The Savoy King: Chick Webb & the Music That Changed America (2012)

He was the kind that comes along once every thousand years

Ik ben helemaal niet bekend met jazz. Het is een muziekstijl die me op zich wel ligt, maar noem de namen van de bekendste muzikanten en de kans is groot dat ik niet weet over wie je het hebt. Augustus is dit jaar echter jazz-maand in Cinema Zuid waardoor dat de perfecte gelegenheid is om me eens wat meer te verdiepen in de wondere wereld der muziek.

The Savoy King is een ietwat recente documentaire (wel één die blijkbaar tot voor kort nog nooit buiten Amerika vertoond is geweest op het grote scherm) over een wel erg merkwaardige drummer. Chick Webb heeft namelijk als klein kind zijn ruggengraat gebroken, heeft TBC gekregen en is daar nooit volwaardig van hersteld. De dokters hadden hem aangeraden om te beginnen met drummen zodat hij zijn bovenlichaam kon versterken en het resultaat mag er zijn. Webb werd een legende, maar overleed vroeg op 30-jarige leeftijd. Dat was in 1939 en vreemd genoeg bestaat er geen bewegend materiaal van de drummer. Ook interviews zijn erg spaarzaam en regisseur Jeffrey Kaufman probeert dit op te lossen door een foto van persoon x te tonen en via een voice-over materiaal uit biografieën voorgelezen te laten worden door andere mensen. Zo verleent Bill Cosby zijn stem aan Chick Webb, is Billy Crystal Mezz Mezzrow geworden en horen we Kareem Abdul-Jabbar als Dizzy Gillespie. Ik begrijp deze kunstgreep wel ergens, maar ik vind het resultaat niet fantastisch. Zeker niet wanneer je Ella Fitzgerald hoort zingen (daar bestaat gelukkig nog wel materiaal van) en je dan nadien de stem van Janet Jackson hoort.. Het verschil qua geluid en timbre valt te hard op.

Gelukkig is het verhaal van Chick Webb zelf boeiend genoeg om deze euvels te overwinnen. Onvoorstelbaar eigenlijk wat hij allemaal in zijn korte leven heeft gedaan. Daar komt dan nog eens bij dat Kauffman zich niet alleen concentreert op de 'voorgelezen' interviews, maar ook hier en daar echte mensen voor zijn camera weet te halen. De interviews met Gertrude Jeannette, Roy Haynes en John Isaacs zijn erg leuk in ieder geval. Om het geheel wat fris te houden worden de interviews af en toe afgewisseld met archiefmateriaal en dansscènes uit andere films. Zo passeert geloof ik Hellzapoppin' uit 1941 en nog een resem andere films.

Een niet al te bekende documentaire over een voor mij niet al te bekende jazz-muzikant. Het past goed samen, maar voor mijn part mogen ze beide een boost in populariteit krijgen. Het verhaal van Chick Webb is indrukwekkend en Kauffman probeert zo goed mogelijk met het materiaal dat hij ter beschikking heeft een beeld van hem te maken.

3.5*