The Savoy King: Chick Webb & the Music That Changed America (2012)

He was the kind that comes along once every thousand years

Ik ben helemaal niet bekend met jazz. Het is een muziekstijl die me op zich wel ligt, maar noem de namen van de bekendste muzikanten en de kans is groot dat ik niet weet over wie je het hebt. Augustus is dit jaar echter jazz-maand in Cinema Zuid waardoor dat de perfecte gelegenheid is om me eens wat meer te verdiepen in de wondere wereld der muziek.

The Savoy King is een ietwat recente documentaire (wel één die blijkbaar tot voor kort nog nooit buiten Amerika vertoond is geweest op het grote scherm) over een wel erg merkwaardige drummer. Chick Webb heeft namelijk als klein kind zijn ruggengraat gebroken, heeft TBC gekregen en is daar nooit volwaardig van hersteld. De dokters hadden hem aangeraden om te beginnen met drummen zodat hij zijn bovenlichaam kon versterken en het resultaat mag er zijn. Webb werd een legende, maar overleed vroeg op 30-jarige leeftijd. Dat was in 1939 en vreemd genoeg bestaat er geen bewegend materiaal van de drummer. Ook interviews zijn erg spaarzaam en regisseur Jeffrey Kaufman probeert dit op te lossen door een foto van persoon x te tonen en via een voice-over materiaal uit biografieën voorgelezen te laten worden door andere mensen. Zo verleent Bill Cosby zijn stem aan Chick Webb, is Billy Crystal Mezz Mezzrow geworden en horen we Kareem Abdul-Jabbar als Dizzy Gillespie. Ik begrijp deze kunstgreep wel ergens, maar ik vind het resultaat niet fantastisch. Zeker niet wanneer je Ella Fitzgerald hoort zingen (daar bestaat gelukkig nog wel materiaal van) en je dan nadien de stem van Janet Jackson hoort.. Het verschil qua geluid en timbre valt te hard op.

Gelukkig is het verhaal van Chick Webb zelf boeiend genoeg om deze euvels te overwinnen. Onvoorstelbaar eigenlijk wat hij allemaal in zijn korte leven heeft gedaan. Daar komt dan nog eens bij dat Kauffman zich niet alleen concentreert op de 'voorgelezen' interviews, maar ook hier en daar echte mensen voor zijn camera weet te halen. De interviews met Gertrude Jeannette, Roy Haynes en John Isaacs zijn erg leuk in ieder geval. Om het geheel wat fris te houden worden de interviews af en toe afgewisseld met archiefmateriaal en dansscènes uit andere films. Zo passeert geloof ik Hellzapoppin' uit 1941 en nog een resem andere films.

Een niet al te bekende documentaire over een voor mij niet al te bekende jazz-muzikant. Het past goed samen, maar voor mijn part mogen ze beide een boost in populariteit krijgen. Het verhaal van Chick Webb is indrukwekkend en Kauffman probeert zo goed mogelijk met het materiaal dat hij ter beschikking heeft een beeld van hem te maken.

3.5*

Juist wel. Dat de doelgroep niet op deze site aanwezig is of jij er niet mee bekend bent. Er staat toch ook in de beschrijving:

een van Amerika’s beste drummers en orkestleiders, had als thuisbasis Harlems Savoy Ballroom, een van de weinige plaatsen in de jaren 30 waar blank en zwart vrij met elkaar konden omgaan.

In een tijd dat er in Amerika nog heel veel apartheid bestond, ook in film en muziek.

Ik weet perfect wat er in de omschrijving staat, ik heb de film namelijk toegevoegd...

Met niet al te bekend bedoelde ik voor het grote publiek. Het is geen Louis Armstrong of een Ella Fitzgerald, mensen die ik als niet jazz-kenner (wat ik duidelijk zeg in het begin van mijn bericht) wel ken.

Wat het feit dat het zich allemaal afspeelt in een tijd dat er in Amerika nog veel apartheid bestond hier mee heeft te maken begrijp ik niet. Alsof Chick Webb een minder bekende drummer wordt als hij was opgegroeid in een omgeving waar blank en zwart niet met elkander konden omgaan?

Jazzmuziek was van oorsprong muziek door zwarten. Toen blanken die muziek overnamen, werden zwarten ook steeds meer geaccepteerd. Chick Webb, heeft een grote rol daarbij gespeeld, hij was een invloedrijke muzikant en wordt praktisch in alle jazzboeken genoemd. Lees Wiki maar na.

Je moet mij niet uitleggen wat voor een invloed Chick Webb heeft gehad (hint: ik heb de documentaire gezien), maar in mijn ogen blijft hij nog altijd een voor het grote publiek onbekendere muzikant. Ik heb de Wikipedia pagina's er eens op nagelezen:

Dexter Gordon - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Dizzy Gillespie - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Chick Webb - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Dexter Gordon heb ik opgepikt uit 'Round Midnight en Dizzy Gillespie ken ik uit deze documentaire. Gewoon twee willekeurige jazz namen en beide hebben een veel uitgebreidere Wikipedia pagina (in hoeverre dat een guiding line kan zijn, want ik ben zelf niet zo'n fan van een mening staven aan de hand van dat format) dan Chick Webb.

Het gaat niet niet om jazzmuzikanten. Ik heb het over drummers. In die tijd had je wel meer bekende drummers, maar dat waren blanken. Chick Webb, was, naar ik meen, de bekendste (neger)drummer, ik zou niet weten wie nog meer. Negerorkesten in de jaren '30 waren ook aanzienlijk in de minderheid. Ook daarin was hij één van de bekendste uit die tijd.

Aha, dat is een ander verhaal. Ik heb het over jazz-muzikanten in het algemeen (vandaar dat ik Louis Armstrong en de anderen er bijhaalde), maar jij hebt het specifiek over drummers. Ik zal het veranderen naar 'een voor mij niet al te bekende jazz-muzikant', al blijf ik erbij dat dat al duidelijk is gemaakt in de eerste zin van mijn oorspronkelijke bericht en vind ik het dat mag jij vinden nogal voor hand liggend.