Vanaf vandaag is de nieuwe film van Paolo Sorrentino te zien in enkele bioscopen. È Stata la Mano di Dio is een enorm persoonlijk verhaal van de Italiaanse regisseur, en naar eigen zeggen had hij deze film niet eerder kunnen maken. Bijzonder is de symbolische rol die de overleden voetballer Diego Maradona speelt in de autobiografische film: "Hij heeft mijn leven gered," aldus de regisseur.

De titel heeft ook alles met de voetballer te maken, aangezien deze in de Engelse vertaling The Hand of God heet. Het is een nieuw soort film van de regisseur die internationaal een groot publiek bereikte met La Grande Belezza. Deze film vertelt min of meer het verhaal van Paolo Sorrentino zelf, van toen hij een jaar of 17 was en in Napels woonde. De stad wordt in de film ook geportretteerd, maar niet op een heel romantische manier, aldus de regisseur in een interview met het AD: "In die tijd was dat een soort safaripark dat je niet per jeep, maar alleen te voet kon betreden. Erg gewelddadig en gevaarlijk. Een jungle." We zien hoe de hoofdpersoon, met de naam Fabietto, zijn leven leidt in de grote stad, ook nadat hij zijn ouders verliest.

Goddelijke interventie

Naast dat de titel verwijst naar Maradona zelf, is het ook een verwijzing naar wat er in het leven van Sorrentino zelf gebeurde. Zijn ouders overleden op een dag in hun vakantiehuisje, door een bizar ongeluk met de verwarming. Hun zoon Paolo was niet mee, want hij had andere plannen. "Normaal ging ik altijd met ze mee, maar uitgerekend dat weekend niet. Ik wilde Maradona zien spelen in Empoli. Dus ja, je kan best stellen dat hij mijn leven heeft gered.” De voetballer is enorm belangrijk geweest voor de filmmaker, zo zegt hij. "Voor mij was Maradona’s komst naar Napels een van de belangrijkste momenten uit mijn leven Hij leerde me wat kunst is. Maradona was namelijk geen gewone voetbalspeler, maar iemand die de realiteit ontsteeg. Toen ik in 2013 de Oscar won, stuurde hij me wel een T-shirt met zijn handtekening. In mijn huis is dat een religieus object, dat zal je begrijpen.”

Waargebeurd

Dat de film zo persoonlijk geworden is, was niet makkelijk voor de 51-jarige filmmaker. Zo zit er een scène in de film waarin hij en zijn broer in het ziekenhuis horen dat hun ouders het ongeluk niet hadden overleefd, die volgens de regisseur exact zo in het echt gebeurde. "Het was de moeilijkste scène die ik ooit schoot. Ik vind het erg belangrijk dat je in het leven afscheid moet kunnen nemen van mensen. Mijn ouders waren ineens verdwenen en kwamen nooit meer terug. Ik hoorde van enkele journalisten die dierbaren verloren aan corona, dat ze zeer ontroerd waren door mijn film, omdat het ongeveer zo voelde: ze waren nooit echt vertrokken.” Met deze gedachte is de film, ondanks dat deze zich afspeelt in de jaren '80, nog altijd enorm actueel. Voor Sorrentino is het een grote stap, aangezien hij het niet eerder aandurfde een zo'n persoonlijke film te maken zonder allerlei filmische trucs: "Nu pas was ik zover."

The Hand of God is vanaf vandaag te zien in enkele bioscopen. Vanaf 15 december kun je de film ook bekijken op Netflix. Een trailer voor de film vind je hieronder.