Meningen

De film begint met een auto die rondslingert en tegen verschillende objecten botst. In de auto zit John, die door zijn dronken vader naar school wordt gebracht.

John is één van de bijna vijftien scholieren die je in de loop van de film volgt.

Onder die vijftien scholieren bevinden zich alle soorten mensen. Zo is daar de jongen met het peroxide geblondeerd haar en het meisje dat altijd gepest wordt, waar iedereen altijd om lacht, maar waar je stiekem een beetje medelijden mee hebt. Of de drie meisjes die aan elkaar klitten en om alles moet giechelen, maar eigenlijk heel onzeker zijn. En natuurlijk is daar ook de quarterback, met zijn knappe vriendin.

Het zijn stereotypes, en toch ook weer niet. Het zijn echte stereotypes. Echte mensen. Mensen die je tegenkomt als je door de gangen van je school loopt, mensen met wie je wel eens praat, waar je een schoolproject mee moet doen. Want als je naar de film kijkt denk je: Nu ik over nadenk… Ja, ik ken ook iemand die zo is.

Van Sant koos niet voor beroemde kindsterren, maar ging langs op scholen en vond jongeren die nog nooit hadden geacteerd en in de film eigenlijk zichzelf spelen.

Het zijn gewoon scholieren, doodnormale scholieren. Op bijna alle mogelijke plaatsen.

Zo zie je de leerlingen in lege gangen of in het fotografie lokaal, op het sportveld en in de lokalen waar pesterijen plaats vinden, bij de directeur, maar ook in de toiletten, aula, de bibliotheek en al die andere plaatsen waar scholieren komen tijdens een schooldag. Een normale schooldag, een schooldag in al haar saaiheid.

Zo kan je leerlingen gerust bijna vijf minuten volgen, zonder dialogen of opvallende momenten.

De rust en al die herkenbare mensen maken de film niet saai maar realistisch.

Maar schijn bedriegt. Want naast die ogenschijnlijke rust, word je als kijker toch geteisterd door een naar onderbuikgevoel. Omdat je verschillende leerlingen op verschillende tijdstippen volgt weet je al vroeg in de film wat er komen gaat. Jij, als kijker, weet wat er gaat gebeuren. Maar de leerlingen niet. En dat maakt de dagelijkse schoolroutine onheilspellend. De schooldag, in al zijn rust, is daarom veel indrukwekkender dan de schietpartij zelf. Maar als het eerste schot dan eindelijk word afgevuurd, schrik je. Je zag ze al lopen in de eerste 10 minuten van de film. Je wist dat het ging gebeuren. En toch zag je het niet aankomen.

Elephant is mijn nummer 1, vond het een geweldige film.

Oke, mijn voorgevoel zei, het word leuk maar niet meer dan dat. En mijn voorgevoel klopte.

De vriendschappen en liefdes waren slecht uitgewerkt en de momenten waar de vriendschappen of liefde in voorkwamen waren stroef of gingen snel voorbij. De personages werden inderdaad niet uitgewerkt omdat er simpelweg téveel personages waren. Er zijn personages waar ik nu al de naam niet meer van weet, en ik heb de film een halfuur geleden gezien.. Er waren teveel personages, onnodige personages die maar twee à drie scenes écht hadden, die had ik liever zien worden geskipt voor andere karakters om ze dieper uitgewerkt te zien.

Daar in tegen vond ik de kostuums geweldig en de choreografie was ge-wel-dig. Naturi Naughton is werkelijk een prachtige zangeres en de So You Think You Can Dance danseres Kherington Payne danste vanzelfsprekend belachelijk goed, al had ze van mijn part wel uit de film gemogen omdat haar personage naar mijn zin eigenlijk niet zoveel toevoegde aan de film. Asher Book heeft een mooie stem en daarnaast een heerlijke kop, de rest van de de meeste acteurs hadden wel wat al zullen ze waarschijnlijk nooit een Oscar winnen.

Kortom, het verhaal was slap, het dansen was fenomenaal, de muziek en kostuums idem.

Daarom was deze film leuk, daarom was deze film niet goed zoals de originele versie uit 1980. Daarom was deze film niet geweldig zoals de serie van Fame (1982 - '87).

Dit was een extreem lange videoclip van 107 minuten en ik heb uitstekend vermaakt.

Ik ben geen fan. Ik ben fan van Harry Potter. Ik zweer op Harry Potter. Maar Eclipse, wist me toch te bekoren. En, hoewel ik een meisje ben, kwam het gewoon, puur door de actie. De special effects waren beter, de gevechten waren beter, het was tot noch toe het sterkste Twilight verhaal, met meer humor (waar ik echt om heb gelachen), Taylor Lautner heeft goede acteerskills (én een mooi lichaam), Robert Pattinson kan er mee door als gefrustreerde vamp, and last but definitely not least Jackson Rathbone met zijn heerlijke zuidelijke accent én eindelijk wat meer screentijd, en natuurlijk the always charming Volturi. Dat waren mijn hoogtepunten.

Kristen Stewart bakte er natuurlijk weer niets van, maar dat had ik -gezien de voorgaande films - al helemaal zien aankomen. Dat meisje moet echt leren glimlachen, bah, wat kijkt dat kind altijd chagrijnig.

Ik blijf bij Harry, die jongen is epic. Maar Eclips, kan er mee door.