De geprezen Netflix-serie Russian Doll katapulteerde Natasha Lyonne naar grote hoogten nadat het in 2019 op in première ging op de streamingdienst en de show kreeg in 2022 ook nog een tweede seizoen. Voordat Lyonne echter een grote tv-ster was, vond ze als tiener al succes in films als But I'm a Cheerleader, hoewel ze wel enkele bedenkingen heeft bij de manier waarop sommige critici haar werk in en rondom die film bespraken.

In een recent interview blikte Lyonne terug op haar eerste aanraking met bekendheid en roem nadat ze in 1999 samen met Clea DuVall te zien was in de romantische comedy But I'm a Cheerleader. In deze film speelde Lyonne de hoofdrol van Megan, een lesbisch meisje dat door haar ouders naar een 'rehabilitatie-school' voor homoseksuele en lesbische jongeren wordt gestuurd. Na de release werd er natuurlijk veel over deze film geschreven en sommige critici prezen Lyonne omdat ze een homoseksueel personage speelde en de film in homo-publicaties promootte alsof dat allemaal een hele moedige daad was van de actrice.

De cover van Out Magazine

"Het was het meest aanstootgevende ter wereld", zo zei Lyonne tegenover The Independent. "Dat ze ook tegen Heath Ledger en Jake Gyllenhaal zouden zeggen hoe 'moedig' het wel niet is. F*ck you! Hoe durf je dat te zeggen? Of: 'Waarom sta je op de cover van Out Magazine met Clea DuVall, maar identificeer je je niet als lesbisch?' F*ck you! Het is de cover van Out Magazine en Clea en ik houden verdomd veel van elkaar. Dus we gaan onze sexy kleine fotoshoot doen. Tepels eruit, schat, laten we gaan! Dat is waarom!"

Allemaal in hetzelfde existentiële probleem

Lyonne benadrukte vervolgens haar steun aan de LGBTQ-gemeenschap en legde uit dat ze geen geduld heeft voor mensen die het leven van iedereen moeilijker proberen te maken op basis van onveranderlijke kenmerken. "Geloof me, iedereen heeft het al moeilijk genoeg om op zichzelf een mens te zijn, hetero's, homo's, blanken en zwarten," zo zei ze. "We zitten allemaal samen op deze rit en proberen uit te vogelen waarom we zo hard moeten werken, wetende dat we uiteindelijk toch doodgaan. We zitten allemaal in hetzelfde existentiële probleem. Dus het idee dat je het moeilijker gaat maken door onnodig leed te veroorzaken? Ik heb er een hekel aan. Ik kan er echt niet tegen," aldus Lyonne.