A Little Chaos (2014)

Aangenaam traag voortkabbelende film die het zeker niet moet hebben van een spetterend verhaal.

De film geeft een inkijkje in het leven aan het Franse Hof ten tijde van Louis XIV en volgt de gangen van de vrouwelijke hoofdpersoon, die een tuin mag ontwerpen voor het nieuwe paleis te Versailles.

We zien haar worstelen met zichzelf en in haar relaties met andere mensen. Op een paar zijsprongen na, gebeurt er verder niet zo veel.

Ondanks het gebrek aan intrige, blijft de film toch redelijk boeiend. Een paar leuke scenes tussen Rickman en Winslett helpen daarbij.

Het slot van de film is intens en enigszins verrassend. Te laat. De cruciale slotscene eerder in de film geplaatst, had waarschijnlijk een pittiger film opgeleverd.

Het acteerwerk van Winslett en Schoenaerts is goed. Rickman deed z'n ding. Beetje potsierlijk. Heb hem wel eens beter werk zien doen.

Rustgevend.

Muf.

Schoenaerts mag het kostuumwerk wel weer vaarwel zeggen. Was Far From the Madding Crowd nog wel oké, is dit écht wel een melige film geworden, waar hij weinig tot niks aan z'n personage kan toevoegen.

Nu ben ik al geen geweldig kostuumdrama fan, maar dit verhaal is wel erg pitloos. Niet zo héél verrassend als je leest dat het over tuinieren gaat, maar dan nog had het wel wat pittiger gemogen. Allicht dat Rickman dacht dat z'n dik aangezette rol daarvoor zou zorgen, maar hij acteert zo overdreven apatisch dat het alleen maar slaapverwekkender wordt.

Winslet doet ook niet bepaald veel behalve er veel ouder uitzien dan haar leeftijd. Schoenaerts oogt een beetje onnozel en verdwaald in z'n rol. De romance is passieloos, de setting flauw en het drama rond een tuin(!) amper uit te zitten. Dat het dan nog tegen de 2 uur aanschurkt is zo'n beetje onvergeeflijk.

Leuk dat Schoenaerts het geschopt heeft buiten België, maar als dit het resultaat is hoop ik dat hij snel terugkomt. Als ik hoor dat hij eigenlijk gecast was voor l'Ardennes dan is dit gewoon erg jammer.

1.0*

Nogal levenloos.

In het begin verwachtte ik nog iets 'frivools'. Naarmate de film vordert wordt het evenwel een stuk zwaarwichtiger. De personages blijven helaas zwak uitgewerkt, met als resultaat dat er vooral veel tamtam gemaakt wordt om niks.

Met Matthias Schoenaerts in de hoofdrol krijg je meestal een film met onderhuidse spanningen. Die ontbreken hier. Schoenaerts kan ook niks maken van z'n personage, al valt op zijn acteren nu ook weer niet echt veel aan te merken. Kate Winslet heeft een beetje hetzelfde probleem. Stanley Tucci en Alan Rickman lopen er verder ook nog bij, voor een wat komischere noot, denk ik?

De regisseur Alan Rickman houdt het keurig binnen de lijntjes. Enige passie (voor de tuin, dan wel tussen de personages) ontbreekt. De aankleding e.d. is uiteraard verzorgd, maar als de vlam niet in de pan schiet, helpt niets.

2

Winslet is wel wat uitgevuld sinds Titanic. In de al wat flatterende jurken van de tijd ziet ze er bepaald weelderig uit.

Verder heeft de film eigenlijk maar weinig te brengen. Het onwaarschijnlijke (en uit de duim gezogen) verhaaltje is te voorspelbaar en te flauw, de charme met Schoenaerts en Rickman is te zouteloos en te ongeloofwaardig, en de tuinbedoening komt er ook maar matig uit. Rickman lijkt z'n regiekunsten redelijk onder de knie te hebben, maar heeft misschien wel wat veel op z'n vork genomen door ook nog eens zichzelf te regisseren - dat zijn niet de sterkste scenes.

De film krijgt blijkbaar nogal wat tegenwind, maar is zeker niet zo slecht. Vooral wat romantiek en een gezellig boeiend verhaal. Bovendien is het mooi gemaakt en zie je wel dat er vakmensen achter zitten. Matthias Schoenaerts speelt niet zijn beste rol, maar de reden dat hij niet op de voorgrond zit, komt door Kate Winslet die weeral schittert. Laat haar dit maar doen, ipv een 2 dimensionale rol in de Divergent-franchise. Het verhaal is niet echt bijzonder, maar gewoon Hollywood. De aankleding is er wel. Je merkt hier de achtergrond van Alan Rickman bij het theater. Dit is dan ook eerder een theaterfilm dan een Hollywood blockbuster. En daar moet je voor zijn.

Deze historische dramafilm met een vleugje romantiek werd geregisseerd door Alan Rickman. Na The Winter Guest (1997) werd dit zijn 2e en tevens laatste film als regisseur. Samen met Kate Winslet vertolkte hij eveneens de hoofdrol. Dit betekende hun 2e samenwerking na Sense and Sensibility (1995).

Het personage van Winslet is fictief. Dit in tegenstelling tot Le Notre. Deze keuze werd bewust gemaakt door Rickman. Na het afronden van de opnames was Winslet 3 maanden in verwachting van haar zoon Bear Blaze. De bewuste seksscène met Matthias Schoenaerts werd hierop aangepast. Ook haar stunts deed ze ondanks haar zwangerschap zelf. Hoewel de film zich afspeelt in Frankrijk, vonden de 40 dagen aan opnames plaats in Londen. Zo werd er o.a. gefilmd in Blenheim Palace. Matthias Schoenaerts werd in Brussel door Rickman benaderd tijdens de opnames voor A Promise (2013). De acteur sprak vloeiend Engels met een Amerikaans accent. Dit was voor Rickman reden genoeg om hem eveneens een hoofdrol te laten vertolken.

Dankzij het acteerwerk weet de film redelijk te overtuigen. Winslet werd genomineerd voor een ALFS Award. Voor de rest geen bijblijvertje.

2,5 *

Voor een goed kostuumdrama kan men mij s'nachts wakker maken, maar deze prent komt helaas niet in de buurt van de kwalificatie 'goed''. Gedegen wellicht, maar vooral zeer saai. Pas in het laatste kwartier komt er enige emotie in dit verhaal, maar dan zullen de meeste onder ons al gedesillusioneerd zijn afgehaakt.

Jammer, voor de onlangs overleden, uitstekende acteur Rickman. Hij had als regisseur een revanche verdiend. Jammer ook voor Winslet, zij laat bij vlagen weer zien dat ze een film kan dragen. En jammer voor spierbundel Schoenaerts, hier totaal miscast. Matthias is immers nou niet bepaald de nieuwe Richard Gere, maar toch blijf ik geloven in dit talent van Belgische bodem:op naar beter werk.

De mooie aankleding tenspijt soft de film maar voort en voort. De acteurs doen hun best maar het verhaal wat ze brengen is pitloos, suf, sprankeloos en weinig inspirerend.

Ik kan er toch wel om lachen. Natuurlijk wéét ik het wel, zoveel recensenten zoveel meningen, maar als je op biosagenda.nl leest over "Matthias Schoenaerts, die flink verkeerd gecast is. Schoenaerts is geweldig in rollen zoals hij die speelde in De rouille et d'os en The drop. In dit kostuumdrama zie je toch vooral Schoenaerts met een pruik op", terwijl blik-op-film.nl schrijft : "De meeste lof komt de Vlaamse acteur Matthias Schoenaerts toe. Met zijn geheimzinnige oogopslag is hij voortreffelijk als de befaamde architect André Le Nôtre", dan denk ik : nou, gooi maar in mijn pet, wat voor zin heeft het überhaupt eigenlijk om recensies te lezen?

        Een film die zich afspeelt in Frankrijk in 1682, maar die niet zo heel veel van een Jane Austen-verfilming lijkt te verschillen, niet alleen omdat Winslet en Rickman samen schitterden (en uiteindelijk een paar vormden) in Ang Lee's magnifieke Sense and sensibility (1995), maar ook vanwege dezelfde thematiek van extreme vormelijkheid aan de buitenkant en oplaaiende passies onderhuids. Als ik zie hoeveel slechte recensies hierover zijn geschreven vraag ik me af of ik niet teveel in de film heb "gelezen", of heb ik gewoon een te lage kritische drempel? Hoe dan ook, mits gedaan met goede smaak en zonder dat het geheel in "mooie plaatjes" verzinkt lust ik wel pap van dit soort kostuumfilms, hoewel ik wel wat meer had willen zien van de pretoogjes van Stanley Tucci. En bij Matthias Schoenaerts verbaasde ik me vooral over zijn perfecte Engelse uitspraak.

        Trouwens nóg een Jane Austen-link : de blonde vrouw met de vele krullen die (voor de kijker) rechts naast Kate Winslet staat wanneer die de roos aan de koning aanbiedt is Jennifer Ehle, Elizabeth Bennet tegenover Colin Firths Mr Darcy in de beroemde BBC-verfilming van Pride and prejudice uit 1995. En de oude vrouw naast wie Kate Winslet vlak daarvoor op de bank zat is Phyllida Law, de moeder van Emma Thompson met wie ze (Law) samen in Rickmans eerste regieproject The winter guest (1997) speelde.

“I will go slowly mad.”

Zoete kostuumfilm die door het acteerspel van Winslet, Alan Rickman en Matthias Schoenaerts overeind blijft. Want het is soms zeer gezapig, en het verhaal had wel wat scherpte en bezieling kunnen gebruiken. Gelukkig weten de acteurs dat nog een beetje te camoufleren, en vooral de uitbarsting van Winslet op het laatst mag er wezen.

Een saai uitgangspunt, maar toch weet deze film redelijk de aandacht vast te houden. Dat komt natuurlijk ook door een aantal uitstekende acteurs, zoals Winslet, Rickman en Tucci, waarbij de laatste helaas maar een kleine rol heeft. En toch zou ik al die acteurs liever willen inruilen voor Franse acteurs, want deze film had natuurlijk gewoon in het Frans gemoeten. De hoogtepunten van de film zijn de dialogen tussen hoofdpersone en de koning, en het gesprek van de hoofdpersone met de hofvrouwen, wat onverwacht rijk aan emoties was. Visueel niet meer dan redelijk helaas. 2*.

Aardige film over een tuinarchitecte die de opdracht krijgt een deel van de tuinen van Versailles te ontwerpen. Het verhaal mist hier en daar wat focus en de film wat pit. Toch wel een aantal mooie scenes (vooral de momenten tussen Kate Winslet en Alan Rickman). Goed acteerwerk van de gehele cast en de hele aankleding is prima gedaan.

17 jaar na The Winter Guest beklom Alan Rickman voor de tweede en laatste keer de regisseursstoel voor dit romantische drama waarin hij zelf de rol speelt van de Franse koning Lodewijk XIV, die het hele hof heeft uitgenodigd voor een tuinfeest in mei 1682 bij het Paleis van Versailles. De meest gerenommeerde hoveniers dienen een ontwerp in bij André Le Notre [Matthias Schoenaerts], die ondanks een stroef kennismakingsgesprek kiest voor Sabine De Barra [Kate Winslet], de enige vrouwelijke kandidaat. André zit gevangen in een liefdeloos huwelijk, de Lodewijk XIV rouwt om het verlies van zijn echtgenote [Carolina Valdés], maar ook Sabine draagt een groot verdriet met zich mee. Een heerlijke film voor liefhebbers van tuinieren, maar dit heeft veel meer te bieden. Rickman is volledig in zijn element en toont een koning zonder opsmuk, zonder franje. Die kwalificaties sluiten ook aan bij zijn sobere regie, waarmee hij de prachtige kostuums, de schitterende omgeving en de intelligente, soms spitsvondige dialogen hun werk laten doen.