Meningen

De film is een leuke manier om een beeld te geven van de 'Madchester' muziekscene destijds, met name rondom Factory Records. Met humor gebracht, als door de ogen van Tony Wilson zelf.

Klein minpuntje vind ik wel hoe Ian Curtis´s zelfmoord er tussen is gepropt, doordat de aanleiding hiervoor niet duidelijk kenbaar wordt gemaakt in de film. Het lijkt daardoor zo´n onnozele daad. Maar dat zal misschien komen doordat ik JD fan ben. Krijg er wel zin van meer Factory muziek te gaan luisteren.

Ik heb veel interesse in spiritualiteit, lees vele boeken in het genre. De film Conversations with God (uit hetzelfde jaar) vond ik in dat genre best goed uitgepakt, maar De Celestijnse Belofte laat bij mij een vrij belabberde indruk achter. Misschien is het omdat de inzichten voor mij al ouwe koek zijn ofzo, maar het komt in elk geval totaal niet over bij mij. Jammer natuurlijk. Ik heb het boek trouwens nog steeds niet gelezen. Vraagt me ook af of dat mij nog iets te bieden heeft. Van de film had ik in elk geval wat meer overtuigingskracht o.i.d. verwacht.

Een film met een sfeer waar je eng van wordt. In deze tijd waarin het aantal vluchtelingen enorm oploopt en terrorisme overal dreigt, is het alleen nog maar enger om te zien. Al zijn we dan nog zo vruchtbaar als de pest, de rest er omheen lijkt dichter bij de realiteit te staan dan in 2006, toen de film uitkwam. Beelden die ik in deze film zie lijken soms zelfs op die ik vandaag de dag in het nieuws zie...

De manier waarop het gefilmd is draagt sterk bij aan die sfeer: dicht erop en direct 'in your face'.

Ik had misschien wat meer verwacht van het einde, alsof het ineens wat te snel afgelopen was. Maar het weerhoudt me er niet van het een uitstekende film te vinden, die me van begin tot eind heeft geboeid.

Hier nog een die met zijn dochters is geweest. Zelf kijk ik met mijn 46 jaar nooit naar youtubers. Ik ben er open in gegaan en heb me kostelijk vermaakt en veel gelachen. Ja, ik vond hem erg leuk. En natuurlijk gaat dit niet om een goed verhaal. Let liever op de details, ze zitten vol humor. Lekker droog en ja, ook flauw, maar ook flauw kan wanneer ook flauw bedoeld erg leuk zijn. Met ook een geweldig rolletje voor Ilse Warringa (juf Ank van De Luizenmoeder).

Dat laatste is nogal onzin, want Clint heeft helemaal niet veel hooggewaardeerde films op mome. Dat eerste is persoonlijk en een mening die je mag hebben.

Ik vond het een schitterende film. Het was mooi om te zien hoe bij een harde verbitterde persoon langzaam duidelijk werd wat voor mooi hart eronder zat, mooi gespeeld door Clint. De rol deed me ook wel wat denken aan Jack N. in As Good As It Gets, een asshole met een goed hart. Ik denk dan ook dat J.N. die rol ook briljant had kunnen spelen, maar niks mis met Clint.

Fantastisch hoe een actrice als Samantha Morton je de creeps kan geven, zoals ze in haar rol zit.
Vanaf de plotwending blijf je gissen naar hoe het nu werkelijk in elkaar steekt. De spanning zit in de kleinste nuances en wordt langzaam opgebouwd. De sfeer is vaak om te snijden. Uitstekend acteerwerk alom (als je iemand op haar bek zou willen slaan en een ander eens flink door elkaar zou willen schudden, zegt dat veel). Kortom: ik heb hier volop van genoten.

Een drama dat je op het puntje van je stoel doet zitten en je doet opwinden over de onnozele manier waarop mensen iets wat geen feit is tot een feit kunnen maken door met vragen alles alleen die ene kant op te duwen en de aannames bij voorbaat al te verspreiden. Grrr het was om gek van te worden soms, maar wat een goede film!

Uiteraard een absolute tranentrekker, maar imo zeker niet standaard. Daarnaast vond ik de wending prima. Hierdoor werd het eigenlijk een vraag van de patiënt om passieve euthanasie toe te passen. Ik heb ook met geen enkele acteerprestatie moeite gehad. Zelfs in de rol van de moeder kon ik me goed inleven, waaruit ik kan opmaken dat hij wat mij betreft goed was neergezet.
Voor mij was deze film goed voor een paar emotionele momenten, wat natuurlijk wat sneller gebeurt als je zelf kinderen hebt.

Inderdaad heel knap hoe lang dit in stand gehouden wordt en de spanning er dus flink in blijft zitten. Mij ging het niet vervelen. Op een gegeven moment bedacht ik me hoe het einde zou kunnen zijn en (helaas) bleek ik dat juist te hebben voorspeld, wat ik toch enigszins als teleurstellend ervaarde. Desondanks ervan genoten om zo meegenomen te worden en in spanning gehouden te worden en dat alles zonder bombast maar met name door goed acteerwerk. Toch een knappe film.

Ik vind het een erg leuke film. Leuk om te zien hoe het ene half vampier zusje juist mens wil zijn en de menselijke dingen wil en de ander juist liever vampier wil zijn. Het menselijke en vampierachtige is dan ook goed in evenwicht in de film. Geen ernstig overdreven toestanden dus. Die blonde jonge dame, Marta Martin, is trouwens wel een schoonheid zeg.

Al met al een fijne film om met de kinderen te kijken.

Zeer vermakelijke film met een nice twist tegen het einde. In het begin had ik moeite met het zgn. filmen door zus en broer zelf, maar al vrij snel was ik eraan gewend. De wat absurde momentjes deden het ook goed bij mij. Wat mij betreft een prima film met voldoende spanning tot aan het einde. De les die we op het eind nog even meekrijgen had van mij niet gehoeven, maar doet verder niks af aan de amusementswaarde van deze film.

Zo ontroerend mooi hoe een vader zijn kind tot het einde toe weet te beschermen tegen de gruwelen van de werkelijkheid.

Uiteraard heeft het er niks mee te maken of dit in werkelijkheid kan en de humor erin al helemaal niks met respectloosheid t.o.v. de ellende die mensen in die tijd hebben moeten doormaken. Het draait om de onvoorwaardelijke liefde van een vader voor zijn zoontje. Ik geloof niet dat er film bestaat waarin dat zo mooi is weergegeven als in deze.

Onverwacht leuke film, met name door het perspectief vanuit welke het verhaal wordt verteld. Ook niet vaak zijn zombies zulke schatjes als R. Teresa Palmer vind ik ook een fijne dame om naar te kijken. Het verhaal heeft een mooi vloeiend verloop dat je er bij houdt. De humor is vaak droog en goed gedoseerd aanwezig. Niet spectaculair verder, ook niet eng te noemen, maar gewoon een leuke film voor de afwisseling. Wat mij betreft zeker geen tijdsverspilling.

Duitse gemoderniseerde interpretatie van het Amerikaanse The Wave uit 1981, dat is gebaseerd op het waargebeurde experiment op een Californische school in 1967. Die Welle laat o.a. wat meer dingen buiten de school zien en gooit er op het eind nog een schepje bovenop.
Toch maakte The Wave uit 1981 wat meer indruk op me dan deze. De boodschap werd daar op het einde gebracht op een manier die krachtiger op me over kwam: 'Willen jullie je leider zien? Hier is hij!' En vervolgens verschijnt Hitler op de tv-schermen.