Meningen

De eerste scène is een innige kus van een intercultureel lesbisch koppel en in de tweede scène volgt een preek over toxic masculinity. Tja, dan weet je het wel. De actie is degelijk, maar schaars en van ondergeschikt belang. +1* voor de muziek van Nashville Pussy.

De big finale waarin Bart De Pauw met een spreekwoordelijk nekschot wordt omgebracht. Met een dramatisch muziekje op worden de bewuste sms'en voorgelezen door de dames in kwestie. Een urenlange liquidatie, gespreid over drie afleveringen. De ultieme defenestratie voor pervers sms'er Bart De Pauw. Deze docu is extra zout op de juridische wonde waarbij Bart voor heel wat klachten zonder meer schuldig werd verklaard. De docu zelf is wel onderhoudend voor Jan Modaal, lekker sappig. Jammer dat het waar is, want ik had Bart zeer graag onschuldig vrijuit zien gaan.

In deze reeks volgen we een aantal Brusselse outcasts, drugsverslaafden, maatschappelijk onaangepasten en asocialen die zich vroeger nuttig zouden hebben gemaakt in zgn. Koloniën van Weldadigheid, maar in deze onzalige tijden ronddolen over straat en zichzelf in de nesten werken.

Er zijn wel wat ruigere types te vinden in Brussel om series over te maken, maar bon, men koos dus voor deze insteek. Vrolijk word je allerminst van deze deprimerende vertoning. Er hangt een onwelriekende nihilistische geur over elke scène en je bent als kijker getuige van het ene sociale drama na het andere, rauw in beeld gebracht. Die doffe ellende, in combinatie met een paar homoseksscènes verklaren goeddeels waarom deze serie zo hard in de prijzen viel. De acteerprestaties zijn behoorlijk wisselvallend. Sommigen bakken er echt niet veel van, zoals de jonge zus van het hoofdpersonage. Anderen doen het dan weer uitstekend. Onder die laatsten valt zeker ook Zwangere Guy, een naar mijn mening belachelijke schertsfiguur die er in het echte leven geen zinnig woord krijgt uitgeperst, maar zich hier tot een bijzonder begenadigd acteertalent ontpopt.