven houdt door te bedelen of door in een prullenbak te graaien. Hij wordt gezien door de passanten. Of eigenlijk niet gezien, want de film geeft kritisch aan dat de dakloze in de ogen van de passanten eigenlijk niet bestaat en graag wordt genegeerd. Er is afstand.

Het perspectief ligt dus op een indirecte manier bij de hoofdpersoon. Da's even wennen, want ongebruikelijk en ongemakkelijk. Als kijker wil je toch dicht op de hoofdpersoon zitten. Na verloop van tijd treedt de gewenning gelukkig in en is de afstand die op deze wijze geschapen wordt eigenlijk wel lekker. De focus ligt nu meer op het beschouwende verhaal. De dramatische tranentrekkende leefomstandigheden van de personages zijn op deze manier gemakkelijker te behappen. Nog steeds dramatisch, maar niet over the top.

Door de gefilterde weergave worden de scherpe dramatische randjes er dan wel afgehaald, maar werkt de weergave van de treurige levens van Gere en consorten nog steeds heel indringend. De balans tussen de "klinische" beschouwing en de traan is goed.

Knappe rol van Gere. Ondanks (of dankzij) zijn gebrek aan tekst spatten de hopeloosheid, de ontkenning en zwaarmoedigheid van hem af. Vereen (lang niet gezien) doet het leuk als de opgewekte praatgrage maar trieste collega dakloze.

Sterke film.

Een redelijk drama film...

Goed verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Bekende acteur Richard Gere...

Goed beeld (geen HD aanwezig)...

Goed geluid (geen Dolby Digital aanwezig)...

Niet te moeite waard...

“Cause...normally, it's...you know, the parents takes care of the kid.

Not really the other way around.”

Na het bekijken van “Time out of mind” voelde ik alleen medelijden en tegelijkertijd een soort opluchting in mij opkomen. Medelijden met George die dagelijks probeert de kou te ontlopen door zich op te houden in de wachtzaal van een ziekenhuis of gewoon met de metro een ritje te doen doorheen New York. Medelijden omdat hij telkens weer op zoek moet gaan naar een nieuwe overjas om de bijtende kou te kunnen weerstaan omdat hij net zijn laatste jas heeft ingeruild voor een beetje cash in een pandjeshuis. Medelijden omdat meestal dit geld nodig is om ergens goedkope alcohol te kopen. Medelijden omdat het voor daklozen moeilijk is om de draad terug op te pikken. Al is het maar om in orde zijn op bureaucratisch vlak. En daarnaast voelde ik die opluchting omdat ik me niet in zo een hopeloze situatie bevind en die dagelijkse overlevingsstrijd niet moet voeren. Opgelucht omdat ik wel beschik over datgene wat deze daklozen moeten missen.

Mijn grootste bewondering gaat uit naar Richard Gere die zonder zichtbare moeite in de huid kruipt van een persoon die aan de afgrond van de maatschappij staat. Ondanks George’s ongeschoren en sjofele verschijning, is er toch nog een glimp op te vangen van Gere’s knappe uiterlijk en verleidende blik op sommige momenten. Zelfs de sociaal assistente die hem interviewt maakt hierover een opmerking. Maar Gere is in mijn ogen niet de meest voor de hand liggende keuze. Het is in alle opzichten het meest contraire wat hij kon spelen ten opzichte van zijn vorige acteerwerk. George is het tegenovergestelde van de personages die hij speelde in “American Gigolo” of “Pretty Woman”. Zoals Gere zelf in het echte leven, waren die personages gefortuneerd en zonder tekortkomingen. En toch slaagt Gere erin om over te komen als de armoedzaaier die geen uitweg weet uit de vicieuze cirkel waarin hij zich bevindt. Met andere woorden, de acteur Gere begint me meer en meer aan te staan. Misschien heeft het met zijn leeftijd te maken, maar net zoals in “The Benefactor” is dit geen evidente rol of iets om op een makkelijke manier te scoren. Het enige zwakke punt bij “The Benefactor” was het verhaal op zijn eigen. Ook daar was het acteerwerk van Gere subliem en bewonderenswaardig.

Het verhaal kan nogal langdradig overkomen, met veel saaie tussenperiodes. Het voelde echter aan alsof het beeld trachtte het dagelijkse leven van George te omvatten. Een nutteloos bestaan met vele momenten waarop hij uitdrukkingsloos observeert, wegdoezelt en geduldig wacht totdat hij terug kan keren naar de veilige omgeving van het centrum voor daklozen. Niet dat George daar vol overtuiging en plezier verblijft. In zijn ogen is dit waarschijnlijk het dieptepunt in zijn triestige leven en probeerde hij dit zo lang mogelijk te mijden. Het New Yorkse stadsleven fungeert als soundtrack. Een flard muziek uit een willekeurige bar, een willekeurig gesprek gevoerd door een onbekende of de luide muziek van een voorbijrijdende auto. En dit afgewisseld met op afstand gemaakt beelden vanuit verschillende invalshoeken waar we George te zien krijgen als spilfiguur in het centrum van deze kakofonie. Een symbolisch beeld dat aantoont hoe nietig hij wel is als persoon in deze metropool.

Een echte publiekstrekker kan je deze film nauwelijks noemen. En velen die hem zagen, zullen het waarschijnlijk wel afdoen als traag en eentonig. En hoewel dit ook mijn eerste indruk was, fascineerde de film me gaandeweg meer en meer. Het is al lang geleden dat ik zo genoot van een interactie tussen twee totaal verschillende personen als George en Dixon (Ben Vereen), een ancien onder de daklozen wiens spraakwaterval danig op George’s zenuwen begint te werken. Iedereen zal Ben Vereen wel kennen van één of ander televisieprogramma, maar hier was hij echt onherkenbaar. Hoewel de poging van George om de draad terug op te pikken met zijn dochter Maggie (Jena Malone) een belangrijk gegeven is, lijkt dit gedeelte van nietig belang te worden ten aanzien van het groter geheel. De manier waarop de film eindigt lijkt simplistisch en minimalistisch. En toch paste het einde perfect bij de rest van de film. “Time out of mind” maakte in ieder geval indruk op mij.

3.5*

Richard Gere blijkt verrassend effectief gecast te zijn als George, een man die ver is gezakt op de maatschappelijke ladder, mede door een alcoholverslaving. Hij hoopt zijn ernstig beschadigde relatie met dochter Maggie [Jena Malone] te repareren, maar aangezien hij geen geld en geen enkel identiteitsbewijs op zak heeft, weet hij geen vaste verblijfplaats te vinden. Hij leeft en overleeft van dag tot dag, mede dankzij Dixon [Ben Vereen], een dakloze muzikant die het klappen van de zweep kent. Langzaam maar zeker begint George zich te beseffen dat zijn problemen niet zomaar zijn op te lossen.

"Time Out Of Mind" lijkt haast een sociaal experiment waarin regisseur/scenarist Oren Moverman zijn steracteur vaak met een verborgen camera lijkt te filmen terwijl de omgeving spontaan op hem reageert. Gere blijkt een openbaring in deze fascinerende karakterstudie die bovendien toont hoe daklozen proberen te overleven, alsmede hoe het gevoel van eigenwaarde verder wordt aangetast door de onverschilligheid of vijandigheid van de omgeving. De scènes met Gere en Vereen zijn eveneens erg sterk, maar de meer conventionele scènes waarin George contact zoekt met zijn dochter komen niet zo goed uit de verf. Een indrukwekkende tour-de-force van voormalige glamourboy Gere.