Muge (2012)

De productie, in aardse, roestige kleuren, kwam niet bepaald realistisch over, maar waarschijnlijk was dat ook niet de bedoeling. De regisseur wilde vermoedelijk laten zien dat een hardvochtige, niet zorgzame omgeving, die bovendien een hekel aan vrouwen heeft, diepe wonden achterlaat. Maar zeker ben ik absoluut niet. Ik zag een zonderlinge, pretentieuze, uitdagende, artistieke, groteske en morbide film over liefde, acceptatie en eenzaamheid, die niet uitblonk in subtiliteit en waarin nogal wat taboes aan de orde kwamen. Er was nauwelijks sprake van een eensluidend verhaal: de film bestond uit een reeks gebeurtenissen die zowel in het heden plaatsvonden als in het verleden (via flashbacks die de materie er niet duidelijker op maakten). De beelden waren wisselend extreem en expliciet, melancholiek en filosofisch. De ziekelijke hoofdpersoon, die een bochel had, leefde deels in een fantasiewereld; hierin kwamen doden tot leven, maar veel informatie (behalve hoe ze aan hun eind gekomen waren) leverde dat niet op. Verder focuste de film op de (seksuele) relatie van de hoofdpersoon met zijn stiefbroer/zuster, die transgender was en er niet echt sexy uitzag. Zijn geobsedeerd zijn door seks leverde o.a. niet alledaagse beelden van necrofilie op. Alle personages waren trouwens mensen zonder een sprankje hoop. Mijn recensie is warrig, ik geef het onmiddellijk toe. Maar dat was deze film ook voor mij. Voorlopig een 6 en later nog maar eens een keer kijken.