Dear White People (2014)

Redelijk doorsnee.

De klassieke rassenkwesties worden er snel en vlot doorgesleurd, al zorgt de setting en de omgeving er wel voor dat het een typisch Amerikaans probleem lijkt. Frat houses, dure universiteiten en dat soort ongein zorgen ervoor dat het voelt alsof je naar een ander z'n probleem aan het kijken bent.

Simien doet wel z'n best om wat nuance in z'n film te leggen. Al zal het ook wel wat afhangen met welke blik je naar deze film kijkt, maar er zijn genoeg punten waarop de rassenkwestie verder uitgediept wordt dan enkel good vs bad. Een beetje jammer alleen dat Simien er niet in slaagt om een aantal sympathieke personages aan de problematiek te koppelen, waardoor het na verloop van tijd lijkt alsof iedereen gewoon een eikel is.

Toch is het uiteindelijk niet zozeer het rassenprobleem dat mij bij zal blijven. De kern zat voor mij ergens anders, met name dan de climax na het ontsporen van het feestje. Lionel bewijst z'n durf door Kent vol op de mond te kussen (arghh, homos enzo) voor een héél frathouse publiek. Het voelt als een overwinning aan, een moment van glorie waarop Lionel z'n gram haalt. Ironisch genoeg wordt zo'n gedrag (het bewust kussen van anderen die onwillig zijn) in Amerikaanse rape statistieken meegeteld. Switch je even van actiegroep, dan zie je hier eigenlijk de verheerlijking van ongewenste intimiteiten, iets wat in de man/vrouw problematiek dan weer de vrouw al eeuwenlang onderdrukt.

Om maar te zeggen dat iedereen vooral met z'n eigen problemen bezig is, en hoe meer gefocused op één probleem, hoe extremer de reacties en argumentatie. Ik blijf erbij dat de échte problemen rond racisme absoluut aangepakt moeten worden, maar dat er veel naast de kwestie geluld en gezeverd wordt omdat individuen zich "niet zo fijn voelen" bij bepaalde uitlatingen van anderen. Iets waar ook deze film zich aan bezondigt.

Verder visueel niet zo heel bijzonder, acteerwerk was wel naar behoren. Vooral Williams en Thompson wisten goed hun rol in te vullen, Simien zit als regisseur dicht bij een interessante film, maar laat het qua regie wat afweten en is inhoudelijk nog iets te wazig.

2.5*

Teleurstellend.

Een film waarin de thema's racisme en culturele verscheidenheid centraal staan. Een film met prikkelende mogelijkheden, want met komische insteek. Heerlijke thematiek om eens lekker spottend mee te spelen en scherp te evalueren.

Maar, de verwachte satirische en prikkelende insteek komt totaal niet uit de verf. Kwesties worden simpelweg niet scherp genoeg neergezet en blijven veel te veel binnen de lijntjes. De film heeft veel weg van een ordinaire universiteitscomedy. Wel overgoten met een intellectueel sausje, maar waarin nog steeds niemand veel te melden heeft.

De overbekende stereotypische personages en studentenhuizen duiken op. Verder nog wat maatschappelijke druk en natuurlijk een machtstrijd. Heel beschaafd en niet heel boeiend.

De keuze om zwarte muziek af te wisselen met traditionele blanke klassieke muziek (Beethoven, Tschaikowsky) is geslaagd. Eigenlijk was dit ook wel het enige grappige detail aan de film. Het deed zowaar denken aan een statement. Gewaagd!

Afgezien van de grappige openingszin (terug te lezen in bovenstaande synopsis) en hooguit een handvol vermakelijke scènes is dit een fletse satire over interraciale relaties en spanningen op een prestigieuze universiteit. Had gezien het onderwerp veel venijniger en/of amusanter moeten zijn. Een gemiste kans.

“Dear white people, this just in: Dating a black person to piss off your parents is a form of racism.”

De serie Dear White People is voor mij één van de betere series van 2017 tot nu toe. Daarom was ik ook benieuwd naar de gelijknamige film van dezelfde regisseur en sommige acteurs. Hoofdrolspeelster is hier alleen Tessa Thompson als Samantha White.

De serie maakt van een serieus onderwerp een intelligente satire, zonder het onderwerp te bagatelliseren. Een delicate balans, die regisseur Simien geweldig weet te bewaren. De film is wat serieuzer en komt daardoor op momenten ook wat prekerig en belerend over. De acteurs zijn allemaal wel uitstekend op dreef, maar iets meer satire en relativering had wel gemogen.

Black people can't be racist.

Sterk concept dat helaas vaak blijft hangen.

Inmiddels lijkt het er de laatste jaren op dat de bestrijding tegen racisme zodanig de overhand heeft genomen dat de nuances zoek zijn en dat het teveel doorschiet. Zwarte piet, Coentunnel, Efteling in het Nederlandse systeem... Maar in Amerika gaat dat nog wel even wat verder. Het is ons gelukt om het daadwerkelijke racisme te bestrijden (lees, de jaren 60 etc) Maar het lijkt er nu op alsof het een verslaving begint te worden.

Het knappe aan Dear White People is dat je als kijker bij de eerste kennismaking van blanke mensen in de universiteit al neigt om stempeltjes uit te delen en dat er al meteen een onderlinge rassenhaat gaande is... Maar uiteindelijk zit het tussen je oren en zijn het uiteindelijk de donkere mensen die een open deur in trappen. Mede dankzij het provocerende radiospel "Dear White People" van Samantha White. Dan hebben we ook Lionel Higgins die homoseksuele gevoelens lijkt te hebben voor een blanke student, maar dat uit de bovengenoemde angst niet durft toe te geven... En... toch wel... de blanke directeur Fletcher die het racisme onderhuids wel weet te stimuleren, misschien door de oude stempel... tegen de zwarte directeur Fairbanks van de school. Maar... het lijkt niet eens meer op te vallen dat wit en zwart hier daadwerkelijk onderscheiden worden of dat de beide directeurs niet achterlopen.

Het zit erg interessant en knap in elkaar en het wist me wel aan het denken te zetten. Echter is het wel jammer dat de film erg fragmentarisch blijft en er weinig creatie wordt gebruikt, waardoor het vaak erg oubollig en serieus neigt te worden. Een feelgood gehalte was helemaal nog niet zo verkeerd geweest als het om dit soort thema's ging. Het lijkt erop alsof de regisseur hoofdzakelijk meer zijn ei kwijt wou.

Maar al met al is dit wel een mooie film met een boodschap.

3,5*

Provocerende film, maar op een goede manier. De film volgt een aantal (veelal zwarte) studenten aan Winchester (!) University, dat worstelt met de eigen identiteit in een school waar institutioneel racisme aan de orde van de dag lijkt te zijn. 'Dear White People' is de naam van een radio-programma van één van hen, die daarin de cultuur op de universiteit becommentarieert. Hoewel sommige studenten denken het morele gelijk aan hun kant te hebben, blijkt de waarheid een stuk complexer in elkaar te zitten.

'Dear White People' lijkt aanvankelijk vooral te gaan over racisme door blanken, maar ontpopt zich langzaam maar zeker tot een intelligente, diepgravende satire over de misvattingen rondom racisme en de manier waarop dat tot polarisatie op een universiteitscampus kan leiden. De jeugdige cast brengt het met een energie én authenticiteit die recht doet aan het uitstekende scenario. Vermakelijk, maar nooit plat. Provocerend, maar nooit prekerig.

Ik heb het idee als ik de recensies zo lees op imdb en in iets mindere mate op deze site, dat de boze blanke mensen deze film of niet hebben afgezien, of echt compleet niet begrepen hebben. Persoonlijk vond ik het een pijnlijke en hilarische film tegelijkertijd, die vrij gebalanceerd werd gebracht. In een film over culturele tegenstellingen, viel het toch op dat de personages niet zo 'zwart-wit' waren als ze in eerste instantie leken.

Goed, op het moment dat op het einde de foto's van daadwerkelijke blackface-feestjes op universiteiten voorbij komen is het in ieder geval toch duidelijk waar de prioriteiten liggen (en ik mag hopen dat ieder weldenkend mens dit ook walgelijk vind). "Ja maar, zij doen lullig tegen blanken..." kijk dan nog maar eens naar de film en hoe ook de afro-amerikaanse kant bekritiseert wordt, helemaal in de manier hoe zij met arme Lionel omgaan of hoe Sam omgaat met haar blanke vriendje. Uitgangspunt lijkt dan ook vooral een scherpe en bij vlagen hilarische analyse te zijn van hoe gevoelig ras nog steeds ligt in de VS. Gezien de manier hoe er ook in Nederland door mensen op gereageerd wordt, geeft aan dat we er nog lang niet zijn, ook al is 'daadwerkelijk' racisme al bestreden.

Sterke performance van praktisch de gehele cast btw. Vooral Tessa Thompson valt heel erg op. Bleek ik haar nog uit Thor: Ragnarock te herkennen, dan zie ik haar toch echt liever in iets als dit dan in die onzinnige film. Ik ga de tv-serie ook maar eens bekijken.

Goeie film waarin een nieuwe huisvestingswet op een campus voor flink wat opschudding zorgt. Eerst de serie gezien, en daarna de film. Het fragmentarische karakter werkt beter in de serie (waar mijn voorkeur dan ook naar uit gaat). Desalniettemin zijn er een aantal boeiende dialogen en verder is dit een prima regiedebuut van Justin Simien. Net geen 3.5 sterren.