Ondanks zijn hoge leeftijd overweegt Sir Ian McKellen niet om met pensioen te gaan. De 84-jarige Brit is vastberaden om door te gaan met acteren zolang het mogelijk is. "Wat zou ik moeten doen als ik zou stoppen?", zegt McKellen in een interview met Variety. "Ik heb nog nooit zonder werk gezeten."

De Britse acteur is binnenkort te zien in de nieuwe thriller The Critic. Deze film verschijnt in een drukke periode in McKellens professionele leven. Hij staat op het punt te verschijnen in een ongebruikelijke filmadaptatie van Hamlet, waarin hij, ondanks dat hij een tachtiger is, de jonge prins speelt. Daarnaast heeft hij net een stemrol opgenomen voor een nieuwe show van Seth MacFarlane. Op het podium verschijnt McKellen dit jaar in een komedie, Frank en Percy, waarvan hij hoopt dat het wordt verfilmd. Nu hij zijn negende decennium is ingegaan, zegt McKellen dat hij voortdurend wordt herinnerd aan zijn sterfelijkheid, maar hij aarzelt om iets zo dramatisch als pensionering te overwegen. Toch is hij er zich er wel van bewust dat er elk moment iets met hem kan gebeuren: "Ik besef dat er elk moment iets kan gebeuren waardoor ik nooit meer zou kunnen werken. Maar zolang mijn knieën het volhouden en mijn geheugen intact blijft, waarom zou ik dan niet doorgaan? Ik heb echt het gevoel dat ik nu behoorlijk goed ben in acteren."

Niet altijd met film bezig geweest

Het grootste deel van McKellens vroege carrière speelde zich af op het toneel. Pas in de late jaren 80 en 90 raakte hij meer betrokken bij filmwerk, en er zijn redenen waarom hij die stap zo laat zette. Hij denkt dat zijn acteerwerk aanvankelijk te theatraal was en subtiliteit miste. Twee cruciale momenten zetten McKellen aan tot anders acteren. Het eerste was een uitgeklede productie van Macbeth uit 1976, waarin hij de moorddadige generaal speelde tegenover Judi Dench onder regie van Trevor Nunn. Het stuk werd opgevoerd in-the-round, voor een intiem publiek van ongeveer 120 mensen. "Bijna van de ene op de andere dag veranderde alles in mijn leven ten goede — mijn relaties met mensen en mijn hele houding ten opzichte van acteren veranderde," zegt hij.

Seksualiteit

Voordat hij openlijk uitkwam voor zijn seksualiteit, gaf McKellen er de voorkeur aan zichzelf te transformeren om personages te spelen. Daarna baseerde hij zich meer op zijn persoonlijke connectie met een rol. "Het soort acteren waar ik goed in was, ging helemaal over vermomming — grappige stemmetjes opzetten en rare loopjes aannemen," zegt McKellen. "Het ging over liegen tegen de wereld. Ik bevond me niet langer in de situatie waarin ik naast het personage rende om het aan het publiek uit te leggen. Ik werd gewoon het personage."

McKellen merkte een verschil in zijn werk. Als hij bijvoorbeeld moest huilen op het toneel, merkte hij dat de tranen moeiteloos vloeiden na zijn bekendmaking. Hij was emotioneel meer beschikbaar, meer aanwezig. En als die verandering niet had plaatsgevonden, betwijfelt hij of hij de overstap naar film had kunnen maken, waarbij de camera elke valse noot blootlegt en uitvergroot. "Mensen die niet homoseksueel zijn, weten simpelweg niet hoe het je beschadigt om te liegen over wat je bent en je voor jezelf te schamen," zegt McKellen. "Ik ben opgegroeid in een tijd waarin het voor mij illegaal was om seks te hebben met een man. En dat was niet eens zo lang geleden."