Meningen

Een film van Nederlandse bodem die wel het één en ander weg heeft van Festen (1998). Een film die het tot het toneel heeft geschopt, (sprake heeft gehad van?) een Engelse verfilming en bij vele mensen bekend is in de Nederlandse film geschiedenis (het is toch alweer 15 jaar terug..). Ophef alom iniedergeval en reden genoeg om deze film eens een kijkje te geven.

Na een tip op het forum heb ik de dvd dan uiteindelijk bij de bibliotheek weten te lenen en zonet bekeken. Helaas viel de film mij tegen. Deze toont alles wat je bij dit verhaal kunt verwachten en het woord demonen is hierbij niet overdreven. Het gaat van kwaad tot erger en de spanningen zijn om te snijden. Toch weet het me allemaal maar weinig te doen en vind ik het wat ver gezocht.

Familie is natuurlijk intiem en bij iedereen, ook die waar het gras groener lijkt te zijn, spelen zich ook minder leuke gebeurtenissen af. Ik kan mij voorstellen dat er wellicht ook daadwerkelijk families zijn met de beladen drama's en onbesproken onderwerpen die deze film je presenteert, maar vanaf de tweede helft van de film vind ik moeite om mij in te leven in de personages. Het einde na het duidelijk worden van de verlengde levensduur, vond ik dan ook erg tegenvallen.

Al met al is het geen verkeerde film om eens gezien te hebben en is het goed om eens aan het denken te worden gezet over het begrip "familie" en dan ook buiten die van jezelf. Blijkbaar doet de film voor anderen meer goed dan bij mij, ik geef de film 3 sterren.

Een film die ik na het kijken direct de volle mep had gegeven. Nu, een tijdje verder, ga ik daar toch net onder zitten. Het is een geweldig drama, welke een hoop emoties van de kijker oproept, maar net niet alles heeft.

De film is zeer goed onderhouden en Hazel en Gus zijn echte toppers. Het onderwerp (misschien wat kort door de bocht) is kanker. Een verschrikkelijke ziekte die, helemaal bij het zien van de jeugdige karakters, direct al een hoop emoties oproept. Dit is natuurlijk slim gedaan door de schrijver van het verhaal (in boekvorm). Nu is dit een gevoelig onderwerp dus ik moet waarschijnlijk oppassen wat ik zeg, maar toch voelt dit inderdaad als een bewuste "zet". Bij vlagen licht dit er dan ook te dik boven op en lijkt er wel geschreeuwd te worden om medelijden.

Wat er verder allemaal omheen is gebouwd is, op zijn minst, indrukwekkend te noemen. De film is zeer sterk, hier probeer ik alleen het halve puntje verlies aan te duiden. Want zeg nou eerlijk, het gaat mij veel meer dan een handjevol zinnen kosten om de overige 4,5 sterren kracht bij te zetten.

Want wat is het een geweldig drama. De emoties en levenslessen van de jonge, wijze Hazel, Gus en vrienden / familie vliegen je om de oren en het complete verhaal zet eenieder aan het denken over zijn eigen leven. Want wees nou eerlijk (cliché in de maak); het leven is zeer fragiel. Tel je zegeningen en wees dankbaar voor wat je hebt, had zo een ondertitel van de film kunnen zijn. Voor iemand die normaal niet zo van de clichés is, heeft deze toch wel een diepe indruk op mij gemaakt. Op het moment dat de film je weet af te leiden van het overduidelijke, ben je naar mijn mening naar een pareltje aan het kijken. Menig persoon zal het niet droog weten te houden bij deze film, grote klasse.