Ingeschreven sinds 23 juli 2008
Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van Zinema. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2011, februari 2011, maart 2011, april 2011, mei 2011, juni 2011, juli 2011, augustus 2011, september 2011, oktober 2011, november 2011, december 2011, januari 2012, februari 2012.
Alternatieve titel: Sleeping Sickness, woensdag 1 februari, 0:54 uur
Sibillijnse sfeer.
Een klein maar bijzonder drama is Schlafkrankheit wel geworden. Ondersteund door een goede internationale cast, met Neerlands hoop Bokma voorop, en omlijst door prachtige natuurbeelden van Afrika. De kracht zit hem in het realistische verhaaltje over een rechtlijnige man die het land eigenlijk de rug wil keren, dat vertroebelt naar een fladderend figuur dat toch geen afscheid kan nemen.
Dat laatste doet hij alsnog en wel heel erg resoluut. Althans, dat zou men kunnen denken want hapklare brokken blijven uit. En niet alleen het einde kent een mysterieuze ondertoon. Sowieso voelt de tweede helft aan als een zoektocht naar antwoorden, waarbij via de fenomenale Folly de betovering telkens op het punt staat te worden verbroken. Gelukkig gebeurt dat slechts ten dele, want juist in dat sibillijnse sfeertje zit hem de kracht.
Met dank aan Wild Bunch voor het recensie-exemplaar.
Goed.
filmdetails permalink reageer
woensdag 1 februari, 0:07 uur
Niet slecht, wel vreemd.
Easy Six is een onderhoudende maar ook een beetje vreemde film. Zo ontbreekt er op enkele ongepaste momenten muziek, hetgeen de invulling van sfeer volledig overlaat aan de fantasie van de kijker. Een vreemde constatering tijdens het aanschouwen, maar niet een onbekende of vervelende. Helaas werkt het niet altijd en overal.
Het verhaal omtrent een sullige en naïeve leraar die nogal close wordt met een ex-leerling, had best een tikje hilarisch gemogen. De juiste ingrediënten en personages zijn in ieder geval aanwezig. Zo ook de ietwat verdwaalde Belushi die, als sjacheraar in Vegas, de show steelt met een korte maar dolkomische monoloog over Elvis Presley.
Al met al net niet datgene wat het had kunnen zijn, ondanks dat de cast haar best doet en Towne een prachtige eye-catcher is. Daarvoor ontbreekt het iets te veel aan focus en wordt er te vaak en onevenwichtig geschommeld tussen de twee genres komedie en drama. Tevens wordt nergens de diepte opgezocht, ondanks enige heftige thematiek. Slecht wordt het gelukkig niet, een beetje vreemd dus wel.
Met dank aan Paradiso voor het recensie-exemplaar.
Redelijk.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: Point Blank, woensdag 1 februari, 23:57 uur
Actie ademend.
Een ieder die van een ongecompliceerd actiefilmpje houdt, is hier op het juiste adres. Het verhaal van een verpleger die alles op alles zet om zijn ontvoerde vriendin te redden, kent verder weinig logica en hangt met enige regelmaat van toevalligheden aan elkaar. Ook hoofdrolspeler Gilles Lellouche is misschien niet de meest gelukkige keuze als de ongeloofwaardige held tegen wil en dank, toch vertegenwoordigt hij op die manier wellicht menige kijker.
Smaakmakers zijn natuurlijk Roschdy Zem en Gérard Lanvin, die als 'bad guys' genoeg vermaak weten te genereren. Het simpele verhaaltje, inclusief de verplichte maar aardige twist, rust met name op die twee acteurs en de vele actiescènes. Alsmede op het enigszins hoge tempo, dat de kijker niet zoveel momenten voor een adempauze biedt en dus ook niet de kans geeft om over enige hiaten of een beter script na te denken.
Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.
Goed.
filmdetails permalink reageer
woensdag 1 februari, 23:04 uur
Triest tintje.
Ondanks de grote klasse van de inmiddels legendarische albums die 'A Tribe Called Quest' begin jaren '90 losliet op de hiphopcommunity en de muziekwereld in het algemeen (die destijds beiden wel wat vernieuwing konden gebruiken), blijkt deze glorieuze gloed niet geheel af te stralen van deze interessante documentaire. Dat ligt met name aan de hoofdrolspelers, oftewel de bandleden zelf.
Waar een ieder van hen compositorisch, samplederwijs en zeer zeker tekstueel gezien een standbeeld verdient, lijkt enige eer tijdens de normale onderlinge communicatie zonder muziekbedje nogal ver te zoeken. Zo begint deze documentaire over de invloedrijke band ladingdekkend, wanneer frontman Q-Tip aan de interviewer moet vragen wat zijn muziekmaatjes net hebben gezegd over de eventuele voortgang van de band.
Gelukkig blijft het moddergooien bespaard tot de tweede helft van de film, wanneer blijkt dat de filmmakers simpelweg niet langer om de 'beef' tussen Q-Tip en Phife Dawg heen kunnen. Het verhaal krijgt een nog triester tintje wanneer Phife Dawg bijna het loodje legt omdat hij een niertransplantatie moet ondergaan. Als vlak voor de operatie 'Q' niet verder dan een smsje met de woorden 'good luck!' komt, barst 'Dawg' bijna in tranen uit. Je zou denken van woede, maar de ruzie blijkt iets gecompliceerder.
Gelukkig overheerst tijdens dit intrigerende portret alsnog de muziek en de weg ernaartoe. De magistrale muziek, mag men wel zeggen. De supersonische bassen genererende tegenhanger van de gangstarap en al diens aanschurkers en voorlopers. Zoals een producer zelfs durft te zeggen dat 'The Quest' zich meer profileerde als de Sgt. Peppers of hiphop. Misschien iets teveel eer, maar absoluut in de goede richting.
Met dank aan Fimfreak voor het recensie-exemplaar.
Zeer goed.
filmdetails permalink reageer
woensdag 1 februari, 23:00 uur
Found footage.
Deze semi-documentaire lift mee op het succes van de aloude 'found footage'-filmpjes. Geen gek idee, omdat men binnen het subgenre nog niet eerder in de ruimte was beland. Een en ander begint best aardig, maar halverwege is de rek er wel enigszins uit. Met name wanneer voorspelbaarheid de overhand neemt en de spanning, ondanks alle hysterische ontwikkelingen, bijna volledig wegebt.
Toch is de spanningsopbouw in orde en kent de film een aantal creepy momenten. Qua filtertjes en dergelijke ziet het er enigszins authentiek uit, maar de hoeveelheid camera's komen niet altijd ten goede aan het realistische karakter. Sinds debutant Cannibal Holocaust via 84C MoPic naar de bekendste, The Blair Witch Project, moeten we concluderen dat er hoogstwaarschijnlijk nog genoeg 'gevonden' zal worden.
Redelijk.
filmdetails permalink reageer
woensdag 1 februari, 22:43 uur
Pijnlijke Pinkaew.
Dat regisseur Pinkaew na twee geweldige films zonder Jaa verder moest, was vast niet zijn eigen keuze. Het mindere Chocolate was in elk geval nog een aardig matial-arts-allegaartje, al was de afwezigheid van zijn steracteur zeer zeker merkbaar en uiteindelijk een groot gemis.
Zo ook hier, want hoe matig dit product ook is, de inmiddels tot het monnikendom bekeerde vechtmachine had er vast iets moois van weten te maken. Nu moeten we het doen met de allesbehalve charismatische Hounsou, die amper knokken kan en er dus lustig op los schiet. Alsmede een compleet verdwaalde Bacon, inclusief belachelijk accent.
Het idiote en compleet misplaatste gegoochel met cijfers over mensenhandel tijdens de eindcredits doen de laatste tenen kromtrekken. Wat een moralistisch gekonkel na zo een meurend werkje. Pinkaew mag zich diep schamen voor deze belachelijke actiefilm, die nergens weet te boeien of indruk maakt. Een pijnlijke misser.
Slecht.
filmdetails permalink reageer
maandag 30 januari, 15:08 uur
Vleugje Festen.
Wat begint als een drama waarbij de spanning op uiterst subtiele wijze effect behaalt, voelt al snel onbehaaglijk aan door de prima performances. Toch is het wachten op een bom die vooral psychologisch, maar pas in de tweede helft letterlijk, inslaat. Die andere Deens-Zweedse productie, Festen, weet hier met slechts één vleugje op positieve wijze herinnering op te wekken. Al overheerst bij Melancholia met name de dreiging, in plaats van de klap van een uitgesproken woord.
Dat woord wordt alsnog uitgesproken tijdens de tweede akte, wanneer exact wordt omschreven waarom de bruiloft nogal in schril contrast stond met de bruid haar geestestoestand. Het doet tevens mooi tegenwicht bieden aan de dan ontstane thematiek rond een wereld die misschien wel op het punt staat te vergaan. Regisseur Von Trier vertelt dit originele verhaal op indrukwekkende wijze door visuele flair ten toon te spreiden en zich te bedienen van een schitterende soundtrack.
Met dank aan Wild Bunch voor het recensie-exemplaar.
Geweldig.
filmdetails permalink reageer
maandag 30 januari, 14:27 uur
Minder mysterieus.
Wat misschien wel het meest opvalt aan deze mooi gefilmde misdaadthriller, is de werkelijk fenomenale soundtrack van gospelband Bruce Peninsula. Muziek om betere luidsprekers voor aan te schaffen, zo prachtig. En sfeerbepalend, want het geeft dit rechtlijnige drama dat met een belangrijk subplot onder het hoofdgenre kabbelt een uniek karakter.
De Godsliederlijke klanken sluiten naadloos aan bij de Mennonietengemeenschap die het prachtige landschap, waarin een zondige agent zoekt naar een moordenaar, bevolkt. Een rol die door Stormare met grote klasse wordt vertolkt. Toch had de film een nog betere indruk achtergelaten wanneer het gevecht met zijn innerlijke demonen iets minder mysterieus werd gebracht.
Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.
Goed.
filmdetails permalink reageer
maandag 30 januari, 14:00 uur
Popcorn-potpourri.
Regisseur Toonen neemt nogal afscheid van zijn kinderfilmdebuut middels grof taalgebruik en geweld. Iets wat hem zeer goed af gaat in het eerste half uur van Black Out. Met name de introductie van alle personages maakt indruk en de hippe montage werpt gelijk zijn vruchten af. De daarbij behorende vaart is helaas niet geheel consistent.
De tweede helft kakt het geheel een beetje in en worden de grollen al voorspelbaarder en de personages een beetje saai. Prettige uitschieter is de smerig kletsende rechercheur Van Warmerdam, die sowieso opzien baart door hier te verschijnen. Ook Classen en met name Keijzer trekken de film tijdens deze mindere tweede akte een beetje uit het slop.
Het dan ontstane probleem zit hem deels in het feit dat de verrassing er een beetje af is en de originaliteit zoek lijkt. Het verhaaltje rondom het geheugenverlies wordt te lang uitgesponnen en verliest de aandacht, wanneer de film ontaardt in een potpourri van leuke en minder leuke zijplotjes. Sowieso begint het dan wel heel erg op te vallen dat de regisseur erg goed heeft opgelet tijdens de films van Ritchie en Tarantino.
Toch is Black Out een lekker weg happende popcornflick, vol bijzondere types en assertieve criminelen, die genoeg weet te vermaken om een voldoende bevredigend gevoel achter te laten bij de kijker. Slimme zet is dat er voor ieder wat wils zit in de cast en de film zich gelukkig nergens al te serieus neemt. Al zit hem in dat laatste misschien wel tevens de crux.
Goed.
filmdetails permalink reageer
maandag 30 januari, 13:38 uur
Onoriginele held.
Aardige superheldenfilm die nergens uitblinkt in originaliteit, maar evengoed vermaakt. De Green Lantern mist dan wel de heldenstatus van een Batman of de humor van een Spiderman, je hoeft niet altijd uniek te zijn om toch te kunnen scoren. Gelukkig kent deze held een beetje zelfspot. Verder komen alle clichés voorbij en is dit niets meer dan platte personages in een plat verhaal vol platte actie. Gelukkig kan de kijker het 3D-brilletje opzetten voor de broodnodige diepte.
Goed.
filmdetails permalink reageer
maandag 30 januari, 13:26 uur
Vuilbekkende held.
Lekkere actieflick, waarin Stallone de hilarische crimineel Snipes tot in de toekomst achtervolgt. Er wordt van behoorlijk dik hout planken gezaagd, maar de twee uurtjes vliegen desondanks in sneltreinvaart voorbij. Stallone knipoogt er lustig op los en Bullock zorgt voor een afwisselende noot, evenals de hier ingehouden spraakwaterval Leary. De kracht van de film zit hem echter voornamelijk in een geweldloze wereld, die plotseling opgeschrikt wordt door een vuilbekkende en gewelddadige held.
Goed.
filmdetails permalink reageer
maandag 30 januari, 13:17 uur
Robotroadtrip.
Een sfeervolle roadtrip uit de koker van griezelgrossier Carpenter, met de destijds voor een Oscar genomineerde Bridges. Je kunt je heden ten dage serieus afvragen of zijn apathische performance, inclusief de robotbewegingen, de tand des tijds goed heeft doorstaan. Het antwoord is hoogstwaarschijnlijk: nee. Feit is dat een ieder die zijn verstand weet uit te schakelen een lief, ietwat lang uitgesmeerd, moralistisch filmpje voor de kiezen krijgt. En gelukkig is er redelijk gedoseerd met de zoetstoffen.
Goed.
filmdetails permalink reageer
maandag 30 januari, 13:03 uur
Snowboardzalm.
Het woord documentaire is niet geheel van toepassing op deze verder uitstekende film. Er wordt namelijk nauwelijks iets uitgelegd omtrent deze levensgevaarlijke, maar wonderschone sport. De flitsend geschoten beelden spreken gelukkig voor zich. Zo zien we het neusje van de snowboardzalm hier acte de presence geven in de besneeuwde uithoeken van de wereld. De beeldkwaliteit is zo verbluffend dat de Bluray rustig als kalibratiedisc voor audio/videofielen gebruikt zou kunnen worden.
Zeer goed.
filmdetails permalink reageer
zaterdag 28 januari, 14:00 uur
Irritant onderhoudend.
Ondanks de cast en regisseur Schumacher, excelleert Trespass in middelmatige thrillerclichés. De film weet nergens te boeien, spanning op te wekken of ook maar iets in het voordeel te doen van de kijker. Onderhoudend is deze film, over een man die zich onder een roofoverval probeert uit te kletsen, wel. Maar dan meer uit irritatie.
Matig.
filmdetails permalink reageer
zaterdag 28 januari, 13:35 uur
Kathryns klokken.
Het onderwerp van The Whistleblower is niet mals: vrouwenhandel onder auspiciën van de VN. De beeldschone Weisz zet een puike speurder neer, die van de ene verbazing in de andere rolt. De kijker rolt met haar mee, maar tevens omdat de film nogal warrig wordt opgetekend. Men lijkt wat te twijfelen tussen drama en thriller, waarbij de waargebeurde feiten natuurlijk niet uit het oog mochten worden verloren.
Oprecht zal het desondanks wel bedoeld zijn, maar toch had deze verschrikkelijke gebeurtenis, die door klokkenluider en heldin Kathryn Bolkovac aandacht kreeg, een betere verfilming verdiend. Nu voelt het geheel een beetje teveel aan als een potpourri.
Redelijk.
filmdetails permalink reageer
zaterdag 28 januari, 13:15 uur
Gedateerd modern.
Ondanks de klassiekerstatus blijkt Modern Times niet even sterk tot het einde. Zo zijn de laatste twee akten misschien wel het meest teleurstellend, qua grappen en grollen. Sowieso is slapstick behoorlijk gedateerd, maar voor wie ondanks de voorspelbaarheid van het genre toch zijn verstand op nul kan zetten, valt er genoeg te lachen.
Met name tijdens de eerste helft van de film waarbij een dolgedraaide Chaplin een luchtige, maar maatschappijkritische knipoog geeft. De beroemde scènes in de fabrieken behoren hoogstwaarschijnlijk tot de hoogtepunten van de film, maar de tweede helft zakt een en ander toch wel wat in.
De (import-) BD kent overigens een wonderschone beeldkwaliteit. Nog nooit was de mimiek van Chaplin zo scherp te zien.
Goed.
filmdetails permalink reageer
zaterdag 28 januari, 12:58 uur
Geslaagde genregenoten.
Dat de makers achteraf gezien het liefste afstand namen van dit griezelfilmpje is ietwat overdreven, maar wel begrijpelijk. Want de onopvallendheid straalt hier vanaf. En dat is nooit een goed teken met zo een cast, twist en thema. Daarbij komt dat openlijk wordt gegokt op het evenaren van enkele wel geslaagde genregenoten.
De twist die hier halverwege is ingezet, wordt uiterst duf uitgevoerd en voelt eerder aan als kijkersbedrog dan als iets interessants. Vervolgens zou hetgeen dat volgt moeten imponeren, maar het doet dan op geen enkele wijze. Standaard en flauw wordt hier een mysterie uitgewerkt dat zo goed had kunnen zijn.
Doorsnee.
filmdetails permalink reageer
woensdag 25 januari, 1:43 uur
Duikbootdebuut.
Submarine biedt een verfrissende duik in de poel des pubertijd en de daarbij behorende liefdesperikelen. Gelukkig houdt de film het enigszins droog ondanks een paar zware thema’s en komt de humor met enig regelmaat bovendrijven. Van een diep drama blijft de kijker daardoor gelukkig verschoond, maar de serieuze ondertoon werkt wel.
Het is met name de jonge cast die overtuigend is en zichtbaar plezier heeft in de beslommeringen van een tiener, die twijfel en moed toont tijdens zijn eerste relatie en tevens die van zijn ouders probeert te redden. Ondanks enige onevenwichtigheid en het iets te lang uitblijven van voortgang op de ingeslagen koers, vaart Submarine dwars door de vaak tegenvallende genregenoten heen.
Dit mede dankzij een paar visuele foefjes, een handvol filmgrapjes en een vluchtig aan Woody Allen doen denkend hoofdpersonage dat, middels een paar typische beschouwingen en humor, momenten van herkenbaarheid bij de kijker zal oproepen. Ben Stiller weet wel wat hij presenteert, zo blijkt hier. En clipregisseur Richard Ayoade maakt een prima speelfilmdebuut.
Zeer goed.
Met dank aan Wild Bunch voor het recensie-exemplaar.
filmdetails permalink reageer
maandag 16 januari, 22:31 uur
Koude kermis.
Killer Elite is ondanks de aanwezigheid van de beroemde cast vooral een flauwe hap, die ook nog eens zonder zout en peper wordt geserveerd. Een smakeloze maaltijd dus, voorzien van een wazig verhaaltje dat als kapstok dient voor dit zielloze dertien-in-een-dozijn-direct-to-video-voer. Zo een cast doet bij een actiefilm al gauw verwachtingen scheppen, maar de kermis is koud.
Dat de film alsnog een bioscooppremière beleefde geeft maar weer eens aan hoe gemakkelijk men geld weet te genereren middels een poster en cast. Iedereen mag toch zelf graag even oordelen of het wel zo slecht is als men zegt. En De Niro naast Statham en Owen moet toch haast wel o.k. zijn? Slecht is het weliswaar niet, maar wel typische standaardmeuk. Onderhoudend maar weinig memorabel. Helaas geen achtbaanrit dus.
Doorsnee.
filmdetails permalink reageer
maandag 16 januari, 22:30 uur
Duran Duran en de dood.
Luchtige komedie die mede dankzij de aankleding ook met enige regelmaat doet denken aan komedies uit de jaren '80. Echt hilarisch wordt het echter nergens en de verplichte romantische toon wordt uiteraard voorzien van de nodige moraal. De retro-look is aardig maar kan beter.
Het is vooral de subliem foute soundtrack die doet terug verlangen naar het gepasseerde decennium. Met Duran Duran wilde je vroeger nog niet eens dood geassocieerd worden. Toch moet men tegenwoordig erkennen dat e.e.a. compositorisch gezien goed in elkaar steekt. Of hoe belangrijk muziek voor een film kan zijn.
Goed.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: Gli Ultimi Zombi, maandag 16 januari, 22:19 uur
Fulci’s vuiligheid.
Wie van een beste dosis cult houdt, is bij dit onofficiële vervolg op de Romero-klassieker aan het juiste adres. De dubs zijn zowel in het Engels als in het Italiaans hilarisch, maar de gorigheid mag er zijn. Giallomeester en kenner van vuiligheid, regisseur Fulci, strooit ook hier met een welkome dosis gore rond.
Deze toentertijd ten onrechte geweerde zombie-klassieker is inmiddels verkrijgbaar (import) in een onlangs uitgebracht, dubbeldikke Bluray-editie. De beeldkwaliteit is een klein feestje voor het oog. De 7.1 upgrade van de audiotrack is, zoals wel vaker bij oude films, volstrekt overbodig en gewoon een stereotrack (origineel is mono) die door een computerprogramma lijkt te zijn gesleurd opdat we af en toe iets ‘ruimtelijks’ kunnen horen. Een commercieel geintje dat ook al is geflikt met de BD-uitgave van (and now for something completely different) The Sound of Music.
Goed.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: Sherlock Holmes and the Secret Code, maandag 16 januari, 22:18 uur
Laatste deel.
De beroemde detectiveserie kwam tot een einde met dit laatste deel. Niet knallend, maar wel sfeervol zoals gebruikelijk. Holmes krijgt opnieuw een ‘Spiderwoman’ op zijn pad, al wordt de klasse van dat deel nergens gehaald. Vermakelijk is het wel wanneer de meesterspeurder een raadsel omtrent muziekdoosjes ontrafelt, maar een echt waardige afsluiter is het geenszins geworden.
Redelijk.
filmdetails permalink reageer
maandag 16 januari, 22:18 uur
Onheilspellende puzzel.
Wat zich presenteert als een uiterst onheilspellend familiedrama, ontvouwt zich al snel in een nog grimmiger misdaadfilm. De surrealistische kant van dit misdaaddrama is een prettig extraatje, waar uiteindelijk te weinig mee wordt gedaan.
Wanneer het verhaal na afloop van het nogal misplaatste einde een onoplosbare puzzel blijkt te zijn, riekt een en ander echter naar kijkersbedrog. Toch biedt de film naast de uitstekende acteerprestaties genoeg onderhuidse spanning en mystiek om tevreden uit te kunnen zitten.
Goed.
filmdetails permalink reageer
maandag 16 januari, 22:17 uur
Kat en muis.
Retreat is een zeer clichématige thriller die, dankzij de hoofdrolspelers, nog enigszins voor vermaak zorgt. Het dertien-in-een-dozijn-opzetje en bijpassende verhaaltje doen dat niet, en na een uurtje begint het kat- en muisspel tussen een koppel en hun belager zelfs te vervelen.
Doorsnee.
filmdetails permalink reageer
maandag 16 januari, 22:15 uur
Dikke planken.
Uit de koker van Spielberg en dus werd huisvriend en oude knar Ford van stal gehaald. Hij vormt een mooie, maar tevens schmierende, tegenpool van de huidige James Bond himself. Het verhaaltje houdt echter meer steek ergens richting E.T. meets Indiana Jones. En dat ligt niet per se aan de aanwezigheid van eerder genoemde namen. Wel een beetje aan de pogingen tot sentiment die af en toe met een avontuurlijke knipoog worden doorgezaagd, ondanks de dikke planken. Vermakelijke onzin dus.
Goed.
filmdetails permalink reageer
maandag 16 januari, 22:15 uur
Veelvuldig knipogen vermoeit.
Een van Schwarzeneggers grappigste films moet welhaast deze Last Action Hero zijn. Bomvol filmgrapjes, bekende acteurs en veelvuldige knipogen naar onder anderen Sylvester Stallone en zichzelf. Veel actie en een originele invalshoek ronden het geheel af naar een verdiende voldoende, al begint tegen het einde de vermoeidheid een beetje toe te slaan en had de film best een half uurtje korter gemogen.
Goed.
filmdetails permalink reageer
maandag 16 januari, 22:14 uur
Gevoelig grappig.
Het leuke aan deze romcom is dat de acteurs niet alleen een goede chemie met elkaar hebben, maar tevens enigszins sympathiek overkomen. Met name Reynolds karakter gun je, mede dankzij zijn aandoenlijke dochtertje, het recht op een gelukkige relatie. Het verhaaltje steekt leuk in elkaar en kent genoeg grappen die een lichte dosis sentiment voldoende afwisselt. Een beetje gevoelig zonder gelijk het glazuur van de tanden te laten springen. Want zoet wordt het uiteraard wel.
Zeer goed.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: Headhunters, maandag 16 januari, 22:14 uur
Vermaakfactor.
Een leuke combinatie van humor en actie is deze enigszins verrassende misdaadkomedie uit Scandinavië. Een tikje onevenwichtig, vooral wanneer er wat expliciete geweldsscènes voorbij komen, maar onderhoudend en entertainend genoeg. Het is met name de vaart die de vermaakfactor voldoende op peil houdt.
Goed.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: 'n Afgrijselijk Gebeuren, maandag 16 januari, 22:12 uur
Bloedeloos begin.
Een leuke griezelfilm van de hand van de beroemde horrorregisseur Tobe Hooper. Het verhaaltje heeft weinig om het lijf, maar is sfeervol en doeltreffend. De goede make-up van de geniale Rick Baker rondt het af naar een verdiende voldoende. Maar met name het begin zonder bloed is sterk en uiterst sfeervol. Het biedt tevens een uitstekende opbouw naar een verder voorspelbaar maar wel werkend vervolg.
Goed.
filmdetails permalink reageer
maandag 16 januari, 22:11 uur
Zomerkampslasher.
Een onderhoudende griezelfilm die een redelijke dosis gorigheid bevat, dankzij make-up artiest Tom Savini. Echt spannend wordt het niet, ondanks een sterke score en een enigszins onvoorspelbaar verloop van volgorde van slachtvee. Dat alleen 'Friday the 13th' een hele rits aan vervolgen kreeg is best dubieus na het aanschouwen van deze andere ‘zomerkampslasher’, die stiekem een stuk meer vermaak biedt. Maar ja, wie het eerst komt…
Goed.
filmdetails permalink reageer
vrijdag 6 januari, 23:57 uur
Doldwaze dialogen.
Thema's als volwassenheid en zelfacceptatie storen niet, maar komen wel een beetje moralistisch om de hoek kijken in deze alternatieve en komische film. Coogan en Brydon mogen dan in eigen land helden zijn, hier valt vooral de wisselvalligheid van hun imitaties van beroemdheden op, met uitzondering van die van Michael Caine. Alsmede de goed werkende chemie die de twee mannen bezigen. De hieruit voortvloeiende humor veroorzaakt een aantal hilarische gesprekken.
De bekende acteurs, die in schilderachtige landschappen op uitnodiging van een Britse krant de voedselrecensent uithangen, hebben een reputatie in BBC-land waarvan men buiten het Verenigd Koninkrijk niet altijd het bestaan kent. Onterecht, want dat de twee kunnen acteren wordt hier volstrekt helder. Toch beginnen de doldwaze dialogen en imitaties na een klein uurtje wel een beetje te vermoeien. Het einde stelt zelfs regelrecht teleur.
Goed.
Met dank aan Wild Bunch voor het recensie-exemplaar.
filmdetails permalink reageer
woensdag 4 januari, 23:39 uur
Interessant idee.
Ondanks dat The Devil’s Double een sterk begin kent en genoeg potentie bevat om er iets moois van te maken, ontaardt de film zo halverwege in clichématige rommeligheid. Cooper zet een aardige dubbelrol neer als Saddam Hoesseins zoon en diens dubbelganger, al stipt hij de verschillen tussen de goede en de slechte Uday weinig subtiel aan. Enig geschmier is hem in elk geval niet vreemd, hetgeen de beter werkende psychologische dreiging van Hoessein ondersneeuwt. Toch is het juist zijn performance die de film overeind houdt.
De mix met authentieke beelden werkt aan het begin nog wel, maar voelt gaandeweg steeds meer aan als een vertraagde aanklacht jegens een ieder die de ‘lack of weapons of mass destruction’ ooit nog eens durft te opperen. Nu gaven de dictators zoon en zijn minstens zo gestoorde vader voldoende redenen om in te grijpen, deze ‘waargebeurde’ vertelling voelt desondanks aan alsof het er niet dik genoeg bovenop kan worden gelegd.
Een en ander is vakkundig gefilmd en kent een aantal spannende scènes, maar voelt vooral aan als een aaneenrijging van gebeurtenissen, afkomstig van het door een feitjeskabinet beïnvloede script, waarbij het idee interessanter blijkt dan de uitvoering. Toch vliegen de uurtjes gemakkelijk voorbij en verveelt de film nergens. Helaas is The Devil’s Double als geheel te wisselvallig om echt te kunnen imponeren.
De bluray is vanaf morgen overal te koop en bevat een tweede disc met een schat aan bonusmateriaal. De extra’s: trailers & featurettes, cast & crew interviews, behind the scenes, b-roll & making of. Ook de echte dubbelganger van Uday Hoessein komt aan het woord op de uitgave met de boeiende dubbele disc.
Redelijk.
Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: Crocodile, woensdag 4 januari, 23:37 uur
Voor de kiezen.
Een van de meest verschrikkelijke rip-offs van Jaws is deze ‘Giant Crocodile’. Een amateuristisch aandoend pulpwerkje, waarbij de slachtoffers van een uit de kluiten gewassen en zeewaardige krokodil vooral druk rondspartelen en bloed spugen. Nepper dan nep uiteraard. Hoofdzakelijk het inzoomen op een oog van het beest, afgewisseld met afgrijselijke special effects, is wat de kijker het meest voor de kiezen krijgt. De poster of de hoes van de VHS of DVD bieden meer vermaak dan dit gedrocht van maar liefst anderhalf uur daadwerkelijk uitzitten.
Wie niet vies is van een beetje B-vermaak rondom krokodillen, kan beter zijn of haar heil zoeken bij die andere film uit hetzelfde jaar: Alligator.
Slecht
filmdetails permalink reageer
woensdag 4 januari, 23:36 uur
Bewonderenswaardige moeder.
Het blijft schandalig dat ‘Het Uur van de Wolf’ dit soort documentaires ernstig verminkt tot bijna de halve speelduur. Met name omdat de inhoud niet lang genoeg kan duren. En zo is de echte liefhebber van Afrika’s beroemdste zangeres en voorvechter van mensenrechten aangewezen op de DVD of een volledige vertoning op andere wijze.
Makeba meldt de kijker hoe zeer ze Pata Pata verafschuwt en waarom. Maar de echte impact wordt natuurlijk gemaakt door haar hartverscheurende levensverhaal en de daarbij behorende huwelijken. Gelukkig biedt de documentaire voldoende achtergrondinfo, alsmede de betoverende muziek van de bewonderenswaardige Miriam Makeba middels schitterende concertregistraties.
Zeer goed.
filmdetails permalink reageer
woensdag 4 januari, 23:34 uur
Roel Rebel.
Of we nu wel of niet trots moeten zijn op Roel Reiné doet er niet zoveel toe. Vriend en vijand zullen het er over eens zijn dat de man, al dan niet onder zijn pseudoniem John Rebel, genoeg werk verricht. Ook nu weer met een tweederangs project, maar het B-circuit kan best iets positiefs opleveren.
Zo niet hier in dit tweede vervolg op de spin-off van The Mummy, waarin het avontuur en de actie soms ten positieve wordt afgewisseld met een welkome dosis humor. Helaas werkt die niet altijd en is de actie te voorspelbaar voor woorden. Eveneens zijn de gevechten nogal wisselvallig en hebben we dit allemaal wel eens eerder en beter gezien.
Doorsnee.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: Dark Fields, woensdag 4 januari, 23:33 uur
Rommelige regie.
Dat de naam Mann de interesse wekt moge duidelijk zijn. Maar waar de dochters van bijvoorbeeld Lynch en Coppola een aardig werkje kunnen afleveren, is dit debuut van de regisseuse misschien wel teveel geschoeid op de leest van papa. Dat er van zijn crew en kennis gebruik wordt gemaakt kan geen kwaad, al past de algehele visuele jas niet altijd even goed bij deze sterk beginnende thriller. De film gaat helaas ten onder aan een gebrek aan sfeer en rommelige regie.
Redelijk.
filmdetails permalink reageer
woensdag 4 januari, 23:31 uur
Hangover-herhaling.
Waar deel een ook al niet uitblonk in het opwekken van de schaterlach, kende dat deel tenminste nog het element der verrassing. Helaas blijft die uit bij deze herhalingsoefening vol flauwe grapjes, die opnieuw slechts ten dele werken. De makers speelden i.i.g. op safe om de onverwachte bioscoophit van 2009 commercieel te kunnen evenaren.
Twee lachjes.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: Quiet Chaos, woensdag 4 januari, 23:30 uur
Onder de oppervlakte.
Dit Italiaanse drama kent een uiterst prettige komische ondertoon, die helaas een beetje te vaak onbespeeld blijft. Toch biedt deze luchtige, maar soms eveneens ontroerende, vertelling over een alleenstaande vader genoeg vertier naast het afgeven van warmte. In de potentie wordt er echter meer geboden dan wordt waargemaakt. Een meesterwerkje lijkt namelijk onder het oppervlakte te zitten, maar komt helaas niet naar boven. Het maakt de film gelukkig niet oppervlakkig.
Goed.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: Four Riders, woensdag 4 januari, 23:27 uur
Knullig knokken.
Deze martial arts-film uit de beroemde kluis van Shaw Brothers kent een aantal geweldige choreografieën tijdens de vechtscènes . Met name die waarbij een hoog aantal knokkers elkaar te lijf gaan, blinken met enige regelmaat uit in klasse. De voor die tijd zo typerende knallen tijdens het fysieke contact irriteren echter wel een beetje en leiden af. Het verhaaltje kent een soms knullig verloop, maar is tevens een van de pluspunten van deze film.
Goed.
filmdetails permalink reageer
woensdag 4 januari, 23:26 uur
Droogneuker.
Diaz als vuilbekkende lerares blijkt een goede keuze te zijn, in deze aardige maar nogal voorspelbare komedie. Het romantische staartje ziet een ieder in elk geval van een mijl aankomen. Timberlake, nota bene de ex van Diaz, is een iets minder goede keuze als haar droompartner.
Toch heeft de film een aantal platte maar geslaagde grappen in petto, waaronder een zeer grappige scène, waarin juist Timberlake de lach veroorzaakt als droogneuker. Die scène staat tevens model voor het uiteindelijke resultaat van de film, want ondanks een voldoende blijft het echte vuurwerk uit.
Goed.
filmdetails permalink reageer
woensdag 4 januari, 23:25 uur
Geen onderscheid.
Producer Del Toro’s bemoeienis is duidelijk te merken aan het visuele aspect in dit sfeervolle griezelwerkje. Verhaaltechnisch is een en ander echter minder sterk, waardoor de opgebouwde spanning al snel verdwijnt. Wat overblijft is een fraai vormgegeven en clichématig filmpje, dat nergens onderscheid weet te maken.
Doorsnee.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: Annabelle's Wens, woensdag 4 januari, 23:25 uur
Schril.
Deze zoveelste kerstanimatie wordt nergens eentje die het verschil weet te maken met de rest. De animaties zijn een beetje van TV-niveau en het verhaaltje zal, heden ten dage, enkel de allerkleinsten entertainen. De film steekt qua look schril af tegen de genregenoten van de huidige generatie. Echt slecht wordt dit standaardwerkje gelukkig niet.
Doorsnee.
filmdetails permalink reageer

