Jouw eigen indruk is natuurlijk de belangrijkste, maar recensies geven je alvast aan wat je kunt verwachten. En als we die mogen vertrouwen, dan is Heretic een horrorfilm die we niet over mogen slaan! De eerste reacties zijn veelbelovend, en ook op IMDb is de algemene beoordeling niet te versmaden.
Daar scoort de film inmiddels een 7,2/10 onder de 493 toeschouwers die al met Mr. Reed (Hugh Grant) kennis hebben mogen maken. Deze stemmen zijn gebaseerd op de vertoningen tijdens festivals, voorafgaand aan de volledige release over de hele wereld. In een vorig artikel over de typecasting waar Grant geregeld mee te maken kreeg en de voorbereidingen die hij voor iedere rol treft, berichtten we over een Rotten Tomatoes score van 90% onder critici.
Het publiek moet nog spreken, maar na meer dan een maand is de algemene goedkeuring onder journalisten al gestegen naar 93%! Dit kan natuurlijk nog alle kanten opgaan, maar deze mate van positiviteit wekt wel vertrouwen. Zo is de recensie die Peter Debruge voor Variety schreef treffend. Hij concludeert: "Ga erin mee en Heretic zal je vermaken. Het doet je misschien niet van gedachten veranderen over religie, maar je kijkt nooit meer op dezelfde manier naar bosbessentaart."
"Heretic is één van - zo niet de - beste film(s) die A24 ooit maakte," vindt Tessa Smith van Mama's Geeky. "Dat komt grotendeels door Hugh Grants rol, maar Sophie Thatcher en Chloe East kunnen er ook wat van. De drie zijn een genot om samen te zien, zelfs op momenten waarop je liever niet kijkt..." Louisa Moore van Screen Zealots laat weten dat dit een film is die "...provoceert en verdeelt, al helemaal wanneer het religie uitdaagt via intellectuele confrontatie en diepe discussies over existentiële kwesties tussen de drie hoofdfiguren."
Dit platform geeft geen punten of sterren, maar zou van Moore niet de volle mep krijgen: "Ik bewonder wat Beck en Woods met Heretic hebben gedaan; ze steken boven de rest uit, omdat ze zich meer baseren op ideeën dan op bloed, ingewanden en schrikmomenten. Het einde is misschien niet bevredigend, maar de duistere humor, de intense sfeer, sterke performances en inhoudelijke thema's maken dit een frisse en intellectueel stimulerende horrorfilm die poogt om conventies te ontstijgen. En dat verdient respect."
Heretic
Twee jonge Mormoonse missionarissen, Sister Barnes (Thatcher) en Sister Paxton (East), zijn op pad om zielen te winnen voor hun kerkgenootschap. Dat gaat niet van harte wanneer niemand zich bereid vindt om überhaupt met ze te praten. Ze kloppen aan bij een afgelegen woning, waar een man (Grant) vriendelijk opendoet en hen uitnodigt op de koffie. Gaandeweg komen ze er wel achter dat hij de dames niet zomaar wil laten gaan...
Sluit deze omschrijving helemaal aan bij jouw voorkeuren en maken de jubelende critici je nieuwsgierig? Dan zul je nog even moeten wachten tot 21 november, want dan komt Mr. Reed de deur opendoen jouw plaatselijke bioscoop. Echter, bepaalde filmtheaters houden aanstaande donderdag op 31 oktober al een voorpremière! Bekijk de trailer hieronder, en pas voor altijd op bij wie je aanbelt...
Hier ben ik zeker benieuwd naar! Ik vind Grant in de herfst van zijn carrière steeds interessanter worden. De film komt op mijn kijklijstje!
Klopt ja, ik zie hem nu ook veel liever in films dan voorheen. Maar die zogenaamde film journalisten neem ik niet al te serieus meer. Ik ga wel van mijn eigen kijkervaringen uit.
Om nou te zeggen dat ik vroeger blind vertrouwde op recensenten - en ik moet op m'n woorden letten, ik ben er zelf ook een - is wat te veel gezegd. Maar tegenwoordig zie ik zo'n ontzettende bak positiviteit uitgaan naar bijvoorbeeld Disney Star Wars, dat zelfs ik het gevoel krijg dat veel critici niet objectief meer zijn.
Neemt niet weg dat ik uitkijk naar Heretic. Zal mij benieuwen.
Om nou te zeggen dat ik vroeger blind vertrouwde op recensenten - en ik moet op m'n woorden letten, ik ben er zelf ook een - is wat te veel gezegd. Maar tegenwoordig zie ik zo'n ontzettende bak positiviteit uitgaan naar bijvoorbeeld Disney Star Wars, dat zelfs ik het gevoel krijg dat veel critici niet objectief meer zijn.
Een recensie is per definitie niet objectief natuurlijk: het is immers een mening. Het probleem is eerder dat politieke en commerciële voorkeuren steeds meer doorsijpelen. Daarom krijg je steeds vaker een grote kloof tussen het publiek en de critici c.q. industrie.
Een bijkomend probleem is de 'informatiestress' die lezers tegenwoordig ervaren. Er zijn een miljoenmiljard bronnen in Google, YouTube, Instragram, enz. met een mening over iets. Alleen de extremen blijven hangen - en dat weten de recensenten. Dan ga je al snel krijgen dat recensenten louter superlatieven gebruiken, of juist overdreven negatief zijn. Alles in de hoop voor aandacht.
Inhakend op de invloed van recensenten: ik lees in de aanloop naar een film ook wel eens een recensie of kijk een YouTube-review, maar daarbij is de vraag of die positief of negatief is niet doorslaggevend. Belangrijker is dat de recensent een consistente smaak en duidelijke criteria hanteert, waardoor hun recensies betrouwbaar zijn. Er zijn er een paar bij wie ik erop kan rekenen dat, wanneer zij een film aanraden, deze goed in mijn straatje zou kunnen passen. Net zoals goede vrienden met een vergelijkbare smaak dat ook kunnen doen.
Voor mij is het juist interessant als iemand een sterke persoonlijke ervaring verwerkt in een review en niet alleen probeert om een zo feitelijk en objectief mogelijke blik op film te geven. In mijn optiek beschikken de beste recensenten over vakkennis en een kritische blik, maar bovenal een uitgesproken smaak en identiteit.
De Belgische zanger Joe Harris zong ooit, eerst zien en daarna geloven, nooit geloven zonder zien. En inderdaad, het is toch wachten tot dat voldoende mensen hem gezien hebben. Vond Grant vroeger geen groot licht, maar word blijkbaar als goede wijn beter met het oud worden....Zoals Sagan ook altijd zei: we shall see
Reacties (8)