Meningen

De scene met Smaug is uitgerekt tot in het belachelijke en verliest daardoor alle kracht. De draak die de vloer aanveegde met vele duizenden dwergen krijgt nu gedurende een vol half uur geen enkele van de 8 te pakken, kom op zeg. Is ie nog niet goed wakker ofzo? Smaug is te makkelijk beet te nemen waardoor de dreiging die van hem uitgaat in het begin helemaal verdwijnt. Scene met de ovens, het goud,... allemaal compleet over the top, volstrekt ongeloofwaardig en dus nutteloze toevoegingen.

De actie is knap gedaan maar ik stoor me ondertussen wel enorm aan de ontelbare momenten dat het op het nippertje goed gaat. Als een personage voor de 10e keer aan een gewisse dood ontsnapt moet je alleen maar zuchten van verveling.
Het Mirkwood was ook niet wat het had kunnen/moeten zijn.
En wat heeft Jackson toch tegen trappen? Vanaf er een in beeld komt weet je dat ie gaat instorten

Verder is deze film opnieuw het bewijs dat Richard Armitage een miscast is. De film had ook meer moeten focussen op Bilbo ipv Thorin.

Veel spektakel, maar geen goede film.

Een film van internationale klasse, zo worden er niet veel gemaakt in België.

De film won eerder de prijs voor beste regie in Venetië in het zijprogramma ‘Orrizonti’, het is makkelijk om te begrijpen waarom.

Welkom in een wereld van afwezige vaders en kuisende moeders. Waarin jongeren op zichzelf zijn aangewezen (of worden geacht problemen van hun ouders voor hen op te lossen), terwijl de volwassenen een heel enge definitie hanteren van 'een goed gesprek'.

Tegelijkertijd worden de jongeren zelf met een warme blik en erg naturel in beeld gebracht. Geloofwaardig en herkenbaar.

Gus Van Sant meets Larry Clark, Elephant (of Paranoid Park) meets Kids (of Ken Park).

Een van de beste documentaires ooit.

Het verhaal van twee jongens die het proberen maken als basketter is slechts een opstap naar een uitgebreid perspectief op het leven in het ghetto en de sociale ongelijkheid in de VS. Maar ook het ontdekken van de hele industrie die achter het basketbal zit (beginnend bij zeer jonge spelers) is erg interessant.

Leuk is dat alles ook nogal onvoorspelbaar verloopt: William lijkt het te gaan maken, maar blijft dan wat ter plaatse trappelen, terwijl Arthur met zijn onstabiele gezinssituatie lijkt af te glijden naar criminaliteit maar uiteindelijk toch op zijn pootjes terecht komt. In dat opzicht is ook het verschil tussen beide coaches zeer interessant. De coach v St. Joe bekijkt het erg serieus en pakt zijn spelers hard aan. Als ze niet aan de verwachtingen voldoen laat hij ze vallen en vindt hij wel iemand anders. Uiteindelijk lijkt dit alles ervoor te zorgen dat William zijn liefde voor het spelletje een beetje verloren is. De coach uit het ghetto daarentegen heeft zijn spelers niet voor het kiezen en moet roeien met de riemen die hij heeft. Hij probeert zijn spelers eerder te steunen in hun algemene doen en laten (deze man maakt trouwens enkele van de meest rake observaties van de film!). En gek genoeg raakt de school uit het ghetto met die werkwijze op het einde een heel stuk verder dan de veel rijkere school.

Ik vind dit een film die prima in elkaar zit, omdat die vrij goed aantoont hoe dun de grens tussen betekenisvolle en betekenisloze seks wel kan zijn - en hoe de maatschappij (met bij uitstek zo'n zon-zee-zuip vakantie als uitvergrote context) eerder aanstuurt op het tweede.
In die zin een goed gekozen titel trouwens

Centraal staat het onvermogen tot communicatie en zich kwetsbaar durven opstellen - ergens nogal logisch gezien de prille leeftijden van de protagonisten. Waardoor de vriendinnen, maar ook de vrienden, zich eerder concurrentieel gedragen ipv elkaar te steunen. Wat is er mis met gewoon te zeggen: "ik vind die leuk, dus jij moet je pijlen op de andere richten?" Wel, dan stel je je kwetsbaar op, terwijl het voor deze jeugd net moet gaan om vertier, no strings attached, je amuseren, kwantiteit boven kwaliteit, enz.
En finaal speelt ook het toeval z'n rol (of werkt de omgeving romance/connectie tegen), want de eerste kus tussen Taz en Badger wordt nét doorkruist door een toeter die weer zo'n verschrikkelijk geseksualiseerd drank spelletje aankondigt. En daarmee valt het kwartje de verkeerde kant op, en krijgen we een heel andere uitkomst van de vakantie en de film.
Best realistisch voor die levensfase, dat je vaak misloopt wat je echt wil. De emoties die daarmee gepaard gaan (ook bij Badger) laat de film goed voelen. Ook het feit dat haar vriendinnen haar (onduidelijke) signalen niet weten op te pikken (de ene jaloers, de andere met zichzelf bezig - de drank en katers helpen ook niet), is geloofwaardig.

De film heeft ook iets te zeggen over consent, al slaagt die daar iets minder in. Want wat is de functie van de tweede keer seks, de verkrachting? Ik lees hier dat andere kijkers zich hieraan stoorden omdat die de ambiguïteit van ervoor wat ervoor gebeurde onderuit haalt. Dat klopt idd, maar wat de twee keren seks met elkaar verenigt is het onvermogen van Taz om aan te geven wat zij wil, de kunde om nee te zeggen (opnieuw niet onbegrijpelijk op die leeftijd). Want daar slaagt ze, verward als ze is, de tweede keer óók niet in, ze wordt 'gered' doordat anderen binnenvallen. Eigenlijk hoort ze dit toch te willen, lijkt ze te denken? Haar vriendinnen sturen toch aan op een tweede keer seks?

Wat ik dan wel weer mooi vind, is hoe de cineaste laat zien dat zelfs in die hersenloze setting van een feestvakantie er toch ook nog voor elkaar gezorgd wordt. Bv. na het strand, wanneer Taz een nieuw groepje mensen leert kennen en je even denkt dat het helemaal fout gaat gaan, maar net het tegendeel blijkt waar te zijn. Ook Badger toont dat - itt wat z'n uiterlijk zou suggereren - hij zorg in zich heeft.

Visueel kon het misschien hier en daar nog net een tikkeltje sterker, maar inhoudelijk zat het dus wel snor voor mij.

Net herzien, ik sluit me aan bij een aantal anderen hierboven en stel dat Husbands and Wives absoluut tot het allerbeste werk van Woody Allen hoort.

Je hebt hier weer die typische mix tussen humor en drama, maar de humor is een stuk implicieter dan bij ander werk - er zijn nagenoeg geen komische dialogen of situaties. Neen, de humor schuilt vooral in de reacties van personages op bepaalde gebeurtenissen (bv. Mia Farrow in de openingsscene, Pollack wanneer hij verneemt dat zijn ex een nieuwe vriendin heeft). Hoe ze zich gedragen zegt veel meer dan wat ze zitten vertellen; je ziet gewoon hoe ze de schijn proberen ophouden en/of zichzelf iets zitten wijsmaken, erg herkenbaar. Dit is echt genieten geblazen als kijker en gewoonknap gedaan (zoals steeds superdialogen, maar ook meer dan degelijk acteerwerk). En ondanks dit cynisme hangt er toch een mild gevoel over de film.
De grappigste scene vond ik echter die in de auto, waarin Lewis in de kritiek op het boek eigenlijk de hele film met de grond gelijk zit te maken. Er zijn echt weinig cineasten die zichzelf zo relativeren als Allen (lees zijn interviews er ook maar eens op na).
Maar ook het moment wanneer Allen op seks aanstuurt midden in een ruzie is wel erg lollig.

Het camerawerk is misschien niet supermooi, maar toch vind ik dat er hier interessante dingen gebeuren. Met name in de appartementen/huizen, wanneer de (handheld)camera achter de personages zit aan te hossen terwijl ze zich verplaatsen door de ruimte. Is het de bedoeling dat het warrige camerawerk de innerlijke chaos van de personages reflecteert? Gooi daar nog de interviews bij, en je hebt dat 'documentairegevoel' waarmee de Dogma 95 regisseurs later grote sier zouden maken. Ik ga wel erg ver als ik Husbands and Wives een voorloper noem van Festen, maar toch zijn er wel opvallende gelijkenissen.
Let op, ik zeg niet dat het experiment hier per se geslaagd is, maar Allen probeerde (visueel) af en toe wel degelijk nieuwe dingen uit, maar heeft daar zelden krediet voor gekregen... Sowieso brengt Allen doorheen zijn hele oevre veelvuldig (kleine) variaties aan, jammer genoeg merken velen deze niet eens op.