Meningen

Forty years old and I haven't done a thing that I'm proud of.

Een aantal dagen geleden gezien in de cinema. Gus Van Sant heeft al heel wat goede films gemaakt die een zeer eigen karakter hebben, voor Milk geldt eigenlijk enkel het eerste. De film kleurt nergens buiten de lijntjes en ziet er uit als een standaard biopic, maar dan wel een heel goede.

De film spitst zich toe op de laatste 8 jaar van Milk zijn leven en hoe hij zich inzet voor de homobeweging. Ondanks dat de film zeer braaf blijft in vergelijking met de regisseur zijn andere films ontbreekt hij niet aan emotie. Er zijn heel wat zwaar emotioneel geladen momenten, maar ook grappige tedere.

Zoals de naam doet uitschijnen gaat de film over het leven van Harvey Milk. Harvey wordt vertolkt door Sean Penn, Penn zet hier één van zijn beste acteerprestaties neer. De manier dat hij het personage van Milk speelt is werkelijk fantastisch gezien het als hetero best moeilijk is Harvey te spelen zonder in een soort van cliché te vallen dat niet realistisch aanvoelt. Zeer verdiende Oscar.

Revolutionary Road

De prent speelt zich af in de Amerikaanse fifties en de twee hoofdpersonages worden vertolkt door Kate Winslet en Leonardo Dicaprio. Beide Titanic sterren hun acteerprestaties zijn van top niveau. Al moet ik zeggen dat ik vond dat DiCaprio duidelijk de sterkste acteur van de twee was in deze film. Hij bewijst nog maar eens dat hij werkelijk één van de allerbeste van deze tijd is. Het personage dat hij vertolkt is een jongeman die toen hij jong was veel toekomstplannen had maar als hij éénmaal getrouwd is en kinderen heeft blijkt dat hij, tot grote spijt van zijn vrouw, eigenlijk te laf is zijn woorden van toen hij jong was om te zetten in daden.

Winslet vertolkt op haar beurt dan weer de vrouw van deze jongeman die ooit ambitie had actrice te worden maar het bleek dat zij niet over het nodige talent beschikte om dit waar te maken. Ze vervult tegen haar zin de rol van huisvrouw. Beide personages hebben een sterke afkeer van het middenklasse leven dat ze leiden en komen tot de vaststelling dat ze eigenlijk een deel daarvan uitmaken.

De film probeert heel de tijd gewichtig te zijn en het is dan ook dit dat soms negatief is, er is geen kalmte. Doordat we heel de tijd blootgesteld worden aan overdramatische situaties verliest de film soms zijn impact. Het is altijd hetzelfde opnieuw. Er wordt ook te hard geprobeerd om bepaalde ideeën naar voor te brengen, een beetje meer subtiliteit had zeker niet misplaatst geweest. Deze negatieve punten nemen echter niet weg dat de film aanzet tot nadenken en zonder twijfel zal men een emotionele response hebben op hetgeen tentoon gesteld wordt doorheen deze prent.

Om het kort samen te vatten: het is een sterke prent dat soms iets te hard probeert.